समुद्राच्या काळ्याकुट्ट लाटांना कापत कबीरची स्पीडबोट उरणच्या दिशेने सुसाट धावत होती. रात्रीचे ३ वाजून गेले होते. बोटीत एक जीवघेणी शांतता होती. फक्त इंजिनचा आणि लाटांचा आवाज कानावर आदळत होता. आर्यनचे कपडे अजूनही ओले होते, पण त्याला थंडी जाणवत नव्हती; त्याच्या हृदयात एक अनामिक भीती धडधडत होती.
"कबीर सर, राजन फोन उचलत आहे का?" आर्यनने अस्वस्थ होऊन विचारले.
कबीरने कानाला लावलेला सॅटेलाईट फोन खाली घेतला आणि त्याचा चेहरा कठीण झाला. "नाही. गेल्या पंधरा मिनिटांपासून रिंग जातेय, पण तो उचलत नाहीये. राजन असा कधीच करत नाही. तो निवृत्त नेव्ही ऑफिसर आहे, तो नेहमी अलर्ट असतो."
किआराने आपल्या अंगावरचे जॅकेट थोडे घट्ट ओढले. "सर, जेव्हा आपण माझगाव डॉकयार्डच्या सर्व्हर्समध्ये पाणी सोडले, तेव्हा द आर्किटेक्टने नक्कीच त्याच्या बॅकअप टीमला अलर्ट पाठवला असेल. त्याचा तो 'वॉटरप्रूफ हार्ड ड्राईव्ह' फक्त डेटा सेव्ह करण्यासाठी नव्हता, तो एका ट्रॅकिंग सिस्टीमशीही जोडलेला असावा."
"म्हणजे त्याला माहीत आहे की आपण भावनाला कुठे ठेवले आहे?" आर्यनच्या आवाजात आता स्पष्ट दहशत होती.
"मला तशीच शंका आहे," कबीरने बोटीचा वेग सर्वोच्च मर्यादेवर नेला.
काही मिनिटांतच स्पीडबोट उरणच्या त्या पडक्या आणि अंधाऱ्या जेटीवर धडकली. तिथे सर्वत्र सामसूम होती. राजनच्या लाकडी केबिनमध्ये कोणताही प्रकाश नव्हता. कबीरने आर्यन आणि किआराला बोटीतच थांबण्याची खूण केली. त्याने आपली शॉटगन हातात घेतली आणि अत्यंत सावधगिरीने तो केबिनच्या दिशेने चालू लागला.
केबिनचा लाकडी दरवाजा अर्धा तुटलेला होता आणि तो वाऱ्यावर करकरत होता.
कबीरने दरवाजाला लाथ मारून पूर्ण उघडला आणि त्याने आत शॉटगन रोखली. आतले दृश्य पाहून त्याचे डोळे विस्फारले. "आर्यन... किआरा... आत या!"
आर्यन जीवाच्या आकांताने धावत आत आला. केबिनमधील सर्व सामान विखुरलेले होते. टेबल आणि खुर्च्या तुटलेल्या होत्या. जमिनीवर रक्ताचे ताजे डाग होते. आणि त्या रक्ताच्या थारोळ्यात राजन पडला होता. त्याच्या खांद्याला आणि पायाला गोळ्या लागल्या होत्या. तो जिवंत होता, पण त्याचे खूप रक्त वाहून गेले होते.
"भावना! आरोही!" आर्यन वेड्यासारखा संपूर्ण केबिन आणि आजूबाजूचा परिसर शोधू लागला, पण त्या दोघी तिथे नव्हत्या.
कबीरने राजनला आधार देऊन बसवले. "राजन! काय झालं इथे? कोण आलं होतं?"
राजनने खोकत, अत्यंत क्षीण आवाजात म्हटले, "कबीर... मला माफ कर... ते अचानक आले... आकाशातून दोन ब्लॅक हॉक (Black Hawk) हेलिकॉप्टर्ससारखे ड्रोन आले... आणि मागून सशस्त्र गुंड... त्यांच्याकडे अत्याधुनिक वेपन्स होती... मी त्यांना थोपवण्याचा प्रयत्न केला, पण..." राजन वेदनेने विव्हळला. "त्यांनी वहिनींना आणि लहान मुलीला नेले."
आर्यन जमिनीवर गुडघे टेकून बसला. त्याने आपले डोके दोन्ही हातांत गच्च धरले. तो हुंदके देऊ लागला. "नाही... नाही! हे सगळं माझ्यामुळे झालं. मी जर तो डेटा लीक केला नसता, तर आज माझी बायको आणि मुलगी..."
"स्वतःला दोष देऊ नकोस आर्यन!" किआरा त्याच्या जवळ येत म्हणाली. तिची नजर केबिनच्या मध्यभागी असलेल्या एका वस्तूकडे गेली. तिथे एक अतिशय आधुनिक, काळ्या रंगाचा टॅब्लेट (Tablet) ठेवलेला होता, ज्यावर लाल रंगाचा एक लाईट ब्लिंक होत होता.
किआराने तो टॅब्लेट उचलला. त्यावर फक्त एकच बटन होते—'प्ले' (Play). तिने ते दाबताच स्क्रीनवर एका व्हिडिओची फ्रेम उघडली.
स्क्रीनवर 'द आर्किटेक्ट'चा चेहरा दिसला. त्याचे महागडे कपडे भिजलेले आणि मळलेले होते. त्याच्या कपाळावर एक जखम होती, जी त्याला ड्राय डॉकमध्ये पळताना लागली असावी. पण त्याच्या चेहऱ्यावरील तो क्रूर आणि थंड भाव अजूनही तसाच होता.
"हॅलो आर्यन," आर्किटेक्टचा आवाज टॅब्लेटमधून घुमला. "मला खात्री होती की तू इथेच येशील. तू माझा खूप मोठा नुकसान केलं आहेस. माझगाव डॉकयार्डमधले माझे अब्जावधी डॉलर्सचे सर्व्हर्स तू एका क्षणात मातीमोल केलेस. पण सिस्टीमच्या बापाला हे माहीत असायला हवे की, खरा गेम नेहमी बॅकअपमध्ये असतो."
कॅमेरा थोडा मागे गेला आणि आर्यनच्या काळजाचा ठोका चुकला. स्क्रीनवर मागे एका लोखंडी खुर्चीवर भावना आणि आरोहीला बांधून ठेवलेले दिसत होते. भावनाच्या तोंडावर पट्टी बांधलेली होती आणि आरोही भीतीने रडत होती.
"तुझे कुटुंब आता माझ्याकडे आहे, आर्यन," आर्किटेक्ट हसून म्हणाला. "सौदा अतिशय सोपा आहे. माझ्याकडे तो 'ग्लोबल एक्सटॉर्शन डेटा' सुरक्षित आहे, पण तू लावलेला तो 'स्ट्रक्चरल लॉजिक लॉक' मी तोडू शकत नाही. उद्या रात्री १२ वाजेपर्यंत मला ती मास्टर की हवी आहे. जर तू मला तो अल्गोरिदम दिलास, तर तुझे कुटुंब तुला जिवंत मिळेल. जर तू पोलिसांना किंवा सायबर सेलला यात आणलंस... तर देशाची अर्थव्यवस्था बुडण्याआधी, तुझे कुटुंब बुडेल. लोकेशन तुला या टॅब्लेटवर लवकरच मिळेल. टिक-टॉक, आर्यन."
व्हिडिओ संपला आणि स्क्रीन पुन्हा काळी पडली.
आर्यनने संतापाने तो टॅब्लेट जमिनीवर आपटून फोडण्याचा प्रयत्न केला, पण किआराने त्याला अडवले. "थांब आर्यन! हा फक्त टॅब्लेट नाहीये, हा एक 'क्लोज्ड-लूप ट्रान्समीटर' (Closed-loop Transmitter) आहे. जर आपण हा फोडला, तर आपण त्यांचे लोकेशन कधीच ट्रॅक करू शकणार नाही."
"लोकेशन ट्रॅक करून काय होणार आहे किआरा?" आर्यन रागाने ओरडला. "त्यांच्याकडे माझी बायको आणि मुलगी आहे! मी त्याला ती मास्टर की देणार आहे. मला या देशाशी आणि या जगाशी काहीही देणंघेणं नाहीये. मला फक्त माझे कुटुंब जिवंत हवे आहे."
"आर्यन, शांत हो," कबीरने त्याचा खांदा धरून त्याला समजावले. "जर तू त्याला ती की दिलीस, तरी तो भावना आणि आरोहीला जिवंत सोडणार नाही. तो एक 'प्रोफेशनल क्लीनर' आहे. तो कोणताही पुरावा मागे ठेवत नाही. आपल्याला लढण्याशिवाय दुसरा कोणताही पर्याय नाही."
"मग आपण काय करायचं सर?" आर्यनच्या डोळ्यांतून अश्रू वाहत होते. "मी त्याला कसं थांबवू?"
किआराने आपला लॅपटॉप बॅगेतून काढला. सुदैवाने बॅग वॉटरप्रूफ असल्याने लॅपटॉप सुरक्षित होता. तिने एक 'लॅन केबल' त्या टॅब्लेटला जोडली.
"तू त्याला ती मास्टर की देणार आहेस आर्यन, पण ती खरी की नसणार आहे," किआराचे डोळे स्क्रीनवर फिरत होते. "तू बीआयएम (BIM) चा तज्ज्ञ आहेस. तुला 'रेविट एपीआय' (Revit API) वापरून एक 'ट्रोजन हॉर्स' (Trojan Horse) लिहिता येईल का? एक असा अल्गोरिदम, जो दिसायला अगदी हुबेहूब तुझ्या 'स्ट्रक्चरल लॉजिक लॉक' सारखा असेल, पण जसा आर्किटेक्ट तो त्याच्या सिस्टीममध्ये इन्स्टॉल करेल, तसा तो त्याच्या त्या 'वॉटरप्रूफ हार्ड ड्राईव्ह'मधील डेटा कायमचा करप्ट (Corrupt) करून टाकेल."
आर्यनने अश्रू पुसले. त्याच्या इंजिनिअरिंगच्या मेंदूने आता भावनांवर मात केली होती. "हो... मी लिहू शकतो. पण त्यासाठी मला किमान दोन तास लागतील. आणि तो अल्गोरिदम इतका गुंतागुंतीचा असला पाहिजे की आर्किटेक्टच्या हॅकर्सनाही तो खोटा असल्याचे ओळखता येऊ नये."
"तू ते कर. तोपर्यंत मी या टॅब्लेटचा सिग्नल रिव्हर्स-इंजिनिअर (Reverse-Engineer) करून त्यांचे लोकेशन शोधून काढते," किआराने आपले काम सुरू केले.
कबीरने राजनला उचलून बोटीत ठेवले आणि त्याला फर्स्ट-एड दिले. "मी राजनला एका गुप्त हॉस्पिटलमध्ये पोहोचवतो आणि माझ्या गाडीची व्यवस्था करतो. आज रात्री आपण 'द कलेक्टर्स'चा कायमचा निकाल लावणार आहोत."
दोन तासांच्या अथक प्रयत्नांनंतर, आर्यनने तो 'ट्रोजन हॉर्स' अल्गोरिदम तयार केला होता. तेवढ्यात किआराच्या स्क्रीनवर एक मॅप उघडला.
"लोकेशन मिळालं!" किआरा ओरडली. "पण... हे शक्य नाही."
"कुठे आहेत ते?" आर्यनने विचारले.
"नवी मुंबईत बांधून तयार होत असलेला नवीन आंतरराष्ट्रीय विमानतळ (Navi Mumbai International Airport)," किआरा स्क्रीनकडे पाहत म्हणाली. "तिथल्या 'टर्मिनल वन'च्या अंडर-कन्स्ट्रक्शन भागात त्यांनी आपला बेस बनवला आहे. ती जागा हजारो एकरांवर पसरलेली आहे, आणि तिथे सिमेंट आणि काँक्रीटचे एक महाकाय जाळे आहे."
आर्यनने आपली मुठी घट्ट वळली. "ते माझे मैदान आहे. जर त्याला 'आर्किटेक्ट' म्हणवून घ्यायला आवडत असेल, तर मी त्याला दाखवून देईन की एका खऱ्या इंजिनिअरच्या बांधकामात घुसण्याची शिक्षा काय असते."
एकीकडे कुटुंबाला वाचवण्याची धडपड आणि दुसरीकडे खोटा अल्गोरिदम देऊन आर्किटेक्टला फसवण्याचा प्लॅन! नवी मुंबईच्या त्या रिकाम्या आणि अवाढव्य आंतरराष्ट्रीय विमानतळावर आता कोणती नवी आणि भयंकर लढाई रंगणार? द आर्किटेक्ट या ट्रोजन हॉर्सला ओळखेल का?
'ऑपरेशन ब्लॅक ताज'चा पुढील थरार आणि माझ्या अशाच नवनवीन रहस्यकथा वाचण्यासाठी प्रोफाईलला नक्की फॉलो करा! ही कथा तुम्हाला कशी वाटली किंवा यात काही सुधारायचे असल्यास कमेंट करून नक्की सांगा. तुमचा अभिप्राय माझ्या पुढील लेखनासाठी खूप महत्त्वाचा आहे!
