પ્રકરણ ૧૦ : ત્રિપાંખીયો જંગ
રાત્રિના ૨:૧૫ વાગ્યા હતા. આખી કેમિકલ ફેક્ટરી કાળમુખા અંધકારમાં ગરકાવ હતી. વાતાવરણમાં કેમિકલ્સની તીવ્ર, અસહ્ય અને દૂષિત વાસ ફેલાયેલી હતી, જે શ્વાસ લેવો પણ મુશ્કેલ બનાવી રહી હતી. માળખાની જર્જરિત છત પરથી પાણીના ટીપાં સતત ટપકવાનો અવાજ આવતો હતો, પરંતુ એ નીરવ શાંતિ ક્ષણવારમાં છિન્નભિન્ન થઈ ગઈ. ફેક્ટરીની છત પર લગાવાયેલી ઈમરજન્સી લાલ લાઈટ એકાએક ઝબૂકવા લાગી, જે આખી જગ્યાને કોઈ ભયાનક લાલ પ્રકાશમાં નહવાવી રહી હતી.
તે જ ક્ષણે અતિશય કર્કશ અને કાન ફાડી નાખે તેવો સાયરનનો અવાજ આખા બેઝમેન્ટમાં ગુંજી ઊઠ્યો.
*વૂઽઽઽ... વૂઽઽઽ... વૂઽઽઽ...*
ડીસીપી (DCP) પાટીલનો ચહેરો લાલચોળ થઈ ગયો. તેની આંખોમાં ક્રોધ અને ભયનું મિશ્રણ હતું. તેણે પિસ્તોલ કમર પરથી સરકાવી અને પોતાના માણસો પર ગર્જી ઊઠ્યો, "જનરેટર ચાલુ કરો! તુરંત જ બધા બહારના દરવાજા બંધ કરી દો! કોઈ પણ સંજોગોમાં આ કમ્પાઉન્ડમાંથી કોઈ જીવતું બહાર ન જવું જોઈએ!"
પરંતુ તેનો આદેશ પૂરો થાય, એ પહેલાં જ...
*ઢાંય... ઢાંય... ઢાંય...!*
મુખ્ય ગેટ તરફથી સસ્વચાલિત હથિયારોમાંથી ગોળીઓનો અંધાધૂંધ વરસાદ શરૂ થઈ ગયો. ફેક્ટરીનો ભારે લોખંડનો દરવાજો ગોળીઓના પ્રહારથી ચીંથરાં થઈને નીચે ધસી પડ્યો. ચારે બાજુ ધૂળ અને સિમેન્ટની ડમરીઓ ઊડી. એ ધુમાડાના ગોટેગોટા વચ્ચેથી કાળા કપડાં પહેરેલા, આધુનિક રાઇફલોથી સજ્જ બિલાલ અફઘાનીના ખતરનાક ગેંગસ્ટરો અંદર ઘૂસી આવ્યા.
સૌથી આગળ ડાકુ જેવી ખુન્નસભરી આંખો સાથે ઊભો હતો... બિલાલ અફઘાની.
તેના ખડતલ હાથમાં જર્મન બનાવટની ઘાતક MP5 સબ-મશીનગન શોભી રહી હતી. ફેક્ટરીના ગુંજતા વાતાવરણમાં તેણે પોતાના પહાડી અવાજે પડકાર ફેંક્યો, "પાટીલ...!"
તેની ગર્જના આખી ફેક્ટરીના ખૂણેખૂણામાં ગુંજી ઊઠી. "અફઘાની સાથે ગદ્દારી કરવાનો અંજામ શું થાય છે એ આજે તને ખબર પડશે! આજે તારો અને તારા આ કાળા કારનામાઓનો હિસાબ હું પૂરો કરીશ!"
પાટીલે સહેજ પણ ખચકાયા વિના તરત જ પોતાની ગનમાંથી જવાબી ફાયરિંગ શરૂ કરી દીધું. "રાણા... ગોળીબાર ચાલુ રાખો! આમાંથી એક પણ અફઘાની જીવતો બહાર ન જવો જોઈએ!"
પળવારમાં જ આખી કેમિકલ ફેક્ટરી કોઈ ખૌફનાક યુદ્ધભૂમિમાં ફેરવાઈ ગઈ. ચારે તરફથી સતત ગોળીઓ વરસી રહી હતી. ઊંચી બારીઓના કાચ તૂટીને નીચે પડી રહ્યા હતા. ગોળીઓ વાગવાથી કેમિકલના ડ્રમ ફાટી રહ્યા હતા અને તેમાંથી નીકળતો ઝેરી ધુમાડો આખા બેઝમેન્ટમાં ફેલાવા લાગ્યો હતો. અંધકાર, લાલ રોશની અને ધુમાડા વચ્ચે જીવન અને મરણનો ખેલ ખેલાઈ રહ્યો હતો.
### અંધારાનો ખેલ અને કેમેરાની તાકાત
બીજી તરફ... આ ભયાનક ગોળીબાર અને અંધકારનો પૂરેપૂરો લાભ લઈને સનસનાટીભર્યા અહેવાલો આપવા માટે જાણીતો પત્રકાર અભિજીત અને તેનો વફાદાર સાથી બાબુ પાછળના તૂટેલા દરવાજેથી છૂપાઈને અંદર પ્રવેશ્યા.
બાબુ ગભરાતા સ્વરે ધીમેથી બોલ્યો, "સાહેબ... ડાબી બાજુ જોખમ છે, પણ એ જ રસ્તે આગળ લેબ આવેલી છે."
અભિજીતે પોતાની પાસે રહેલી પિસ્તોલને બદલે... પોતાના હાથમાં રહેલા હાઇ-ટેક નાઇટ-વિઝન કેમેરાને મજબૂત પકડ્યો. તેના ચહેરા પર એક અનોખો આત્મવિશ્વાસ હતો. તે ધીમા પણ મક્કમ અવાજે બોલ્યો, "આજે ગોળીથી કોઈ નિર્ણય નહીં થાય, બાબુ... આજે પુરાવા જીતશે."
તે જ સમયે રોહનનો સ્પષ્ટ અવાજ અભિજીતના કાનમાં લગાવેલા અદ્રશ્ય ઇયરપીસમાં સંભળાયો, "અભિજીત... તારું લોકેશન પરફેક્ટ છે! બધા સ્પાય કેમેરા લાઈવ થઈ ચૂક્યા છે. આખું ઓપરેશન, એક-એક ગોળી અને એક-એક ચહેરો સેટેલાઇટ થ્રુ સીધો ટીવી પર લાઈવ પ્રસારિત થઈ રહ્યો છે."
અભિજીત ક્ષીણ હાસ્ય સાથે બોલ્યો, "સરસ. હવે આ ભ્રષ્ટ અધિકારીઓ કે ગેંગસ્ટરો ગમે તેટલી તાકાત વાપરે, પણ આ પુરાવાઓને ક્યારેય મિટાવી નહીં શકે."
### નિર્દોષનો બચાવ અને આમને-સામને
બેઝમેન્ટના એક ખૂણામાં... સમીર હજુ પણ લોખંડની એક ખુરશી સાથે દોરડાથી મજબૂતીથી બંધાયેલો હતો. ફાયરિંગ દરમિયાન એક વિષારી ગોળી તેની કાનની બિલકુલ બાજુમાંથી પસાર થઈને દિવાલમાં ઘૂસી ગઈ. તે ભયથી થરથર કાંપવા લાગ્યો અને ચીસ પાડી ઊઠ્યો, "કોઈ છે... દયા કરો! મને બચાવો!"
અભિજીતે અંધારામાં તેનો અવાજ ઓળખી લીધો, "સમીર!"
"સાહેબ... અહીં! હું અહીં છું!" સમીરે આશાભર્યા અવાજે બૂમ પાડી.
અભિજીત ક્ષણનો પણ વિલંબ કર્યા વિના દોડતો તેની પાસે પહોંચ્યો. તેણે પોતાના જેકેટના ખિસ્સામાંથી એક નાનો અને તીક્ષ્ણ ફોલ્ડિંગ નાઈફ કાઢ્યો અને સમીરના હાથ-પગમાં બાંધેલા જાડા દોરડા ઝડપથી કાપવા લાગ્યો. "ડરતો નહીં, સમીર... હું તને કંઈ નહીં થવા દઉં. આજે તું સુરક્ષિત બહાર જઈશ."
સમીરની ભયભીત આંખોમાં આશાનું કિરણ જાગી ઊઠ્યું.
પરંતુ એટલામાં... પાટીલના જમણા હાથ સમાન રાણાની નજર અંધારામાં છૂપાયેલા આ બે જણા પર પડી ગઈ. રાણા જોરથી ચિચિયારી પાડી ઊઠ્યો, "બોસ... જુઓ ત્યાં! પેલો પત્રકાર અભિજીત!"
પાટીલે ઝટકા સાથે પાછળ ફરીને જોયું. અભિજીતને ત્યાં જોઈને તેનો ચહેરો ક્રોધથી એકદમ લાલચોળ થઈ ગયો. "અભિજીત!" તે દાંત કચકચાવીને બોલ્યો, "મેં તને ચેતવણી આપી હતી ને... કે આ કેસથી, મારા રસ્તાથી દૂર રહેજે!"
અભિજીતે છેલ્લું દોરડું કાપતાં જ મક્કમતાથી જવાબ આપ્યો, "અને ડીસીપી સાહેબ, મેં પણ તમને સાફ શબ્દોમાં કહ્યું હતું... હું માણસને એના મોંઘા જૂતાની સાઈઝથી કે હોદ્દાથી નહીં... એના પાપની સાઈઝથી ઓળખું છું!"
પાટીલનો ગુસ્સો સીમા વટાવી ગયો. તેણે પોતાની પિસ્તોલ સીધી અભિજીતની છાતી સામે તાકી. "બહુ બોલ્યો તું... આજે તારી આ કલમ અને તારી જીભ હંમેશા માટે બંધ કરી દઈશ!"
*ઢાંય...!*
ઝાટકા સાથે ગોળી છૂટી. પણ અભિજીતની ચાલાક આંખોએ પાટીલની આંગળીનું હલનચલન જોઈ લીધું હતું. તે સમયસર નીચે નમી ગયો. ગોળી તેની ઉપરથી પસાર થઈને પાછળની ઈંટની દિવાલમાં ઘૂસી ગઈ.
સમીર મુક્ત થઈ ચૂક્યો હતો. અભિજીતે તેને ધક્કો મારતાં કહ્યું, "દોડ, સમીર! અહીંથી બહાર નીકળ!" બંને જણા ધુમાડાનો કવર તરીકે ઉપયોગ કરીને આગળ દોડવા લાગ્યા.
### રફીકનું ખૂન અને પર્દાફાશ
બીજી તરફ... લડાઈની વચ્ચે જ બિલાલ અફઘાની અને તેનો સાથી કાળુ ગનફાઇટનો સામનો કરતા કરતા લેબ સુધી પહોંચી ગયા.
લેબના મુખ્ય ટેબલ પર પડેલા કાપેલા સ્નીકર્સ (જેમાં ડ્રગ્સ છુપાવવામાં આવતું હતું) જોઈને બિલાલના ચહેરા પર હિંસક ગુસ્સો છવાઈ ગયો. "પાટીલ..." તે બગડતા અવાજે બોલ્યો, "...તું બહુ હોશિયાર બનતો હતો, પણ તું મોડો પડી ગયો."
ત્યાં જ ટેબલ નીચે રાખેલા વિશાળ કાચના કન્ટેનરમાં ભરેલું કરોડપતિ બનાવી દે તેવું લિક્વિડ કોકેઈન જોઈને તેની અહંકારી આંખો ચમકી ઊઠી. તે કુખ્યાત હાસ્ય હસ્યો, "માલ હજુ સુરક્ષિત અહીં જ છે!"
કાળુએ તરત જ આગળ વધીને એ કન્ટેનર પોતાની મજબૂત બાહોંમાં ઉઠાવી લીધું.
એટલામાં... પાટીલ હાથમાં રિવોલ્વર સાથે બિલકુલ સામે આવીને ઊભો રહી ગયો. બંનેની નજરો એકબીજા સાથે ટકરાઈ. ભૂતકાળમાં વર્ષો સુધી ચાલેલી અંડરવર્લ્ડ અને ભ્રષ્ટ પોલીસ વચ્ચેની ગુપ્ત ભાગીદારી તથા વિશ્વાસ... એક જ ક્ષણમાં ઘોર દુશ્મનીમાં ફેરવાઈ ગયા હતા.
બિલાલે મશ્કરી કરતા અવાજે કહ્યું, "ખાખી વર્ધી પહેરીને પણ તું અંદરથી તો એક મામૂલી ચોર જ રહ્યો, પાટીલ!"
પાટીલે આંખો નાની કરીને તીખો જવાબ આપ્યો, "અને તું... તારો પાસપોર્ટ ગમે તેટલી વાર બદલી શકે, બિલાલ... પણ તારો આ ગુનેગાર ચહેરો ક્યારેય નહીં બદલી શકે!"
અભિજીત દિવાલ પાછળ સંતાઈને આ આખો નજારો પોતાના હિડન કેમેરામાં કેપ્ચર કરી રહ્યો હતો. તેણે તક જોઈને અંધારામાંથી મોટેથી પૂછ્યું, "પાટીલ! આખરે તમે તમારા જ બાતમીદાર રફીકને આટલી બેરહમીથી મારી નાખ્યો શા માટે?"
બિલાલે પણ પાટીલ સામે પ્રશ્નાર્થ નજરે જોયું.
પાટીલે અત્યંત ઠંડા, ક્રૂર અને નિર્દય અવાજે જવાબ આપ્યો, "દસ કરોડ માટે! રફીક મારી અને બિલાલ વચ્ચેથી પોતાનો હિસ્સો માંગી રહ્યો હતો."
"માત્ર દસ કરોડ માટે એક માણસનો જીવ લીધો?" અભિજીતે કેમેરો પાટીલના ચહેરા પર ઝૂમ કરતા પૂછ્યું.
પાટીલ વિકૃત રીતે હસ્યો, "માત્ર દસ કરોડ? અરે પત્રકાર, આ તો ફક્ત આંતરરાષ્ટ્રીય ડ્રગ્સ નેટવર્કની શરૂઆત હતી. આ આખી સિન્ડિકેટનો કિંગપિન હું છું!"
### મહા-ટ્વિસ્ટ અને ઘેરાબંધી
એટલામાં... રોહનનો ઉત્સાહભર્યો અને વિજયી અવાજ અભિજીતના ઇયરપીસમાં ગુંજી ઊઠ્યો. "અભિજીત... બ્રેકિંગ ન્યૂઝ! આઈ સપીયર નેટવર્ક પર લાઈવ બ્રોડકાસ્ટ અત્યારે પાંચ લાખથી વધુ લોકો જોઈ રહ્યા છે! ડીસીપી પાટીલની આ સનસનાટીભરી કબૂલાત આખો દેશ પોતાની ટીવી સ્ક્રીન પર જોઈ રહ્યો છે! ન્યૂઝ ચેનલો પર હંગામો મચી ગયો છે!"
અભિજીતના ચહેરા પર એક વિજયી સ્મિત આવી ગયું. તે દિવાલ પાછળથી બહાર આવ્યો અને મોટેથી બોલ્યો, "ડીસીપી પાટીલ... ખેલ ખતમ. ગેમ ઓવર!"
પાટીલ ચમક્યો. તેને અચાનક પરિસ્થિતિનો ભયાનક અહેસાસ થયો. "લાઈવ...?"
તેણે ચારેબાજુ નજર દોડાવી. ફેક્ટરીની દિવાલો, થાંભલા અને ખૂણેખૂણામાં લાલ કલરની નાની લાઈટો ચમકી રહી હતી—એ નાના સ્પાય કેમેરા હતા, જે તેની દરેક હિલચાલ દેશભરમાં પહોંચાડી રહ્યા હતા.
"ના... ના... આ ન બની શકે!" તે સાક્ષાત રાક્ષસની જેમ ગર્જી ઊઠ્યો. "રાણા! શૂટ ધેમ! બધા કેમેરા તોડી નાખો!"
પણ હવે બહુ મોડું થઈ ગયું હતું. તેનો ચહેરો, તેની કબૂલાત, રફીકની હત્યાનો સ્વીકાર અને લિક્વિડ કોકેઈનનો આખો વેપાર... બધું જ દેશભરના કરોડજનતાની સામે પ્રસારિત થઈ ચૂક્યું હતું.
અંતિમ હાર અને પાગલપન વ્યાપી જતાં, ગુસ્સામાં અંધ થયેલા પાટીલે ટેબલ પરથી લિક્વિડ કોકેઈન ભરેલું ભારે કન્ટેનર ઉઠાવી લીધું. "જો આ અબજો રૂપિયાનો માલ મારો નહીં બની શકે... તો આ દુનિયામાં કોઈનો નહીં બને!"
તે કન્ટેનર લઈને બચવા માટે ફેક્ટરીના ગુપ્ત પાછળના દરવાજા તરફ જોરથી દોડ્યો. બિલાલ અફઘાની પોતાની MP5 ગન સાથે તેની પાછળ ધસ્યો. અભિજીત પણ પુરાવા તરીકે એ કન્ટેનર કબ્જે કરવા બંનેની પાછળ દોડ્યો.
ત્રણેય એક જ દિશામાં, એક જ અંતિમ લક્ષ્ય તરફ દોડી રહ્યા હતા...
પરંતુ ફેક્ટરીની બહાર... પૃથ્વી અને આકાશને હલાવી દે તેવા અસંખ્ય સાયરનનો અવાજ અત્યંત ઝડપથી નજીક આવી રહ્યો હતો.
*પીં... પોં... પીં... પોં... પીં... પોં...*
મુંબઈ પોલીસની ડઝનબંધ ગાડીઓ, કમાન્ડોઝ અને એન્ટી-ટેરરિઝમ સ્ક્વોડ (ATS)ની ટીમ સમગ્ર કેમિકલ ફેક્ટરીને ચારે તરફથી ઘેરી ચૂકી હતી. આસપાસના વિસ્તારમાં ફ્લડ લાઈટો ચાલુ થઈ ગઈ હતી.
હવે... ખેલના આખરી અંકની છેલ્લી ચાલ બાકી હતી.
*(પ્રકરણ ૧૦ સમાપ્ત)*
