અધૂરા શ્વાસ - ભાગ ૭
લાગણીઓના તાણાવાણા અને અતૂટ સમર્પણની અભય અને સિયા ની પ્રેમકથા
તે રાત્રે ઘરમાં અસામાન્ય અને બિહામણી શાંતિ હતી. સિયાના મગજમાં અવાજો ગુંજતા હતા: ‘તેં અભયને દુઃખ પહોંચાડ્યું... તું કોઈને લાયક નથી.’ એણે કાન ઢાંકી દીધા. પશ્ચાત્તાપનો બોજ અસહ્ય થઈ ગયો હતો.
ટેબલ પર ઊંઘની ગોળીઓની પડી હતી. એના મનમાં વિચાર આવ્યો – ‘જો આ બધું ખતમ થઈ જાય તો?’ એના હાથ ધ્રૂજતા હતા, પણ મગજ સુન્ન હતું. એણે એક પછી એક ગોળીઓ કાઢી. અભયનો ચહેરો આંખો સામે આવ્યો – ‘હું હવે પ્રયાસ નહીં કરું.’ સિયાએ આંસુ ભરેલી આંખે સ્વગત કહ્યું, “મને માફ કરી દેજો...” અને બધી જ ગોળીઓ એકસાથે ગળી ગઈ. થોડી જ વારમાં એનું શરીર ઢીલું પડી ગયું અને આંખો મીંચાઈ ગઈ.
બાજુના રૂમમાં અભયને અચાનક અજંપો થયો. કંઈક અશુભ બન્યાનો ભાસ થતાં તે સિયાના રૂમ તરફ દોડ્યો. દરવાજો અંદરથી બંધ હતો. એણે જોરથી ધક્કો મારી દરવાજો તોડ્યો. સામે પલંગ પર સિયા બેભાન પડી હતી અને ખાલી દવાની શીશી જમીન પર પડેલી હતી!
“સિયા!!” અભયની કારમી ચીસથી આખું ઘર ગુંજી ઊઠ્યું. એણે સિયાને તેડી લીધી. આ દર્દ હવે જિંદગી અને મોત વચ્ચે આવીને ઊભું રહી ગયું હતું.
xxxxxx
અડધી રાત્રે અભય ગાડી પૂરપાટ ઝડપે હોસ્પિટલ તરફ દોડાવી રહ્યો હતો. પાછળ સિયા બાના ખોળામાં નિશ્ચેષ્ટ પડી હતી. “સિયા, આંખો ખોલ... હું છું તારી સાથે,” અભય વારંવાર પોકારતો હતો. હોસ્પિટલ પહોંચતાં જ ડોક્ટરો સિયાને આઈસીયુમાં લઈ ગયા.
કોરિડોરમાં અભયના હાથ ધ્રૂજતા હતા. એ પસ્તાવો કરી રહ્યો હતો કે મેં એને એકલી કેમ છોડી દીધી. કલાકો પછી ડોક્ટર બહાર આવ્યા અને કહ્યું, “તમે સમયસર લઈ આવ્યા એટલે જીવ બચી ગયો છે, પણ સ્થિતિ ખૂબ ગંભીર છે. વધારે પડતી દવાઓને લીધે તેનું શરીર અને મગજ ડીપ શોકમાં સરી પડ્યાં છે. તે કોમા જેવી સ્થિતિમાં છે અને ક્યારે ભાનમાં આવશે તે કહી શકાય નહીં.”
અભય આઈસીયુમાં ગયો. મશીનોની બીપ... બીપ... અવાજ વચ્ચે સિયા સફેદ પથારી પર નિષ્પ્રાણ પડી હતી. અભયે એનો બરફ જેવો ઠંડો હાથ પકડી રડી પડ્યો, “સિયા, તું કહેતી હતી ને કે તને કોઈ પર ભરોસો નથી... પણ મને તો તારા પર હતો. હું તને ગુમાવી શકતો નથી.” એણે એના હાથ પર માથું મૂકી દીધું. દિવસો વીતવા લાગ્યા. અભયે ઓફિસ-દુનિયા બધું ભૂલીને હોસ્પિટલને જ પોતાનું ઘર બનાવી લીધું.
એક રાત્રે અભયે એનો હાથ પકડી કહ્યું, “હું કમજોર હોઈશ સિયા, પણ આ વખતે હું ભાગીશ નહીં.” અને એ જ ક્ષણે મોનિટર પર સહેજ હલચલ થઈ અને સિયાની આંગળીઓ હળવી ધ્રૂજી! અભયની આંખોમાં આશાનું કિરણ ચમક્યું. સિયા બચી ગઈ હતી, પણ હવે અભય સામે એને પાછી જિંદગીમાં લાવવાનો મહાસંઘર્ષ ઊભો હતો.
xxxxx
હોસ્પિટલના કોરિડોરમાં દવાઓની ગંધ વચ્ચે દરેક દિવસ ભારે બની રહ્યો હતો. ડોક્ટરે અભયને બોલાવીને કડવી વાસ્તવિકતા જણાવી, “મિસ્ટર અભય, સિયાનો જીવ બચી ગયો છે પણ તેનું મગજ ટ્રોમામાં છે. તે પહેલાં જેવી કદાચ ક્યારેય નહીં થાય. તે કદાચ તમને ઓળખી પણ ન શકે અથવા તો સાવ જીવતી લાશ બનીને રહી જાય.”
અભયે પૂછ્યું, “ઠીક થવાની કોઈ આશા?” ડોક્ટરે મૌન સેવી લીધું.
અભયે આઈસીયુમાં જઈ સિયાનો હાથ પકડ્યો, “તું જેવી પણ હોઈશ, હું તને ક્યારેય નહીં છોડું.”
થોડા દિવસો પછી સિયાને જનરલ રૂમમાં શિફ્ટ કરાઈ. તે આંખો ખોલતી પણ એમાં કોઈ ઓળખાણ નહોતી. અભય સામે ઊભો રહેતો પણ સિયા જાણે શૂન્યમાં જોતી હતી.
અભયે ઓફિસ શરૂ કરી પણ એની જિંદગી સિયાની આસપાસ જ ઘૂમતી હતી. સવારે વહેલા ઊઠી ઘરકામ કરવું, બાની સંભાળ લેવી, હોસ્પિટલ જવું, ઓફિસ અને સાંજે ફરી સિયા પાસે બેસવું. એક સાંજે બહાર વરસાદ પડતો હતો ત્યારે અભયે કહ્યું, “જો સિયા, તને વરસાદ ગમતો હતો ને...” પણ સિયા પથ્થરની જેમ જોતી રહી.
અભયે રાત્રે ઈશ્વર સામે હાથ જોડ્યા, “ભગવાન, આ મારી પરીક્ષા હોય તો હું તૈયાર છું... બસ, મારી સિયાને પાછી વાળી આપ.” પ્રેમ હવે શબ્દોમાંથી નીકળી અતૂટ તપસ્યા બની ગયો હતો.
xxxxxx
દિવસો હવે તારીખોમાં નહીં પણ જવાબદારીઓમાં ગણાતા હતા. અભયના મનમાં સંઘર્ષ ચાલતો હતો – શું સિયાને આ હાલતમાં રાખવી એ એના માટે યોગ્ય છે? બા પણ થાકી ગયાં હતાં અને રડીને પૂછતાં, “દીકરા, આ ક્યાં સુધી ચાલશે?”
એવામાં સિયાના માતા-પિતા આવ્યા. સિયાની હાલત જોઈ એની માતા રડી પડી, “આ તો માત્ર શરીર રહી ગયું છે.”
સિયાના પિતાએ ભારે મને અભયને કહ્યું, “જમાઈરાજ, જો કોઈ રસ્તો હોય જેથી આ યાતનામાંથી એને મુક્ત કરી શકાય... કદાચ એને શાંતિ આપી દેવી જોઈએ.”
આ સાંભળી અભય ચોંકી ઊઠ્યો. એણે દ્રઢતાથી કહ્યું, “ના! આ કોઈ વિકલ્પ નથી. હું એને ફરી જીવતાં શીખવીશ.”
સસરાએ કહ્યું, “પણ એ ક્યારેય સાજી ન થઈ તો?”
અભયે ભીની આંખે કહ્યું, “તો પણ... એ મારી પત્ની છે. જ્યારે એ પોતે બોલી નથી શકતી ત્યારે હું એનો જીવ લેવાનો નિર્ણય કેવી રીતે કરી શકું?” સિયાના માતા-પિતા નિરુત્તર થઈ ગયાં.
તે રાત્રે અભયે સિયાનો હાથ થામી કહ્યું, “બધા કહે છે કે તને છોડી દઉં... પણ હું નથી છોડી શકતો. તેં મને ક્યારેય ન અપનાવ્યો, પણ મેં તારો સાથ છોડતાં નથી શીખ્યું. આ મારો પ્રેમ છે કે જિદ્દ, ખબર નથી... પણ હું તને મરવા નહીં દઉં.”
અભયે દર્દ સાથે જીવવાનો માર્ગ પસંદ કરી લીધો હતો.
