કેફેની અંદર શાંતિ હતી.
બહાર શહેરની લાઈટો ઝગમગી રહી હતી. રસ્તા પર ટ્રાફિકનો અવાજ ધીમે ધીમે સંભળાતો હતો.
માયરા અને અર્જુન એકબીજાની સામે બેઠા હતા.
માયરાના લેપટોપની સ્ક્રીન પર હજુ પણ તે જૂનો સમાચાર લેખ ખુલેલો હતો.
“કાર અકસ્માતમાં ચાર લોકોનું મૃત્યુ.”
પરંતુ હવે આ શબ્દો પાછળ એક મોટું રહસ્ય છુપાયેલું હતું.
અર્જુન થોડા પળો સુધી સ્ક્રીન તરફ જોઈ રહ્યો હતો.
પછી તેણે ધીમે પૂછ્યું:
“આ કેસમાં બચેલો છોકરો… આદિત્ય. તેની માહિતી મળી?”
માયરાએ માથું હલાવ્યું.
“હા… પરંતુ અહીંથી વાત વધુ અજીબ બને છે.”
અર્જુનની આંખો થોડા ગંભીર થઈ ગઈ.
“એનો અર્થ?”
માયરાએ એક નવી ફાઇલ ખોલી.
તે એક હોસ્પિટલ રેકોર્ડ હતો.
માયરાએ કહ્યું:
“અકસ્માત પછી આદિત્યને ગંભીર ઈજાઓ સાથે હોસ્પિટલમાં દાખલ કરવામાં આવ્યો હતો.”
અર્જુન ધ્યાનથી સાંભળતો હતો.
માયરા આગળ બોલી:
“તેના માતા પિતા અને બહેન ત્યાં જ મરી ગયા હતા.”
અર્જુન બોલ્યો તો પછી ચાર લોકોનું મુતર્યુ કેમ લખ્યું છે છાપા મા
માયરા કહે છે જનરલી તે બચી શકે તેવી સ્થિતિ માં ના હતો શો....
રૂમમાં થોડા પળો માટે શાંતિ છવાઈ ગઈ.
અર્જુન ધીમે બોલ્યો:
“પછી આદિત્યનું શું થયું?”
માયરાએ સ્ક્રીન પર બીજી માહિતી બતાવી.
“અકસ્માત પછી થોડા મહિના સુધી તે એક અનાથાશ્રમમાં રહ્યો.”
“અને પછી…”
તે થોડી પળ માટે અટકી ગઈ.
અર્જુન પૂછે છે:
“પછી શું?”
માયરા ધીમે બોલી:
“પછી તે અચાનક ગાયબ થઈ ગયો.”
અર્જુન થોડું આગળ ઝૂકી ગયો.
“ગાયબ?”
“હા.”
માયરાએ કહ્યું:
“ફાઇલમાં લખ્યું છે કે એક અજાણ્યા માણસે તેને દત્તક લીધો.”
“પરંતુ ત્યારબાદ તેની કોઈ માહિતી મળી નથી.”
અર્જુન થોડા પળો સુધી વિચારી રહ્યો હતો.
જો આદિત્ય જીવતો હતો…
તો કદાચ તે વર્ષો સુધી રાહ જોઈ રહ્યો હતો.
સાચા સમયની રાહ.
તે રાત્રે અર્જુન ઓફિસમાં પાછો ગયો.
ક્રાઈમ બ્રાન્ચ ઓફિસ લગભગ ખાલી હતી.
માત્ર થોડા ઓફિસર કામ કરી રહ્યા હતા.
અર્જુન પોતાના કેબિનમાં બેઠો અને ફરી ફાઇલ ખોલી.
તે ત્રણેય મૃત લોકોના ફોટા જોઈ રહ્યો હતો.
ડૉ. મનીષ શાહ.
સંજય મલ્હોત્રા.
અજય પટેલ.
આ ત્રણેય લોકો હવે જીવતા નહોતા.
અને કદાચ…
આ માત્ર શરૂઆત હતી.
તે જ સમયે શહેરના બીજા ખૂણે…
એક માણસ અંધારામાં બેઠો હતો.
તે એક જૂના ગોડાઉનની અંદર હતો.
ગોડાઉનની અંદર એક નાની ટેબલ પર ઘણા ફોટા પડેલા હતા.
આ ફોટા એ જ લોકોના હતા.
ડૉક્ટર.
વકીલ.
બિલ્ડર.
એક પછી એક ફોટા પર લાલ માર્ક કરેલું હતું.
તે માણસ શાંતિથી એક ફોટો હાથમાં લે છે.
તે ફોટો હતો —
રાકેશ મહેતા.
એક અમીર ઉદ્યોગપતિ.(સંજય મલ્હોત્રા નો નાજાયજ સંતાન )
તે જ માણસ જે 15 વર્ષ પહેલા કાર ચલાવી રહ્યો હતો.
માણસ ધીમે બોલ્યો:
“હવે તારો નંબર છે.”
તે ફોટાને ટેબલ પર મૂકે છે.
પછી તે એક જૂનો ફોટો હાથમાં લે છે.
તે ફોટોમાં એક પરિવાર હતો.
પિતા.
માતા.
અને એક નાની દીકરી.
થોડા પળો સુધી ફોટોને જોઈ રહ્યો હતો.
તેની આંખોમાં દુઃખ અને ગુસ્સો બંને દેખાતા હતા.
તે ધીમે બોલ્યો:
“પંદર વર્ષ…”
“પંદર વર્ષ મેં રાહ જોઈ છે.”
“હવે કોઈ બચશે નહીં.”
આ તરફ ક્રાઈમ બ્રાન્ચ ઓફિસમાં અર્જુન હજુ પણ ફાઇલ વાંચી રહ્યો હતો.
અચાનક કરણ અંદર આવ્યો.
“સર.”
અર્જુન ઉપર જોયું.
“શું થયું?”
કરણ બોલ્યો:
“એક નવી માહિતી મળી છે.”
અર્જુન ઊભો થયો.
“શું?”
કરણ બોલ્યો: સર ચાર છોકરા જે કાર વાળા કેસ મા હતા ને તેમાંથી ૩ નું નિધન થય ગયું છે અને બીજી વાત એ જેમના મર્ડર થયા ..
“આ ત્રણેય લોકો થોડા મહિના પહેલા એક જ ચેરિટી ઇવેન્ટમાં મળ્યા હતા.”
અર્જુન વિચારમાં પડી ગયો.
“કયો ઇવેન્ટ?”
કરણ બોલ્યો:
“શાહ ફાઉન્ડેશન.”
વિક્રમ શાહનું નામ ફરી સામે આવ્યું.
અર્જુન હવે વધુ ગંભીર થઈ ગયો.
આ કેસની કડીઓ હવે ધીમે ધીમે જોડાઈ રહી હતી.
પરંતુ સત્ય હજુ પણ અંધારામાં હતું.
તે રાત્રે શહેર ફરી શાંત થઈ ગયું.
લોકો પોતાના ઘરમાં સૂઈ ગયા.
પરંતુ શહેરમાં એક માણસ જાગતો હતો.
એક એવો માણસ…
જે માટે આ બધું માત્ર હત્યા નહોતું.
તેના માટે આ ન્યાય હતું.
અને હવે…
બદલો સાચે શરૂ થયો હતો.
