ചെറുതവളകളും ചീവീടുകളും കരഞ്ഞ ആ രാത്രി
ചെറുതവളകളും ചീവീടുകളും ഉറക്കെ കരഞ്ഞ ആ രാത്രി ഞാൻ ആ പാടവരമ്പത്ത് തനിച്ചായി.
മഴ പെയ്തുതോർന്നിരുന്നു. പാടത്തിന്റെ ഇരുവശത്തുമുള്ള വെള്ളക്കെട്ടുകളിൽ നിന്ന് തവളകളുടെ കരച്ചിൽ ഉയർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ചീവീടുകളുടെ നിർത്താതെയുള്ള ശബ്ദം അതിനൊപ്പം ചേർന്നപ്പോൾ ആ രാത്രി ഒരു വിചിത്രമായ സംഗീതം പോലെ തോന്നി.
പക്ഷേ, ആ സംഗീതത്തിനിടയിൽ ഞാൻ മാത്രം നിശ്ശബ്ദനായിരുന്നു.
കൈയിലെ ടോർച്ച് ഇടയ്ക്കിടെ തെളിയുകയും അണയുകയും ചെയ്തു. മൊബൈൽ ഫോണിൽ നെറ്റ്വർക്ക് ഇല്ല. സമയം രാത്രി പതിനൊന്നര കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയായിരുന്നു.
അല്ല...
വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാൻ എനിക്ക് മനസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവിടെ ഇനി എനിക്ക് കാത്തിരിക്കുന്നത് ആരുമില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയതുകൊണ്ടായിരുന്നു ഞാൻ ആ പാടവരമ്പിലൂടെ ഒറ്റയ്ക്ക് നടന്നത്.
മൂന്ന് വർഷം മുമ്പ് ഇതേ വഴിയിലൂടെ ഞാൻ അവസാനമായി നടന്നത് ഓർമ്മ വന്നു.
അന്ന് എന്റെ കൂടെ അവളുണ്ടായിരുന്നു.
മീര.
എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽ എങ്കിലും "എന്നേക്കും" എന്ന വാക്കിൽ വിശ്വസിക്കാൻ കാരണമായ പെൺകുട്ടി.
ഞങ്ങൾ വളർന്നത് ഒരേ ഗ്രാമത്തിലാണ്. വീടുകൾ തമ്മിൽ വലിയ ദൂരമില്ലെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ ജീവിതങ്ങൾ തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ അച്ഛൻ ഗൾഫിലായിരുന്നു. എന്റെ അച്ഛൻ കൃഷിക്കാരൻ. അവൾ കോളേജിൽ പഠിച്ചു. ഞാൻ പഠനം പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ച് ജോലിക്ക് പോയി.
എങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ സൗഹൃദത്തിന് അതൊന്നും തടസ്സമായിരുന്നില്ല.
ആദ്യമൊക്കെ അവൾ എന്റെ സുഹൃത്തായിരുന്നു.
പിന്നീട്...
എനിക്ക് അവളെ സ്നേഹമാണെന്ന് മനസ്സിലായി.
അവൾക്കും അതറിയാമായിരുന്നു.
പക്ഷേ, ഞങ്ങൾ ഒരിക്കലും അത് തുറന്ന് പറഞ്ഞില്ല.
ചില ബന്ധങ്ങൾക്ക് പേരിടുമ്പോൾ അവ തകരുമെന്ന് നമ്മൾ പേടിക്കും.
ഞങ്ങളുടെ ബന്ധവും അങ്ങനെയായിരുന്നു.
എല്ലാ വൈകുന്നേരവും അവൾ പാടവരമ്പിന്റെ അറ്റത്തുള്ള മാവിൻചുവട്ടിൽ എന്നെ കാത്തുനിൽക്കും.
"നീ വരുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം."
അവൾ പലപ്പോഴും പറയും.
"ഞാൻ വരില്ലെങ്കിൽ?"
ഞാൻ ചോദിക്കും.
"അപ്പോൾ ഞാൻ കാത്തിരിക്കും."
അവൾ ചിരിക്കും.
ആ ചിരി...
ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ അതേപടി ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ മൂന്ന് വർഷം മുമ്പ് ഒരു മഴയുള്ള രാത്രിയിൽ എല്ലാം മാറി.
മീരയുടെ വിവാഹം മറ്റൊരാളുമായി ഉറപ്പിച്ചു.
അവളുടെ വീട്ടുകാർ എന്റെ കാര്യം സമ്മതിച്ചില്ല.
അവൾ എന്നോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവളുടെ വിവാഹദിവസം രാവിലെ മാത്രമാണ് ഞാൻ അറിഞ്ഞത്.
അന്ന് ഞാൻ അവളെ കാണാൻ പോയില്ല.
അവൾ എന്നെ കാത്തിരുന്നോ എന്ന് പോലും എനിക്ക് അറിയില്ല.
അതിനുശേഷം അവൾ ഈ ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് പോയി.
ഞാനും.
വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു.
ഇന്ന് അവളുടെ അമ്മയുടെ മരണവാർത്ത അറിഞ്ഞാണ് ഞാൻ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് വന്നത്.
അന്ത്യകർമങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുമ്പോഴാണ് ആ പഴയ പാടവരമ്പിലൂടെ ഞാൻ നടന്നത്.
എന്തിനാണെന്ന് എനിക്കുതന്നെ അറിയില്ല.
പെട്ടെന്ന് പിന്നിൽ നിന്ന് ആരോ വിളിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
"അരുൺ..."
ഞാൻ നിന്നു.
തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ആരും ഇല്ല.
കാറ്റിൽ നെൽച്ചെടികൾ മാത്രം ഇളകുന്നു.
"ആരാണ്?"
എന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
മറുപടി ഇല്ല.
വീണ്ടും നടന്നു.
അപ്പോൾ എന്റെ കാൽ എന്തിലോ തട്ടി.
താഴേക്ക് നോക്കി.
ഒരു പഴയ ചെരുപ്പ്.
ഞാൻ അത് എടുത്തു.
എന്റെ ഹൃദയം പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
അത് എന്റെ ചെരുപ്പല്ലായിരുന്നു.
മീരയുടെ ചെരുപ്പായിരുന്നു.
മൂന്ന് വർഷം മുമ്പ് അവൾ അവസാനമായി ധരിച്ചിരുന്ന അതേ നിറത്തിലുള്ള ചെരുപ്പ്.
"ഇത് ഇവിടെ എങ്ങനെ?"
ഞാൻ സ്വയം ചോദിച്ചു.
അപ്പോൾ പാടത്തിന്റെ മറുവശത്ത് ഒരു ചെറിയ വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു.
ഒരു ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം.
ആരോ നടക്കുന്നു.
ഞാൻ വിളിച്ചു.
"ആരാണ് അവിടെ?"
വെളിച്ചം നിശ്ചലമായി.
പിന്നെ പതുക്കെ എന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങി.
എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടത് ഒരു വൃദ്ധനെയാണ്.
കയ്യിൽ ഒരു വിളക്കും പിടിച്ചിരുന്നു.
"നീ ആരാ?"
അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.
"ഞാൻ അരുൺ."
അദ്ദേഹം കുറച്ചുനേരം എന്നെ നോക്കി.
പിന്നെ ചോദിച്ചു:
"മീരയുടെ അരുൺ ആണോ?"
എന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ വിറച്ചു.
"നിങ്ങൾക്ക് അവളെ അറിയാമോ?"
വൃദ്ധൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പകരം പാടത്തിന്റെ അറ്റത്തുള്ള പഴയ കുളത്തിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
"അവൾ നിന്നെ ഇവിടെ കാത്തിരുന്നു."
എന്റെ നെഞ്ചിൽ എന്തോ തകർന്നുവീണു.
"എപ്പോൾ?"
"മൂന്ന് വർഷം മുമ്പ്."
ഞാൻ ശ്വാസം പിടിച്ചു.
"അന്ന് അവളുടെ വിവാഹം ആയിരുന്നില്ലേ?"
വൃദ്ധൻ തലകുനിച്ചു.
"വിവാഹം നടന്നില്ല."
ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി.
"എന്ത്?"
"വിവാഹത്തിന് മുൻപ് രാത്രി അവൾ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. നിന്നെ കാണാൻ."
എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
"പിന്നെ?"
വൃദ്ധൻ കുളത്തിലേക്ക് നോക്കി.
"അവൾ തിരികെ പോയില്ല."
എന്റെ കാലുകൾ തളർന്നു.
"അവൾ...?"
വൃദ്ധൻ ഒന്നും പറയാതെ കുളത്തിനരികിലേക്ക് നടന്നു.
അവിടെ ഒരു പഴയ കല്ലിനടിയിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹം ഒരു ചെറിയ ടിൻപെട്ടി എടുത്തു.
എന്റെ കൈകളിലേക്ക് അത് നീട്ടി.
"ഇത് അവൾ എനിക്ക് ഏൽപ്പിച്ചതാണ്."
പെട്ടി തുറക്കുമ്പോൾ എന്റെ വിരലുകൾ വിറച്ചു.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു പഴയ കത്ത്.
മുകളിൽ എന്റെ പേര്.
"അരുൺ..."
എനിക്ക് വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
കണ്ണുനീർ അക്ഷരങ്ങളെ മങ്ങിച്ചു.
എങ്കിലും ഞാൻ വായിച്ചു.
"നീ എന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, ഒരിക്കൽ എങ്കിലും എന്നെ അന്വേഷിക്കണം."
"ഞാൻ നിന്നോട് ഒന്നും പറയാതെ പോയത് നീ എന്നെ വെറുക്കുമോ എന്ന ഭയത്തിലാണ്."
"എന്റെ വിവാഹം നടക്കാൻ പോകുന്നു. പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ് മറ്റൊരാളുടേതാണ്. അത് നിനക്കുള്ളതാണ്."
"നീ എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ വരുമെങ്കിൽ ഞാൻ കാത്തിരിക്കും."
കത്തിന്റെ അവസാന വരി വായിച്ചപ്പോൾ എന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
"നീ വന്നില്ലെങ്കിൽ... ഈ പാടവരമ്പ് എന്നെ ഓർക്കുന്ന അവസാന സ്ഥലമായിരിക്കും."
കത്ത് എന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീണു.
മൂന്ന് വർഷം.
മൂന്ന് വർഷമായി ഞാൻ അവളെ തെറ്റിദ്ധരിച്ച് ജീവിച്ചു.
അവൾ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചുവെന്ന് കരുതി.
അവൾ എന്നെ മറന്നുവെന്ന് കരുതി.
പക്ഷേ...
അവൾ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഞാൻ പോയില്ല.
അന്ന് ഞാൻ പോയിരുന്നെങ്കിൽ?
ഒരുപക്ഷേ അവൾ ഇന്നും ജീവനോടെ ഉണ്ടായിരുന്നേനെ.
അല്ലെങ്കിൽ...
അവളുടെ ജീവിതം മറ്റൊരു വഴിയിലൂടെ പോയേനെ.
ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ എന്റെ മനസ്സിനെ കീറിമുറിച്ചു.
വൃദ്ധൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
"അവൾ കുളത്തിലേക്ക് ചാടിയതല്ല."
ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.
"പിന്നെ?"
"അവൾ ഇവിടെ ഇരുന്ന് കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. പുലർച്ചെ അവളുടെ അച്ഛൻ വന്നു കൊണ്ടുപോയി. പിന്നെ അവൾ മറ്റൊരു നഗരത്തിലേക്ക് പോയി."
ഞാൻ ഞെട്ടി.
"അവൾ ജീവനോടെയാണോ?"
വൃദ്ധൻ ചിരിച്ചു.
"അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഈ കത്ത് ഇത്രയും കാലം സൂക്ഷിച്ചത്."
എന്റെ കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
"അവൾ എവിടെയാണ്?"
വൃദ്ധൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു കടലാസ് എടുത്തു.
ഒരു വിലാസം.
ഞാൻ അത് കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
അന്ന് രാത്രി ഞാൻ ആ പാടവരമ്പിലൂടെ വീണ്ടും നടന്നു.
പക്ഷേ ഇത്തവണ ഞാൻ തനിച്ചായിരുന്നില്ല.
എന്റെ കൂടെ അവളുടെ ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നു.
ചെറുതവളകളും ചീവീടുകളും അപ്പോഴും ഉറക്കെ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
മഴ വീണ്ടും പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
മൂന്ന് വർഷം വൈകിയെങ്കിലും...
ഞാൻ ആദ്യമായി ഒരു സത്യം മനസ്സിലാക്കി.
ചിലർ നമ്മെ വിട്ടുപോകുന്നതല്ല.
നമ്മൾ അവരെ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നതാണ്.
ചിലപ്പോൾ ഒരു വാക്ക് പറയാതിരുന്നതിന്റെ വില ഒരു ജീവിതം മുഴുവൻ ആയിരിക്കും.
ഞാൻ ആ രാത്രി വീട്ടിലേക്ക് പോയില്ല.
പുലർച്ചെ ആദ്യ ബസ് പിടിച്ചു.
അവൾ നൽകിയ വിലാസത്തിലേക്ക്.
മൂന്ന് വർഷം മുമ്പ് അവസാനിച്ചെന്ന് കരുതിയ എന്റെ കഥയുടെ അടുത്ത അധ്യായത്തിലേക്ക്.
പാടവരമ്പിൽ ആ രാത്രി മാത്രം അവശേഷിച്ചു.
ചെറുതവളകളുടെ കരച്ചിലും ചീവീടുകളുടെ ശബ്ദവും...
ഒരിക്കൽ രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്ന ആ നിശ്ശബ്ദ രാത്രിയുടെ സാക്ഷികളായി.
