શહેરની આકાશગુંબજ ઇમારતો પરથી એસિડિક વરસાદનું પાણી સતત વરસી રહ્યું હતું. આ એક એવું શહેર હતું જ્યાં રાત ક્યારેય પૂરી નહોતી થતી. ગગનચુંબી કાચ અને સ્ટીલની ઇમારતો પર લાગેલા મહાકાય હોલોગ્રાફિક ડિસ્પ્લે બોર્ડ્સમાંથી ઓરેકલના નિયમોની જાહેરાતો સતત ગુંજતી રહેતી. નિયોન સાઈનબોર્ડ્સના લાલ, જાંબલી અને ભૂરા પ્રકાશમાં પલળેલા રસ્તાઓ જાણે લોહી અને ઝેરથી રંગાયેલા લાગતા હતા. સત્તાના આ ભયાનક સામ્રાજ્યમાં, જ્યાં ટેક્નોલોજીએ માણસાઈને કચડી નાખી હતી, સામાન્ય માણસની કોઈ કિંમત નહોતી.
કબીર એક સાંકડી, અંધારી અને દુર્ગંધ મારતી ગલીમાં કચરાના મોટા કન્ટેનર પાછળ શ્વાસ રોકીને બેઠો હતો. તેનું હૃદય એટલી જોરથી ધડકી રહ્યું હતું કે તેને ડર હતો કે ક્યાંક એ ધબકારાનો અવાજ પેલી મશીની ઇન્દ્રિયો સાંભળી ન લે. તેના શ્વાસ ફૂલી ગયા હતા, અને ફાટેલા કાળા જેકેટમાંથી શરીરની ધ્રુજારી બહાર આવી રહી હતી. વરસાદના ઠંડા છાંટા તેના ચહેરા પર વાગી રહ્યા હતા, છતાં કપાળ પરથી પરસેવો વહી રહ્યો હતો.
આકાશમાં હળવો પણ ડરામણો ગણગણાટ થયો. ઓરેકલનું એક હાઈ-ટેક સર્વેલન્સ ડ્રોન ગલીની ઉપરથી પસાર થયું. તેની લાલ સ્કેનિંગ લાઈટ કબીરથી માત્ર બે ફૂટ દૂર જમીન પર ભમી રહી હતી, જાણે કોઈ શિકારી પક્ષી પોતાનો શિકાર શોધી રહ્યું હોય. કબીરે પોતાની આંખો મીંચી લીધી અને પોતાના જેકેટના અંદરના ખિસ્સામાં રહેલી નાનકડી મેટલ ડ્રાઈવ પર હાથ કસી દીધો. આ કોઈ સામાન્ય ડ્રાઈવ નહોતી; આમાં ઓરેકલના સંપૂર્ણ કંટ્રોલ નેટવર્ક, જેને 'ધ આઈ' કહેવાતું, તેનો સૌથી મોટો નબળો ખુલાસો અને એન્ક્રિપ્શન કી હતી. જો આ ડ્રાઈવ ઓરેકલના હાથમાં પાછી જતી રહે, તો માનવતા હંમેશ માટે ગુલામ બની જશે.
અને આ જ એક નાનકડી ડ્રાઈવ માટે તેણે પોતાનું બધું જ ગુમાવ્યું હતું.
કબીરના મનમાં બે દિવસ પહેલાંની એ ભયાનક રાત ઝબકી ગઈ. તેની નજર સામે તેના મેન્ટર અને પિતા સમાન મિત્ર, પ્રોફેસર શર્માનો લોહીથી લથપથ ચહેરો આવી ગયો. શહેરની બહાર આવેલી તેમની ગુપ્ત લેબમાં તેઓ મહિનાઓથી ઓરેકલના ફાયરવોલને તોડવાનું કામ કરી રહ્યા હતા. જ્યારે ઓરેકલના એજન્ટ્સ લેબનો જાડો સ્ટીલનો દરવાજો તોડી રહ્યા હતા, ત્યારે પ્રોફેસરે ધ્રુજતા હાથે આ ડ્રાઈવ કબીરના હાથમાં મૂકી હતી.
"આને લઈને ભાગ કબીર! તેઓ આપણા મગજ પર કાબૂ મેળવે તે પહેલાં આ કોડ અંડરગ્રાઉન્ડના બળવાખોરો સુધી પહોંચાડવો જ પડશે," પ્રોફેસરનો અવાજ મક્કમ હતો પણ આંખોમાં ડર હતો. "યાદ રાખજે, આપણી આઝાદી હવે આ નાનકડી ચિપમાં કેદ છે." કબીર તેમને મરવા માટે એકલા છોડીને જવા નહોતો માંગતો, પણ પ્રોફેસરે તેને લેબની છુપી એસ્કેપ ટનલમાં ધકેલી દીધો અને પોતાની જાતને એજન્ટ્સ સામે બલિદાન કરી દીધી. પ્રોફેસરની છેલ્લી ચીસ કબીરના કાનમાં હજુ પણ પડઘાઈ રહી હતી.
અચાનક, ગલીના નાકે ભારે પગલાંનો અવાજ સંભળાયો અને કબીર વર્તમાનની વાસ્તવિકતામાં ખેંચાઈ આવ્યો.
ક્લેન્ક... થડ... ક્લેન્ક... થડ...
સામાન્ય માણસના પગલાં આવા ન હોઈ શકે. આ ઓરેકલના 'હાઉન્ડ્સ' (શિકારી એજન્ટ્સ) હતા. તેમના શરીરનો અડધો ભાગ — મોટાભાગે હાથ, પગ અને આંખો — અત્યાધુનિક ટાઇટેનિયમ અને સર્વો-મોટર્સથી બનેલો હતો. મશીન અને માંસનું એક ક્રૂર મિશ્રણ, જેમને કોઈ દયા, પીડા કે થાક નહોતો લાગતો. વરસાદના પાણીમાં તેમના ધાતુના પગ પડતાં છબછબિયાંનો અવાજ આવતો હતો.
"સેન્સર ગ્રીડ ૪ માં હીટ સિગ્નેચર મળ્યું છે," એક યાંત્રિક, ભાવહીન અને કર્કશ અવાજ ગૂંજ્યો. એજન્ટની જમણી આંખ, જે એક લાલ કેમેરા લેન્સ જેવી હતી, ઝૂમ ઇન અને ઝૂમ આઉટ થઈ રહી હતી. તેની ઇન્ફ્રારેડ દ્રષ્ટિ ગલીના ખૂણેખૂણાને સ્કેન કરી રહી હતી. "ટાર્ગેટ કબીર અત્રે જ છુપાયેલો છે. ઓર્ડર મુજબ તેને જીવતો પકડવાનો છે... પણ ભાગવાનો પ્રયાસ કરે તો તેના પગ કાપી નાખવાની છૂટ છે."
બીજા એજન્ટે પોતાની સાયબરનેટિક બંદૂક લોડ કરી, જેનો અવાજ શાંત ગલીમાં ખતરનાક રીતે ગુંજ્યો. "સ્કેનિંગ એક્ટિવ. લોક ડાઉન ધ એરિયા. ખૂણો કવર કરો."
કબીરના કપાળ પર ઠંડો પરસેવો વળી ગયો. તેનું મગજ ઝડપથી દોડી રહ્યું હતું. પ્રોફેસરનું બલિદાન તે એળે જવા દઈ શકે તેમ નહોતો. જો તે અહીં જ બેસી રહેશે, તો થર્મલ સ્કેનર્સ તેને ગણતરીની સેકન્ડોમાં શોધી કાઢશે. તેણે આસપાસ નજર દોડાવી. ગલીની બીજી બાજુ એક જૂની, કાટ ખાધેલી ફાયર એસ્કેપ સીડી (Fire escape ladder) લટકી રહી હતી. તે જમીનથી થોડી ઊંચે હતી, પણ જોરથી કૂદીને પકડી શકાય તેમ હતી.
"અત્યારે નહીં તો ક્યારેય નહીં..." કબીરે મનમાં બબડાટ કર્યો. તેણે પોતાના સ્નાયુઓને તૈયાર કર્યા.
જેવો એક એજન્ટ કન્ટેનરની સાવ નજીક આવ્યો અને તેની લાલ આંખનો પ્રકાશ કબીરના બૂટ પર પડ્યો, કબીરે પૂરી તાકાતથી કન્ટેનરને એજન્ટ તરફ ધક્કો માર્યો. લોખંડનું ભારે કન્ટેનર એજન્ટના ધાતુના પગ સાથે જોરથી અથડાયું.
"સિસ્ટમ એરર... બેલેન્સ લોસ્ટ... ટાર્ગેટ મૂવિંગ!" એજન્ટે યાંત્રિક સ્વરે ચેતવણી આપી.
કબીર વીજળીની ઝડપે સીડી તરફ ભાગ્યો. જમીન પરથી પૂરી તાકાતથી કૂદકો મારીને તેણે પહેલું કાટવાળું પગથિયું પકડી લીધું. કાટવાળા લોખંડથી તેના હાથ છોલાઈ ગયા, પણ તેણે પીડાને અવગણી. પાછળથી તરત જ એક બ્લુ લેઝર બીમ સનનન કરતો પસાર થયો અને બાજુની ઈંટની દીવાલ પર કાળું, ધુમાડા કાઢતું કાણું પાડી દીધું. કબીર જીવ સટોસટની બાજી લગાવીને ઉપર છત તરફ ચડવા લાગ્યો. તે જાણતો હતો કે આ મશીન-માણસો તેને સરળતાથી છોડશે નહીં, અને હવે આ શહેરના અંધારા ખૂણાઓ જ તેનો એકમાત્ર આશરો હતા. તેને ગમે તેમ કરીને શહેરના તે અંડરગ્રાઉન્ડ વિસ્તારમાં પહોંચવું જ પડશે, જ્યાં સૂર્યપ્રકાશ ક્યારેય પહોંચતો નથી.
