માયાના મૃત્યુ પછીના મહિનાઓ આનંદ માટે ખૂબ જ મુશ્કેલ રહ્યા હતા. પરંતુ ધીમે ધીમે તેણે પોતાને સંભાળવાનું શરૂ કર્યું. તેને સમજાઈ ગયું હતું કે ભૂતકાળને બદલવો તેના હાથમાં નથી.
અને તેના જીવનમાં એક એવી વ્યક્તિ હતી, જે દરેક મુશ્કેલ સમયે તેની સાથે ઊભી રહી હતી.
પ્રિયા.
પ્રિયાએ ક્યારેય આનંદનો સાથ છોડ્યો નહોતો. જ્યારે આખી દુનિયા તેને દોષી સમજી રહી હતી, ત્યારે પણ પ્રિયા તેની બાજુમાં જ ઊભી રહી હતી.
તે તેને સમજાવતી, હિંમત આપતી અને વારંવાર કહેતી કે માયાના મૃત્યુ માટે પોતાને જવાબદાર માનવાનું બંધ કરે.
ધીમે ધીમે આનંદે પણ નક્કી કર્યું કે હવે તે પોતાની બાકી જિંદગી પ્રિયા સાથે ખુશીથી જીવશે.
તે હવે માયાની યાદોમાં ખોવાઈ રહેવાને બદલે પ્રિયાને વધુ સમય આપવા લાગ્યો.
પરંતુ કદાચ આ વાત કોઈ બીજી શક્તિને સ્વીકાર્ય નહોતી.
---
એક સાંજ હતી.
કોલેજના પાછળના ભાગે આવેલા જૂના ગાર્ડનમાં આનંદ અને પ્રિયા એકાંતમાં બેઠાં હતાં. આસપાસ કોઈ નહોતું. આકાશમાં વાદળો છવાયેલા હતા અને ઠંડો પવન ધીમે ધીમે વૃક્ષોના પાંદડાં હલાવી રહ્યો હતો.
પ્રિયા આનંદના ખભા પર માથું રાખીને બેઠી હતી.
"હવે તો તું પહેલાની જેમ હસવા લાગ્યો છે," પ્રિયાએ સ્મિત સાથે કહ્યું.
આનંદ પણ હળવેથી હસ્યો.
"કારણ કે તું મારી સાથે છે."
આ સાંભળીને પ્રિયા શરમાઈ ગઈ.
થોડા સમય પછી બંને એકબીજાની નજીક આવ્યા.
તેમની દુનિયામાં એ ક્ષણે માત્ર તેઓ બંને જ હતા.
પરંતુ...
તેઓ જાણતા નહોતા કે દૂર એક વૃક્ષની પાછળથી કોઈ તેમને જોઈ રહ્યું હતું.
કોઈ એવી હાજરી...
જેના દિલમાં વર્ષોનો પ્રેમ હવે ભયંકર ઈર્ષ્યામાં બદલાઈ ગયો હતો.
માયાની અશાંત આત્મા.
જેમ જેમ આનંદ અને પ્રિયા એકબીજાની નજીક આવી રહ્યા હતા, તેમ તેમ આસપાસનું વાતાવરણ બદલાવા લાગ્યું.
પવન અચાનક જ વધુ ઠંડો થઈ ગયો.
વૃક્ષોની ડાળીઓ જોરથી હલવા લાગી.
આકાશમાં વીજળી ચમકી.
પ્રિયાએ ચમકીને આસપાસ જોયું.
"આનંદ... તને કંઈ અજીબ નથી લાગતું?"
આનંદ કંઈ બોલે એ પહેલાં જ તેની પાછળથી કોઈના હસવાનો ધીમો અવાજ સંભળાયો.
એક સ્ત્રીનું હાસ્ય.
દર્દ, ગુસ્સો અને નફરતથી ભરેલું.
બંને તરત પાછળ ફરી ગયા.
પણ ત્યાં કોઈ નહોતું.
એ જ ક્ષણે તેમની આસપાસની હવા જાણે ભારે બની ગઈ.
આનંદને લાગ્યું કે કોઈ અદૃશ્ય હાથ તેના ગળા તરફ વધી રહ્યો છે.
પ્રિયા ડરીને તેની સાથે ચોંટી ગઈ.
"કોણ છે?!"
આનંદ બૂમ પાડી ઊઠ્યો.
જવાબમાં માત્ર એ જ ભયાનક હાસ્ય ફરી સંભળાયું.
અને પછી...
વૃક્ષોની વચ્ચેથી સફેદ ધુમ્મસ જેવો એક આકાર ધીમે ધીમે દેખાવા લાગ્યો.
લાંબા વાળ.
ફિક્કો ચહેરો.
લાલચોળ આંખો.
માયા.
તેની નજર સીધી પ્રિયા પર જ હતી.
એવી નજર, જેમાં પ્રેમ કરતાં વધુ નફરત હતી.
વર્ષો સુધી જેને મેળવવાની ઝંખના હતી, તેને હવે કોઈ બીજા સાથે જોવાનો ક્રોધ હતો.
આસપાસનો પવન વાવાઝોડા જેવો બની ગયો.
પ્રિયા અને આનંદ બચવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગ્યા, પરંતુ જાણે તેમના પગ જમીન સાથે જ ચોંટી ગયા હોય.
માયાનો પડછાયો ધીમે ધીમે તેમની નજીક આવતો ગયો.
તેના ચહેરા પર એક વિચિત્ર સ્મિત ફેલાઈ ગયું.
અને પછી...
એક ભયાનક ચીસ સાથે આખું ગાર્ડન ગુંજી ઊઠ્યું.
તે રાત્રે શું બન્યું હતું તેની સાચી માહિતી કોઈને ક્યારેય મળી નહીં.
બીજા દિવસે સવારે કોલેજના પાછળના ગાર્ડનમાં આનંદ અને પ્રિયા બંને મૃત હાલતમાં મળ્યાં.
તેમના મૃત ચહેરા પર ભય સ્પષ્ટ દેખાતો હતો.
પોલીસે તેને એક રહસ્યમય ઘટના ગણાવી.
પણ કોલેજના જૂના વિદ્યાર્થીઓ વચ્ચે એક વાત વર્ષો સુધી ફેલાતી રહી—
કે માયા જીવતી વખતે આનંદને મેળવી શકી નહોતી...
અને મૃત્યુ પછી પણ તેને કોઈ બીજા સાથે વહેંચવા તૈયાર નહોતી.
આનંદ અને પ્રિયાના રહસ્યમય મૃત્યુ પછી શરૂઆતમાં બધાએ તેને એક સામાન્ય અકસ્માત કે અજાણી ઘટના માની હતી.
પરંતુ થોડા જ મહિનાઓમાં કોલેજમાં એવી ઘટનાઓ બનવા લાગી કે જેને અવગણવી અશક્ય હતી.
એક પછી એક...
વર્ષે વર્ષ...
કોલેજના કેમ્પસમાં કપલના રહસ્યમય મૃત્યુ થવા લાગ્યા.
દરેક ઘટનામાં એક અજીબ સમાનતા હતી.
મરનારા યુવક અને યુવતી પ્રેમી યુગલ જ હતા.
અને મૃત્યુ પહેલાં તેઓ કોઈ એકાંત જગ્યા પર સાથે જોવા મળ્યા હતા.
ક્યારેક કોલેજની પાછળના જૂના બગીચામાં...
ક્યારેક નદીના કિનારે...
તો ક્યારેક ખાલી પડેલા ક્લાસરૂમમાં...
પહેલા લોકો આને માત્ર સંયોગ માનતા હતા. પરંતુ જ્યારે આવી ઘટનાઓની સંખ્યા વધવા લાગી, ત્યારે વિદ્યાર્થીઓ વચ્ચે એક ડરામણી ચર્ચા ફેલાઈ ગઈ.
લોકો કહેવા લાગ્યા કે કોલેજમાં માયાની આત્મા ભટકે છે.
અને તે કોઈપણ એવા કપલને સહન નથી કરતી, જે પ્રેમનો ઇજહાર કરે.
શરૂઆતમાં આ વાત પર કોઈ વિશ્વાસ કરતું નહોતું.
ઘણા વિદ્યાર્થીઓ તેને માત્ર અફવા ગણીને હસતા.
"આત્મા કોઈને મારી શકે?"
"આ બધું અંધશ્રદ્ધા છે."
"કોઈ સિરિયલ કિલર હશે."
આવી ચર્ચાઓ ચાલતી રહેતી.
પણ પછી એક એવી વાત સામે આવી, જેણે બધાને વિચારતા કરી દીધા.
જેટલા પણ કપલના મૃત્યુ થયા હતા, તેઓ બધા એકાંતમાં હતા.
જ્યારે જાહેરમાં, બધાની હાજરીમાં પ્રેમ દર્શાવનારાઓને ક્યારેય કંઈ થયું નહોતું.
એકવાર તો અમુક વિદ્યાર્થીઓએ આ વાતને પડકાર તરીકે લીધી.
તેઓ કોલેજના ઓડિટોરિયમમાં, અનેક લોકોની સામે, એકબીજાને આલિંગન આપતા અને પ્રેમ વ્યક્ત કરતા.
કેટલાક તો જાણે ઈરાદાપૂર્વક બધાની સામે કિસ પણ કરતા.
પણ તેમને ક્યારેય કોઈ નુકસાન પહોંચતું નહોતું.
એક પણ ઘટના બનતી નહોતી.
એક પણ અજીબ અનુભવ થતો નહોતો.
જાણે કોઈ અદૃશ્ય શક્તિ તેમને સ્પર્શ પણ ન કરતી હોય.
પરંતુ...
જે લોકો આ નિયમને અવગણીને એકાંત શોધતા...
તેમના વિશે થોડા દિવસો પછી કોઈ ભયાનક સમાચાર સાંભળવા મળતા.
કોઈ મૃત હાલતમાં મળતું.
કોઈ રહસ્યમય રીતે ગાયબ થઈ જતું.
અને કોઈના મૃત્યુનું કારણ જ સમજાતું નહોતું.
ધીમે ધીમે કોલેજમાં એક અલિખિત નિયમ બની ગયો.
"પ્રેમ કરો તો બધાની સામે કરો... પરંતુ એકાંતમાં નહીં."
આ વાત એટલી પ્રચલિત થઈ ગઈ કે નવા વિદ્યાર્થીઓને પણ સિનિયર વિદ્યાર્થીઓ આ ચેતવણી આપતા.
પોલીસે ઘણી વખત તપાસ કરી.
સીસીટીવી ફૂટેજ ચકાસવામાં આવ્યા.
ફોરેન્સિક ટીમો બોલાવવામાં આવી.
મોટા અધિકારીઓ અને ક્રાઇમ બ્રાન્ચના અધિકારીઓ પણ આ કેસોમાં જોડાયા.
પણ દરેક વખતે પરિણામ એક જ આવતું.
કોઈ પુરાવો નહીં.
કોઈ આરોપી નહીં.
કોઈ તાર્કિક જવાબ નહીં.
મૃત્યુ તો થતું હતું...
પણ મોત આપનાર કોણ હતું, એ કોઈ સાબિત કરી શકતું નહોતું.
વર્ષો પસાર થતાં કોલેજની ઓળખ જ બદલાઈ ગઈ.
એક સમય હતો જ્યારે તે ભણતર અને યુવાનીના ઉત્સાહ માટે જાણીતી હતી.
હવે તે ભય અને રહસ્ય માટે ઓળખાવા લાગી.
અને સૌથી ડરામણી વાત એ હતી કે...
ઘટનાઓનો ભોગ બનનાર દરેક કપલના મૃત્યુ પહેલાં, અમુક લોકોએ એક જ વાત કહી હતી.
તેમને લાગ્યું હતું કે કોઈ તેમને જોઈ રહ્યું છે.
કોઈ અદૃશ્ય નજર...
જે પ્રેમીઓને એકાંતમાં શોધી કાઢતી હતી.
અને પછી...
તેમને હંમેશ માટે પોતાની સાથે લઈ જતી હતી.
એટલા માટે આજે પણ ઘણા લોકો માનતા હતા કે માયાનું શરીર ભલે વર્ષો પહેલાં મૃત્યુ પામ્યું હોય...
પણ તેનો પ્રેમ, તેની ઈર્ષ્યા અને તેનું વેર ક્યારેય મર્યા નહોતા.
અને કદાચ એ જ કારણ હતું કે તે કોલેજના અંધકારમય ખૂણાઓમાં હજુ પણ ભટકી રહી હતી...
પોતાના આનંદને ગુમાવ્યાનો બદલો દુનિયાના દરેક પ્રેમી યુગલ પાસેથી લેતી.
ક્રમશઃ
Dr Dipak Kamejaliya
"શિલ્પી"
