रात्रीचे ११:३० वाजले होते. नवी मुंबई आंतरराष्ट्रीय विमानतळाचा (NMIA) तो अवाढव्य आणि अर्धवट बांधलेला सांगाडा एखाद्या महाकाय राक्षसासारखा अंधारात उभा होता. तिथे हजारो एकरांवर फक्त सिमेंट, काँक्रीटचे पिलर्स, आणि लोखंडी सळ्यांचे जाळे पसरले होते. पावसाच्या पाण्यामुळे आजूबाजूला प्रचंड चिखल झाला होता.
कबीरने एका खबऱ्याकडून मिळवलेली काळ्या रंगाची एक 'जीप रँग्लर' (Jeep Wrangler) विमानतळाच्या मुख्य सीमेपासून दोन किलोमीटर अलीकडेच एका दाट झुडपात लपवून उभी केली.
"इथून पुढे पायी," कबीरने आपल्या गनची मॅगझिन चेक करत म्हटले. त्याने राजनकडून काही नवीन शस्त्रे आणि स्मोक ग्रेनेड्स घेतले होते.
आर्यनने आपल्या बॅगेतून लॅपटॉप काढला आणि तो छातीला घट्ट बांधला. त्याच्या खिशात ती पेंड्राईव्ह होती, ज्यामध्ये त्याने तो 'ट्रोजन हॉर्स' (Trojan Horse) अल्गोरिदम लिहिला होता. किआराकडे तिचा टॅब्लेट होता, ज्यावरून ती आजूबाजूचे सिग्नल्स स्कॅन करत होती.
"आर्यन, तू म्हटलास ही तुझी जागा आहे. इथून आत जायचा सर्वात सुरक्षित रस्ता कोणता?" कबीरने विचारले.
आर्यनने डोळे मिटले आणि त्या विमानतळाचे थ्रीडी डिझाईन त्याच्या डोळ्यांसमोर उभे राहिले. "सर, टर्मिनल वन (Terminal 1) च्या खाली एक अंडरग्राउंड 'बॅगेज हँडलिंग सिस्टीम' (Baggage Handling System - BHS) चे टनेल आहे. हे टनेल थेट रनवेच्या खालून जाते आणि मुख्य इमारतीच्या मध्यभागी उघडते. तिथे अजून कोणतेही लाईट्स किंवा कॅमेरे लागलेले नाहीत. आपण तिथून आत शिरू शकतो."
"परफेक्ट. चल," कबीर आघाडीवर चालला.
चिखलातून आणि खड्ड्यांमधून वाट काढत ते तिघेही त्या 'बीएचएस' (BHS) टनेलच्या प्रवेशद्वारापाशी पोहोचले. तो एक प्रचंड मोठा काँक्रीटचा बोगदा होता. आतमध्ये भयंकर काळोख आणि कुबट वास होता. आर्यनने आपला मोबाईलचा फ्लॅशलाईट चालू केला आणि तो पुढे चालू लागला.
"हा बोगदा थेट 'अरायव्हल लाउंज'च्या (Arrival Lounge) खाली उघडतो," आर्यन कुजबुजला. "द आर्किटेक्ट नक्कीच तिथेच असेल, कारण तिथेच मुख्य ऑप्टिकल फायबर लाईन टाकण्यात आली आहे."
वीस मिनिटांच्या अंधाऱ्या प्रवासानंतर त्यांना बोगद्याच्या शेवटी एक पिवळसर प्रकाश दिसला. ते हळूच एका लोखंडी जिन्यावरून वर चढले आणि त्यांनी एका मोठ्या 'सर्व्हिस ग्रिल'मधून (Service Grille) बाहेर पाहिले.
समोरचे दृश्य पाहून आर्यनच्या काळजाचा ठोका चुकला.
तो टर्मिनलचा मुख्य भाग होता. छताला अजून पत्रे लागले नव्हते, त्यामुळे सळ्यांमधून आकाशातील चंद्र दिसत होता. मध्यभागी द आर्किटेक्टने आपला 'पोर्टेबल सॅटेलाईट अपलिंक कन्सोल' (Portable Satellite Uplink Console) उभा केला होता. तो वॉटरप्रूफ हार्ड ड्राईव्ह एका मोठ्या सर्व्हरला जोडलेला होता.
त्याच्या आजूबाजूला किमान पंधरा सशस्त्र 'मर्सिनरीज' (Mercenaries) गस्त घालत होते.
पण आर्यनची नजर कन्सोलवर नव्हती, ती वरच्या मजल्यावर—म्हणजेच व्हीआयपी लाउंजच्या (VIP Lounge) अर्धवट बांधलेल्या बाल्कनीवर होती. तिथे भावना आणि आरोहीला एका काँक्रीटच्या पिलरला बांधून ठेवले होते. दोन गुंड तिथे बंदुका घेऊन उभे होते. आरोही घाबरून रडत होती आणि भावना तिला शांत करण्याचा प्रयत्न करत होती.
"भावना..." आर्यनचा श्वास जड झाला. त्याला तिथेच जाऊन त्या गुंडांना मारावेसे वाटत होते, पण कबीरने त्याला घट्ट पकडून ठेवले.
"शांत राहा आर्यन. भावना आणि आरोही सुरक्षित आहेत, पण त्यांच्या बाजूला दोन गार्ड्स आहेत. जर आपण थेट हल्ला केला, तर ते त्यांना गोळ्या घालतील," कबीरने परिस्थितीचा अचूक अंदाज घेत म्हटले.
"सर, आपल्याकडे फक्त वीस मिनिटे आहेत. बारा वाजेपर्यंत मी ती मास्टर की दिली नाही, तर तो देशाच्या बँकिंग सिस्टीमवर ग्लोबल अटॅक (Global Attack) करेल," आर्यन म्हणाला.
किआराने आपला टॅब्लेट उघडून काही कमांड्स टाकल्या. "मी त्यांच्या लोकल कम्युनिकेशन्समध्ये घुसण्याचा प्रयत्न करतेय, पण त्यांची सिस्टीम खूप स्ट्रॉंग आहे."
"प्लॅन ऐका," कबीरने गंभीर आवाजात म्हटले. "आर्यन, तू थेट समोरून जाशील. त्यांना दाखव की तू मास्टर की घेऊन आला आहेस. द आर्किटेक्टला तुझीच वाट पाहत आहे. तो तुला मारणार नाही. तू त्याचे लक्ष विचलित कर. तोपर्यंत मी या 'एचव्हीएसी डक्ट्स' (HVAC Ducts) मधून वरच्या बाल्कनीत जातो आणि त्या दोन गार्ड्सचा निशब्द (Silently) गेम करतो. किआरा, तू इथेच थांब आणि आर्यनने पेंड्राईव्ह लावताच त्यांच्या सिस्टीमचे फायरवॉल जॅम कर, जेणेकरून तो 'ट्रोजन हॉर्स' अपना काम करू शकेल."
"पण सर, जर आर्किटेक्टने आर्यनवर गोळी झाडली तर?" किआराने काळजीने विचारले.
"माझ्यावर विश्वास ठेव किआरा. मी त्याला तो डेटा कधीच मिळवून देणार नाही. तो ट्रोजन हॉर्स त्याची सिस्टीम एका सेकंदात करप्ट करेल," आर्यनने आपल्या खिशातील पेंड्राईव्ह घट्ट पकडली. त्याने कबीरकडे पाहून मान हलवली.
कबीरने आर्यनच्या खांद्यावर थाप मारली आणि तो अंधारात एका लोखंडी सांगाड्यावर चढून वरच्या दिशेने गायब झाला.
आर्यनने एक दीर्घ श्वास घेतला. त्याच्या पायांखालील जमीन थरथरत होती, पण आता मागे फिरणे अशक्य होते. त्याने सर्व्हिस ग्रिल उघडली आणि तो थेट त्या मोकळ्या, उजळलेल्या जागेत बाहेर आला.
"मी आलो आहे, आर्किटेक्ट!" आर्यनचा आवाज त्या रिकाम्या टर्मिनलमध्ये घुमला.
क्षणात पंधरा लेझर साईट्सचे लाल ठिपके आर्यनच्या शरीरावर पडले. गुंडांनी त्यांच्या रायफल्स आर्यनवर रोखल्या.
द आर्किटेक्ट त्याच्या कन्सोलवरून वळला. त्याच्या चेहऱ्यावर एक विजयी आणि हिंस्त्र हास्य उमटले. "वेलकम, मिस्टर देशमुख. मला माहीत होते, कुटुंबावरील प्रेम माणसाला कोणत्याही चक्रव्यूहात खेचून आणू शकते. अगदी वेळेवर आलास. अजून पंधरा मिनिटे बाकी आहेत."
आर्यनने आपले दोन्ही हात वर केले. त्याच्या एका हातात ती पेंड्राईव्ह होती. "मास्टर की माझ्याकडे आहे. पण आधी माझ्या बायकोला आणि मुलीला खाली आण. त्यांना इथून सुरक्षित बाहेर जाऊ दे, मगच मी ही की तुझ्या सिस्टीमला लावेन."
आर्किटेक्ट मोठ्याने हसला. "सौदा करण्याची तुझी लायकी नाहीये आर्यन. तू माझ्या जाळ्यात आहेस."
त्याने वर बाल्कनीकडे इशारा केला.
वरच्या गार्ड्सनी भावना आणि आरोहीला ओढत बाल्कनीच्या काठावर आणले. भावनाने आर्यनला पाहताच हंबरडा फोडला. "आर्यन! तू का आलास इथे? हे लोक आपल्याला सोडणार नाहीत!"
आर्यनच्या डोळ्यांत पाणी आले, पण त्याने स्वतःला सावरले. तो वेळेची वाट पाहत होता. कबीर अजून वर पोहोचला नव्हता का?
"की (Key) इथे लाव आर्यन. नाहीतर पुढच्या सेकंदाला तुझी मुलगी या चौथ्या मजल्यावरून थेट काँक्रीटवर खाली पडेल," आर्किटेक्टने अत्यंत थंड आवाजात धमकी दिली.
आर्यनचे पाय जड झाले. त्याने हळूहळू कन्सोलच्या दिशेने पावले टाकण्यास सुरुवात केली. आर्किटेक्टच्या हॅकर्सनी आर्यनसाठी एक पोर्ट उघडा ठेवला होता.
"तू देशाची अर्थव्यवस्था बुडवून काय मिळवणार आहेस?" आर्यनने वेळ काढण्यासाठी विचारले.
"पॉवर (Power), आर्यन. पैसा नाही. जेव्हा देशातील सर्व बँकांचे सर्व्हर्स झिरो (Zero) होतील, तेव्हा सरकार माझ्या पायावर पडेल. आणि मी त्यांना त्यांचाच डेटा अब्जावधी डॉलर्समध्ये विकेन," आर्किटेक्ट हसत म्हणाला. "आता गप्पपणे ती पेंड्राईव्ह लाव."
आर्यन कन्सोलजवळ पोहोचला. त्याने पेंड्राईव्ह पोर्टजवळ नेली. पण त्याची नजर वर बाल्कनीवर होती.
अचानक बाल्कनीच्या अंधारातून कबीर खान वाघासारखा बाहेर आला. त्याने पहिल्या गार्डचा गळा मागून पकडून त्याची मान पिरगळली. कोणत्याही आवाजाशिवाय तो गार्ड खाली कोसळला. दुसऱ्या गार्डला काही समजण्याआधीच कबीरने त्याच्या डोक्यावर आपल्या शॉटगनच्या मागच्या भागाने जोरदार प्रहार केला. तोही बेशुद्ध होऊन पडला.
कबीरने भावना आणि आरोहीला मागे ओढले आणि आर्यनला अंगठ्याने 'थंब्स अप' (Thumbs up) ची खूण केली. कुटुंब आता सुरक्षित होते!
आर्यनच्या चेहऱ्यावरील भीती एका क्षणात गायब झाली आणि तिथे एक भयंकर जिद्द उमटली.
"तुझा वेळ संपला, आर्किटेक्ट," आर्यन म्हणाला आणि त्याने ती पेंड्राईव्ह कन्सोलमध्ये जोरात खुपसली!
आर्किटेक्टने लगेच एंटर बटन दाबले. स्क्रीनवर 'डिक्रिप्टिंग मास्टर की' (Decrypting Master Key) असा मेसेज आला.
पण किआराने खालच्या अंधारातून आपल्या टॅब्लेटवरून सिस्टीमचे फायरवॉल ब्लॉक केले होते. आर्यनच्या पेंड्राईव्हमधील तो 'ट्रोजन हॉर्स' अल्गोरिदम आर्किटेक्टच्या सिस्टीममध्ये घुसला.
एका सेकंदातच कन्सोलच्या स्क्रीनवरील सगळे डेटा चार्ट्स आणि नकाशे गायब झाले आणि तिथे लाल रंगात एक भयंकर कवटी (Skull) झळकू लागली.
"सिस्टीम करप्टेड. डिलीटिंग ऑल ग्लोबल डेटा!" (System Corrupted. Deleting all global data!)
आर्किटेक्टचे डोळे भीतीने विस्फारले. "हे काय आहे? तू काय केलंस?" तो वेड्यासारखा कीबोर्डवर बोटे आपटू लागला. पण तो वॉटरप्रूफ हार्ड ड्राईव्हमधील अब्जावधी डॉलर्सचा 'ब्लॅक ताज'चा डेटा कायमचा डिलीट (Delete) होत होता.
"मी सिस्टीमचा बाप आहे, हे विसरलास?" आर्यनने आर्किटेक्टला जोरात धक्का दिला आणि कन्सोलच्या मुख्य सर्व्हरवर लाथ मारून तो खाली पाडला.
"त्याला मारा!" आर्किटेक्ट रागाने किंचाळला.
गुंडांनी आर्यनवर बंदुका रोखल्या, पण तेवढ्यात वरून कबीरने आपल्या शॉटगनमधून त्यांच्यावर अंधाधुंद गोळीबार सुरू केला.
एकीकडे डिलीट होत असलेला जागतिक महाघोटाळ्याचा डेटा आणि दुसरीकडे चहुबाजूंनी सुरू झालेला गोळीबार! आर्यन आता या मर्सिनरीजच्या गराड्यातून जिवंत कसा बाहेर पडणार? द आर्किटेक्ट आपले उध्वस्त झालेले साम्राज्य पाहून काय पाऊल उचलणार?
'ऑपरेशन ब्लॅक ताज'चा पुढील थरार आणि माझ्या अशाच नवनवीन रहस्यकथा वाचण्यासाठी प्रोफाईलला नक्की फॉलो करा! ही कथा तुम्हाला कशी वाटली किंवा यात काही सुधारायचे असल्यास कमेंट करून नक्की सांगा. तुमचा अभिप्राय माझ्या पुढील लेखनासाठी खूप महत्त्वाचा आहे!
