പ്രിയപ്പെട്ട കേരള സർക്കാർ,
എന്റെ പേര് പറയേണ്ടതില്ല. കാരണം ഈ കത്ത് ഒരാളുടെ മാത്രം കഥയല്ല. എന്നെപ്പോലെ ആയിരക്കണക്കിന് സാധാരണ തൊഴിലാളികളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ഒരു നിലവിളിയാണ് ഇത്. ഞാൻ ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്താനല്ല ഈ കത്ത് എഴുതുന്നത്. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ച ചില സത്യങ്ങൾ പങ്കുവെക്കാനും, എന്നെപ്പോലുള്ളവരുടെ ജീവിതം ഒരിക്കലെങ്കിലും ആരെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെയുമാണ് ഈ കത്ത്.
ഞാൻ ഒരു സ്വകാര്യ ആശുപത്രിയിലെ ജീവനക്കാരനാണ്. എല്ലാ ദിവസവും രോഗികളെ സഹായിക്കുകയാണ് എന്റെ ജോലി. അവരുടെ വേദന കാണുന്നു, അവരുടെ കണ്ണുനീർ കാണുന്നു, അവരുടെ കുടുംബങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ കേൾക്കുന്നു. പക്ഷേ, ഒരു ദിവസം ഞാൻ തന്നെയും ഒരു രോഗിയായി മാറിയപ്പോൾ, എന്റെ ജീവിതം എത്ര നിസ്സഹായമാണെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ആ ദിവസം പതിവുപോലെ ജോലിയിലായിരുന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായി എന്റെ കാലിൽ ഗുരുതരമായി മുറിവേറ്റു. രക്തം നിർത്താതെ ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ നിമിഷവും വേദന വർധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. സഹപ്രവർത്തകർ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകാൻ പറഞ്ഞു. ആദ്യം മനസ്സിൽ വന്നത് ഒരു സ്വകാര്യ ആശുപത്രിയായിരുന്നു. പക്ഷേ പോക്കറ്റിൽ കൈയിട്ടപ്പോൾ കിട്ടിയത് വെറും 10 രൂപ മാത്രം.
ആ നിമിഷം ഞാൻ നിശ്ശബ്ദനായി.
വേദനയെക്കാൾ കൂടുതൽ എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചത് എന്റെ ദാരിദ്ര്യമായിരുന്നു.
സ്വകാര്യ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകാൻ എനിക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായില്ല. ചികിത്സയ്ക്ക് എത്ര രൂപ വേണമെന്നറിയില്ല. അതിനാൽ വേദന സഹിച്ചുകൊണ്ട് സർക്കാർ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോയി.
അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ ഒ.പി. ടിക്കറ്റിന് 20 രൂപ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞു. എന്റെ കൈയിൽ പത്ത് രൂപ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ആ നിമിഷം ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ നിന്നു. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു ഞാൻ അന്യരോട് പണം ചോദിക്കുന്നത്.
ലജ്ജയും കണ്ണുനീരും ഒരുമിച്ച് വന്നു.
അവിടെ നിന്നിരുന്ന ചിലർ എന്നെ നോക്കി നടന്നു പോയി. ചിലർക്ക് തിരക്കായിരുന്നു. ചിലർക്ക് ഞാൻ വെറുമൊരു അപരിചിതൻ. എന്നാൽ ഒരു നല്ല മനുഷ്യൻ എന്റെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി പത്ത് രൂപ കൈയിൽ തന്നു. ആ മനുഷ്യന്റെ പേര് എനിക്കറിയില്ല. പക്ഷേ ആ ദിവസം അദ്ദേഹം എനിക്ക് പണം മാത്രമല്ല, മനുഷ്യത്തവും നൽകി.
ആ 20 രൂപകൊണ്ട് ഒ.പി. ടിക്കറ്റ് എടുത്തു.
ഡോക്ടർ മുറിവ് പരിശോധിച്ചു. മരുന്നുകൾ കുറിച്ചു. എന്നാൽ ആശുപത്രിയിൽ ആ മരുന്നുകൾ ലഭ്യമായിരുന്നില്ല. പുറത്തുനിന്ന് വാങ്ങണമെന്ന് പറഞ്ഞു.
പുറത്ത് ഫാർമസിയുടെ മുന്നിൽ ഞാൻ ഏറെ നേരം നിന്നു. മരുന്നിന്റെ വില ചോദിച്ചു. എന്റെ കൈയിൽ ഒരു രൂപ പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ മരുന്ന് വാങ്ങാതെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
ആ രാത്രി മുറിവിന്റെ വേദനയെക്കാൾ കൂടുതൽ മനസ്സിന്റെ വേദനയായിരുന്നു.
ആളുകളെ ചികിത്സിക്കുന്ന ആശുപത്രിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന എനിക്ക്, എന്റെ സ്വന്തം ചികിത്സ നടത്താൻ പോലും കഴിയാത്ത അവസ്ഥ.
ഇതാണ് എന്റെ ജീവിതം.
എന്റെ മാസശമ്പളം 12,000 രൂപ മാത്രമാണ്. ഇന്നത്തെ കേരളത്തിൽ ഈ തുകയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്നത് എത്ര പ്രയാസമാണെന്ന് പറഞ്ഞറിയിക്കേണ്ടതില്ല.
വീട്ടുവാടക, ഭക്ഷണം, യാത്ര, വൈദ്യുതി ബിൽ, മൊബൈൽ റീചാർജ്, വീട്ടിലെ ചെറിയ ആവശ്യങ്ങൾ—എല്ലാം ഈ ശമ്പളത്തിൽ നിന്നാണ്. മാസത്തിന്റെ ആദ്യവാരം കഴിയുമ്പോഴേക്കും പണം തീരുന്നു. പിന്നെയുള്ള ദിവസങ്ങൾ കടം വാങ്ങിയും ചെലവ് ചുരുക്കിയും ജീവിക്കുകയാണ്.
ഞങ്ങൾ ജോലി ചെയ്യുന്ന ആശുപത്രിയിൽ ഒരു യൂണിഫോം മാത്രമാണ് സൗജന്യമായി നൽകുന്നത്. രണ്ടാമത്തെ യൂണിഫോം വേണമെങ്കിൽ സ്വന്തം പണം കൊടുത്ത് വാങ്ങണം.
എനിക്ക് അതിന് കഴിയുന്നില്ല.
അതിനാൽ എല്ലാ ദിവസവും അതേ യൂണിഫോം കഴുകി വീണ്ടും ധരിക്കുകയാണ്. ചിലപ്പോൾ മഴയിൽ നനയുന്നു. ചിലപ്പോൾ ഉണങ്ങാതെ വീണ്ടും ധരിക്കേണ്ടി വരുന്നു. രോഗികളുടെ മുന്നിൽ എപ്പോഴും വൃത്തിയായി നിൽക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഉള്ളിൽ എന്റെ ജീവിതം എത്ര ബുദ്ധിമുട്ടിലാണെന്ന് ആരും അറിയുന്നില്ല.
ഞങ്ങൾക്ക് മാസത്തിൽ നാല് ലീവ് ലഭിക്കും. പക്ഷേ ആഴ്ചയിൽ ഒരു അവധി പോലും ലഭിക്കുന്നില്ല. ശരീരത്തിന് വിശ്രമം വേണമെങ്കിലും സാഹചര്യങ്ങൾ അനുവദിക്കുന്നില്ല. ജോലി നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം എന്നും കൂടെയുണ്ട്.
ഞാൻ ഒരിക്കലും ആഡംബര ജീവിതം ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ല. വലിയ വീടോ വിലകൂടിയ വാഹനമോ എനിക്ക് വേണ്ട. രോഗിയായാൽ ചികിത്സിക്കാൻ കഴിയണം. വീട്ടുകാർക്ക് ഭക്ഷണം വാങ്ങിക്കൊടുക്കാൻ കഴിയണം. ഒരു ജോഡി യൂണിഫോം വാങ്ങാൻ കഴിയണം. അത്രയേ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുള്ളൂ.
കേരളം ആരോഗ്യരംഗത്ത് മുന്നിലാണ് എന്ന് എല്ലാവരും അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്നു. അത് ശരിയാണ്. എന്നാൽ ആ ആരോഗ്യരംഗത്തിന്റെ പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് ചെറിയ ജീവനക്കാരുടെ ജീവിതം ആരെങ്കിലും കാണുന്നുണ്ടോ?
ഒരു രോഗിയുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഞങ്ങളും രാവും പകലും ജോലി ചെയ്യുന്നു. പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം രക്ഷിക്കാൻ ആരുണ്ട്?
പണമുള്ളവർക്ക് ചികിത്സ എളുപ്പമാണ്. മികച്ച മുറികൾ, മികച്ച സൗകര്യങ്ങൾ, മികച്ച ചികിത്സ.
പാവപ്പെട്ടവൻ ആദ്യം ചിന്തിക്കുന്നത് രോഗമല്ല, ചികിത്സയ്ക്ക് പണം എവിടെ നിന്നാണ് കണ്ടെത്തുക എന്നതാണ്.
ദാരിദ്ര്യം ഒരു കുറ്റമല്ല. പക്ഷേ ദരിദ്രനെ അവഗണിക്കുന്നത് വലിയ അനീതിയാണ്.
ഞാൻ ഈ കത്ത് എഴുതുന്നത് എന്റെ മാത്രം ജീവിതം മാറ്റാൻ വേണ്ടിയല്ല. എന്നെപ്പോലെ കുറഞ്ഞ ശമ്പളത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന എല്ലാ സ്വകാര്യ ആശുപത്രി ജീവനക്കാർക്കും, സ്പാ തെറാപ്പിസ്റ്റുകൾക്കും, നഴ്സിംഗ് അസിസ്റ്റന്റുമാർക്കും, വാർഡ് സഹായികൾക്കും, ലാബ് ജീവനക്കാർക്കും വേണ്ടിയാണ്.
ഞങ്ങൾക്കും സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്.
ഞങ്ങൾക്കും കുടുംബമുണ്ട്.
ഞങ്ങൾക്കും രോഗം വരും.
ഞങ്ങൾക്കും കണ്ണുനീർ ഉണ്ട്.
സർക്കാരിനോട് എനിക്ക് ഒരു വിനീതമായ അപേക്ഷ മാത്രമുണ്ട്.
സ്വകാര്യ മേഖലയിലെ ആരോഗ്യപ്രവർത്തകർക്കും മറ്റ് കുറഞ്ഞ ശമ്പളമുള്ള തൊഴിലാളികൾക്കും ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്ന മിനിമം ശമ്പളം ഉറപ്പാക്കണം. കുറഞ്ഞത് 15,000 രൂപ എങ്കിലും ലഭിക്കണം. അതോടൊപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളിൽ തൊഴിലാളികൾക്ക് ആവശ്യമായ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളും ഉറപ്പാക്കണം.
ഒരു യൂണിഫോം മാത്രമല്ല, ആവശ്യത്തിന് യൂണിഫോം ലഭിക്കണം. ആഴ്ചയിൽ ഒരു ദിവസം വിശ്രമം ലഭിക്കണം. രോഗിയായാൽ ചികിത്സ ഉറപ്പാക്കണം. തൊഴിലാളിയുടെ ആത്മാഭിമാനം സംരക്ഷിക്കണം.
ഈ കത്ത് വായിക്കുന്ന ഓരോരുത്തരോടും എനിക്ക് ഒരു അഭ്യർത്ഥനയുണ്ട്.
നിങ്ങളുടെ ചുറ്റുമുള്ള സാധാരണ തൊഴിലാളികളെ ആദരിക്കുക. അവരുടെ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ എത്ര വേദനയുണ്ടെന്ന് നമുക്ക് അറിയില്ല. അവർ പറയാത്ത കഥകൾ ഒരുപാട് ഉണ്ടാകും.
ഒരു നല്ല വാക്ക്, ഒരു ചെറിയ സഹായം, ഒരു കരുതൽ—ചിലപ്പോൾ ഒരാളുടെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റാൻ അതുമതി.
അന്ന് സർക്കാർ ആശുപത്രിയിൽ എനിക്ക് പത്ത് രൂപ നൽകിയ ആ അപരിചിതനെ ഞാൻ ഇന്നും ഓർക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ ചെറിയ സഹായം മനുഷ്യസ്നേഹത്തിന്റെ വലിയ പാഠമായിരുന്നു.
എന്റെ ഈ കത്ത് ഒരു പരാതിയല്ല.
ഇത് ഒരു സാധാരണ തൊഴിലാളിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന അപേക്ഷയാണ്.
ഒരിക്കൽ എങ്കിലും എന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കപ്പെടുമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ എങ്കിലും എന്നെപ്പോലുള്ള തൊഴിലാളികളുടെ ജീവിതം മെച്ചപ്പെടുമെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.
കാരണം ഒരു നാടിന്റെ യഥാർത്ഥ പുരോഗതി അളക്കേണ്ടത് വലിയ കെട്ടിടങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല; ആ നാട്ടിലെ ഏറ്റവും സാധാരണ തൊഴിലാളിയുടെ ജീവിതം എത്ര മാന്യവും സുരക്ഷിതവുമാണ് എന്നതുകൊണ്ടാണ്.
ആ ദിവസം വരുംവരെ, ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ജോലി ആത്മാർത്ഥമായി തുടരും. എന്നാൽ നമ്മുടെ അധ്വാനത്തിന് അർഹമായ ബഹുമാനവും ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്ന വേതനവും ലഭിക്കുന്ന ഒരു കേരളം ഉണ്ടാകുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ ഞാൻ ഈ കത്ത് അവസാനിപ്പിക്കുന്നു.
സ്നേഹപൂർവ്വം,
ഒരു സാധാരണ ആശുപത്രി ജീവനക്കാരൻ
