ప్రభ, నారాయణ ఇద్దరూ ఒకరి కాలర్ మరొకరు పట్టుకుని ఆవేశంగా వాదించుకుంటుండగా అక్కడికి వచ్చిన గీతిక ఆ దృశ్యాన్ని చూసి నిర్ఘాంతపోయింది.
ఆరోజు తనను ప్రమాదం నుంచి రక్షించింది ప్రభేనని ఆమెకు తెలుసు. అయితే, తనను అనుసరిస్తూ ఉండటం వల్లే అతను అలా చేశాడని భావించింది. పైగా, ఏ ఆడపిల్లకు అలాంటి పరిస్థితి ఎదురైనా తాను ఇలాగే స్పందించేవాడినని ప్రభ చెప్పడంతో, అతడిపై మరేదైనా ఆలోచన పెట్టుకోవడం మానేసింది.
కానీ ఇప్పుడు తన తండ్రి కాలర్ పట్టుకుని నిలబడిన ప్రభను చూసేసరికి ఆమెకు కోపం కట్టలు తెంచుకుంది.వెంటనే ముందుకొచ్చి, ప్రభ తన తండ్రి కాలర్ పట్టుకున్న చేతులవైపు చూస్తూ ఆగ్రహంగా అంది.
“ఏమిటిది? ఏం చేస్తున్నావ్? ఏదో ఒక చిన్న సాయం చేశానని ఇంతలా సాధిస్తున్నావా? ఆరోజు నన్ను కాపాడినంత మాత్రాన మా నాన్నను అవమానించే హక్కు నీకు ఎవరిచ్చారు? సాయం చేసినంత మాత్రాన ఎదుటివారిని ఎంత మాటైనా అనొచ్చా? ఎంత అవమానమైనా చేయొచ్చా?” అంటూ కోపంతో ప్రశ్నలను వర్షంలా కురిపించింది గీతిక.
ఆమె మాటలు విన్న ప్రభ ఒక్క క్షణం నిశ్చేష్టుడయ్యాడు. తాను ఎందుకు అంతలా ఆవేశపడుతున్నాడో, దాని వెనుక ఉన్న కారణమేమిటో తెలుసుకోకుండానే ఆమె తనను దోషిగా నిలబెట్టడం అతడిని బాధించింది.
"“కారణం తెలియకుండా నన్ను ఇంతలా అపార్థం చేసుకోవడం నీకు సరికాదు!” అన్నాడు ప్రభ ఆవేదనను అణచుకుంటూ.
అంటూనే నారాయణ కాలర్‌పై ఉన్న తన చేతులను విడిచిపెట్టి, గీతిక కళ్లలోకి చూశాడు. ఆ చూపులో కోపం కన్నా, తన మనసులోని మంచితనాన్ని సైతం తప్పుగా అర్థం చేసుకుంటున్న ఆమెపై కలిగిన బాధే ఎక్కువగా కనిపించింది.
కానీ గీతిక మాత్రం అతడి బాధను పట్టించుకోలేదు.
“కారణమేదైనా సరే, మా నాన్నను అవమానించడం మాత్రం నేను సహించను!” అంటూ తెగేసి చెప్పింది.
ఆమె మాటలకు ప్రభ మౌనంగా ఉండిపోయాడు.
తన తండ్రిని సమర్థించుకోవడంలో తప్పులేదని గీతిక భావిస్తున్నప్పటికీ, అసలు ఏం జరిగిందో తెలుసుకోవాలన్న ఆలోచన కూడా ఆమెకు రాకపోవడం ప్రభను మరింత కలచివేసింది.అంతలోనే ఏదో గుర్తొచ్చినట్లు అతడివైపు అనుమానంగా చూస్తూ,
“ఇంతకీ నువ్వు ఇక్కడికి ఎందుకొచ్చినట్టు?” అని ప్రశ్నించింది.
ఆ ప్రశ్నకు అప్పుడే అక్కడికి వచ్చిన పనిమనిషి పక్కనే ఉన్న కుక్కను చూపించి“అమ్మగారూ! కుక్కకు ట్రీట్మెంట్ ఇవ్వడానికి వచ్చారు” అని చెప్పింది.
అది విన్న గీతిక ముఖంలో ఎగతాళి నవ్వు మెరిసింది.
“కుక్కకు ట్రీట్మెంట్ ఇవ్వడానికా?” అంటూ ప్రభను పై నుంచి కిందికి చూస్తూ వెటకారంగా నవ్వింది.
“అసలు ఇతను డాక్టరేనా? ఇతనొక కంపెనీలో కూలీ మాత్రమే! ఏదో నాలుగు డబ్బులు సంపాదించుకోవడం కోసం డాక్టర్ వెంట తిరిగినంత మాత్రాన డాక్టర్ అయిపోతాడా? డాక్టర్ పక్కన ఉండి ఆయన చేసే పనులు చూస్తే సరిపోతుందా? వైద్యం చేయడం వచ్చేస్తుందా?” అంటూ అతడి ఆత్మగౌరవాన్ని దెబ్బతీసేలా మాట్లాడింది.
ఆ మాటలు వినగానే ప్రభ ముఖం ఒక్కసారిగా పాలిపోయింది.
నారాయణ కాలర్ పట్టుకున్నప్పుడు అతడి కళ్లలో కనిపించిన ఆవేశం, ఇప్పుడు గీతిక మాటలతో గాయపడిన మనసులో మెల్లగా బాధగా మారింది.
తనను అవమానించడానికి ఆమెకు ఇన్ని మాటలు ఎలా వస్తున్నాయో అతడికి అర్థం కాలేదు. తన గురించి నిజానిజాలు తెలుసుకునే ప్రయత్నం చేయకుండా, ఎదుటివారి ముందు తక్కువ చేసి మాట్లాడటంలో ఆమెకు ఏమాత్రం సంకోచం లేకపోవడం అతడిని మరింత బాధించింది.
తనను అపార్థం చేసుకున్నా భరించగలిగాడు... తనపై కోపం తెచ్చుకున్నా సహించగలిగాడు... కానీ తన అర్హతను, తన వృత్తిని కించపరుస్తూ గీతిక మాట్లాడుతుంటే మాత్రం ప్రభ మనసు విలవిల్లాడిపోయింది.
అతడి కళ్లలో బాధ స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. అయినా ఆమె ముందు తన మనసులోని వేదనను బయటపెట్టకూడదన్నట్లు పెదవులు బిగించి నిలబడ్డాడు.
‘తనను కాపాడినప్పుడు నేను ఎవరో అడగలేదు... తనకు సాయం చేయడానికి ముందుకొచ్చినప్పుడు నా అర్హత ఏమిటో ఆలోచించలేదు... మరిప్పుడు మాత్రం నన్ను ఇంత నీచంగా ఎలా చూడగలుగుతోంది?’అంటూ అతడి మనసులో ప్రశ్నలు తలెత్తాయి.
ఆమెకు నిజం చెప్పాలని, తనను తక్కువ చేసి మాట్లాడుతున్న ప్రతి మాటకు సమాధానం ఇవ్వాలని అనిపించింది. కానీ ఆమె కళ్లలో కనిపిస్తున్న ద్వేషాన్ని చూసినప్పుడు, తన వివరణకు ఆమె మనసులో చోటు ఉంటుందా అన్న సందేహం కలిగింది.అయినా ఆమె మాటలకు మౌనంగా ఉండలేకపోయాడు.
ఏదో చెప్పబోయాడు.
అప్పటివరకు అక్కడ నెలకొన్న ఉద్రిక్తత మధ్య ఆ హారన్ శబ్దం అందరి దృష్టినీ ఒక్కసారిగా గేటువైపు మళ్లించింది.
ప్రభ మాత్రం గీతికవైపు చూస్తూనే ఉండిపోయాడు.
ఆమె తనను మరింత అవమానించేలోపే అక్కడికి వచ్చిన వ్యక్తి ఎవరన్నది తెలుసుకోవాలన్న ఆసక్తి కూడా అతడికి కలగలేదు.ఎందుకంటే, అప్పటికే గీతిక అన్న మాటలు అతడి మనసులో లోతైన గాయాన్ని మిగిల్చాయి.
తనను తాను నిరూపించుకోవడం ప్రభకు ఎప్పుడూ కష్టం కాలేదు... కానీ తన మనసులో గౌరవంగా నిలిచిన అమ్మాయి దృష్టిలోనే తాను ఇంత చులకనైపోవడాన్ని భరించడం మాత్రం అతడికి ఎంతో కష్టంగా అనిపించింది.
అంతలో గేటు దగ్గర హారన్ వినిపించడంతో అందరి దృష్టి అటువైపు మరలుతుంది.
అటువైపు చూసిన ప్రభకు గుణేష్‌తో పాటు గౌరీ రావడం కనిపించింది. ఆమె బైక్ దగ్గర నిలబడి ఉంది .
నారాయణ మాత్రం గీతికవైపు తిరిగి, “బుజ్జీ! నువ్వు లోపలికి వెళ్లు” అన్నాడు.
“ఎందుకు నాన్నా? అతను నిన్ను అంతలా అవమానిస్తుంటే నేను లోపలికి వెళ్లిపోవాలా? నేను వెళ్లను!” అంటూ గీతిక ఎదురు చెప్పింది.
“నేను చెబుతున్నాను కదా! లోపలికి వెళ్లు!” అంటూ నారాయణ స్వరం కాస్త కఠినంగా మారింది.
అయినా గీతిక అతని మాటలను పట్టించుకోకుండా ప్రభవైపు తిరిగి మా నాన్నగారికి గొంతు ఎంతగానోపిస్తుందో చూసావా అంటూ ప్రభావైపు చూస్తుంది.
“బుజ్జీ! నాకేం కాలేదు. నువ్వు నీ గదిలోకి వెళ్లు” అని నారాయణ ఆమెను శాంతింపజేయడానికి ప్రయత్నించాడు.
“నేను వెళ్లను నాన్నా!” అంటూ గీతిక మొండిగా అక్కడే నిలబడింది.
“బుజ్జీ! నీకే చెబుతున్నాను. నాకేం కాలేదు. లోపలికి వెళ్లు!” అంటూ ఈసారి నారాయణ గట్టిగా చెప్పాడు.
తండ్రి గొంతులోని కాఠిన్యానికి గీతిక మనసు చివుక్కుమంది. తనను సమర్థించాల్సిన తండ్రే తనను అలా గద్దించడంతో ఆమె కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. పెదవులు బిగించి, ఉబికివస్తున్న కన్నీళ్లను తుడుచుకుంటూ తల వంచుకుంది. మరేమీ మాట్లాడకుండా అక్కడి నుంచి తన గదిలోకి వెళ్లిపోయింది.
కూతురు వెళ్లిపోయే వరకు చూస్తూ నిలబడిన నారాయణ, ఆ తర్వాత ప్రభవైపు తిరిగాడు.అదే సమయంలో గుణేష్ తన బండిని నిలిపి లోపలికి వచ్చాడు.
“ప్రభా! ట్రీట్మెంట్ అయిపోయిందా?” అంటూ గుణేష్ అడిగాడు.
“ఇప్పుడే మొదలుపెట్టాను బావా! కానీ నువ్వు వచ్చి మధ్యలోనే ఆపేశావు” అంటూ నారాయణకు వినిపించేలా బదులిచ్చాడు ప్రభ.
గుణేష్ అక్కడి పరిస్థితిని గమనిస్తూ నారాయణవైపు తిరిగాడు.
“నారాయణగారూ! మా వాడు ఒక్కసారి ట్రీట్మెంట్ మొదలుపెడితే, ఆ దెబ్బకు దెయ్యం కూడా పారిపోవాల్సిందే!” అంటూ చిన్నగా నవ్వాడు.
అయితే నారాయణ మాత్రం అతని మాటలకు స్పందించలేదు. గేటు దగ్గర నిలబడి ఉన్న గౌరీ వైపు చూసి తల ఊపుతాడు
. అప్పటికే బయలుదేరేందుకు సిద్ధమైన ప్రభ, ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగి నారాయణను కోపంగా చూశాడు. తన ఆత్మగౌరవాన్ని దెబ్బతీసిన మాటలు అతని మనసులో ఇంకా రగులుతూనే ఉన్నాయి. వెంటనే నారాయణ వైపు తిరిగి “రేయ్! నా గురించి, నా స్థాయి గురించి చాలా చులకనగా మాట్లాడావు కదా! నువ్వేమైనా కుబేరుడివా? నీకు, నీ కూతురికి కూడా చాలా అహంకారం ఉంది. ఏం చూసుకుని అంత పొగరు మీ ఇద్దరికీ?” అంటూ ఆగ్రహంగా నిలదీశాడు.
తన మనసులోని ఆవేదనను మాటల్లోకి తెస్తూ ఇంకొక మాట చెబుతాను విను, “ నేను అనుకున్నా ఆశయాన్ని సాధిస్తాను డాక్టర్ గా నిలబడతాను .
అంతే కాదు ఇన్నాళ్లూ మా అమ్మ నీకు సంబంధం చూశాను ఒకసారి వెళదాం అంటే నేను నీ కూతురిని దృష్టిలో పెట్టుకునే వెళ్లలేదు, కానీ ఇప్పుడు చెబుతున్నాను. మా అమ్మ చెప్పిన అమ్మాయి పెళ్లి చూపులకి వెళ్లి తీరుతాను !” అంటూ కరాఖండిగా చెప్పాడు.
ఆ తర్వాత నారాయణను ఎగాదిగా చూస్తూ, పెదవులపై వెటకారపు చిరునవ్వు తెచ్చుకున్నాడు.
“నీ కూతురేమో దేవలోకంలో సురకన్యలా కనిపిస్తోంది కదా! తీసుకెళ్లి ఆ మన్మధునికి కట్టబెట్టు" అన్నాడు ప్రభ వ్యంగ్యంగా
ఆ మాటలు చెప్పిన తర్వాత వెటకారంగా నవ్వుతూ, “గుడ్ బాయ్!” అని చెప్పి అక్కడి నుంచి వెళ్లడానికి వెనక్కి తిరిగాడు.
ప్రభ అన్న మాటలన్నీ గుణేష్ చెవిన కూడా పడ్డాయి. వారిద్దరి మధ్య ఏదో బలమైన కారణంతోనే గొడవ జరిగి ఉంటుందని అతనికి అర్థమైంది.
‘వీళ్లిద్దరి మధ్య ఏదో పెద్ద గొడవ జరిగినట్టుంది. ఇప్పుడు నేను ఇందులో తలదూర్చడం మంచిది కాదు. అనవసరంగా కల్పించుకుంటే పరిస్థితి మరింత జటిలమవుతుంది’ అని మనసులో అనుకుంటూ, ఏమీ తెలియనట్టుగా మౌనంగా బండి దగ్గరకు వెళ్లి నిలబడ్డాడు.
ప్రభ గేటు దగ్గరకు వెళ్లి మరోసారి నారాయణవైపు కోపంగా చూశాడు. ఆ చూపులో తనను తక్కువగా చూసినందుకు కలిగిన ఆగ్రహం స్పష్టంగా కనిపించింది. అనంతరం బండిని ఎక్కాడు.
అదే సమయంలో గౌరీ అటువైపు నుంచి వస్తోంది. ప్రభ బండి స్టార్ట్ చేసి రోడ్డు దాటుతుండగా, గేటు పక్కకు వచ్చిన నారాయణకు ఆమె ముఖం స్పష్టంగా కనిపించింది.
గౌరీ బండి ఎక్కడంతో బయలుదేరుతాడు ప్రభ.
గుణేష్ తన బండి దగ్గరకు వెళ్తుండగా నారాయణ అతన్ని పిలిచాడు.
“గుణేష్!”
నారాయణ పిలుపు వినగానే గుణేష్ వెనక్కి తిరిగాడు.
“చెప్పండి నారాయణగారూ! మా వాడు మీ పెంపుడు కుక్కకు సరిగ్గానే ట్రీట్మెంట్ చేశాడు కదా?” అని అడిగాడు.
“ఆ... చేశాడు” అని నారాయణ సమాధానమిచ్చాడు.
అప్పుడే పెంపుడు కుక్క తోక ఊపుకుంటూ నారాయణ దగ్గరకు వచ్చింది.
దాన్ని చూసిన గుణేష్ చిరునవ్వుతో, “చూశారా నారాయణగారూ! మా వాడి చేతి గుణం అలాంటిది. ప్రభ అంటే ఆ మూగజీవాలకు కూడా నమ్మకం. వాడి మంచి మనసును అర్థం చేసుకోవడానికి మీకు, మీ అమ్మాయికి స్థాయి అడ్డొస్తోందేమో!” అన్నాడు.
అతని మాటల్లో ఎలాంటి దురుద్దేశం లేకపోయినా, నారాయణ ఆలోచనా విధానాన్ని ప్రశ్నించే తీరు మాత్రం స్పష్టంగా కనిపించింది.
“డబ్బు ఏముందండి? ఈరోజు ఉంటుంది, రేపు ఉండకపోవచ్చు. కొండంత ఆస్తి ఉన్నా మనశ్శాంతి లేకపోతే ఆ సంపదకు విలువేముంటుంది? మనిషి గొప్పతనం అతని దగ్గరున్న డబ్బుతోనో, హోదాతోనో కొలవకూడదు. అతని వ్యక్తిత్వాన్ని, మంచితనాన్ని బట్టి అంచనా వేయాలి” అని గుణేష్ తన మనసులోని మాటను స్పష్టంగా చెప్పాడు.
ఆ తర్వాత కాసేపు ఆగి ప్రభ గురించి అసలు విషయం వివరించడం మొదలుపెట్టాడు.
“బహుశా వాడు ఇక్కడికి వచ్చినందుకు మీరు వాడితో గొడవపడినట్టున్నారు. కానీ ఒక విషయం తెలుసుకోండి. వాడు ఆఫీసులో కంప్యూటర్ ఉద్యోగం చేసే సాధారణ వ్యక్తి మాత్రమే కాదు. వెటర్నరీ కోర్సు పూర్తి చేసిన డాక్టర్ కూడా. ప్రస్తుతం ఒక ఆసుపత్రిలో డాక్టర్లకు సహాయకుడిగా పనిచేస్తూ, తన ఫలితం కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడు.
అయినా ఉద్యోగం అనేది జీవితంలో ఒక భాగం మాత్రమే. మనిషి విలువను నిర్ణయించేది అతను చేసే ఉద్యోగం కాదు, అతని కష్టం, పట్టుదల, బాధ్యత.
సొంతంగా ఉండటానికి ఒక గూడు కూడా లేని పరిస్థితి నుంచి, తన కష్టంతో ఇల్లు కొనుక్కుని అమ్మకు సొంత ఇంటి సంతోషాన్ని ఇవ్వాలనుకున్నాడు. ఒక కొడుకుగా తల్లికి అంతకంటే గొప్ప బహుమతి ఏముంటుంది? తన తల్లిని సంతోషంగా ఉంచాలనే తపనలోనే వాడి నిజమైన గొప్పతనం కనిపిస్తుంది కదా!” అంటూ గుణేష్ ప్రశ్నించాడు.
ఆ మాటలు విన్న నారాయణ కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయాడు. కొద్దిసేపటి తర్వాత నారాయణ నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదిస్తూ,
“గుణేష్! ఆ అబ్బాయి అమ్మ పేరేంటి?” అని అడిగాడు.
“గౌరీదేవి” అని బదులిచ్చి
“సరేనండి! నాకు తోచింది మీకు చెప్పాను. ఇక మీ ఇష్టం. మీరు మాత్రం మీ హోదాను మరిచిపోకండి. దానికి తగ్గట్టుగానే ప్రవర్తించండి” అని చెప్పి తన బండిని తీసుకుని అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు.
గుణేష్ వెళ్లిపోయిన తర్వాత నారాయణ తన పెంపుడు కుక్కవైపు చూశాడు.అది తోక ఊపుకుంటూ అతని కాళ్ల మధ్య తిరుగుతోంది. అతను కిందకు వంగి పక్కన కూర్చుని దాని తలను ప్రేమగా నిమురుతూ,“ఒరేయ్! నీకు ఇంత త్వరగా జ్వరం తగ్గిపోయిందా? ఒంట్లో అంత బాగోలేకపోయినా, వాడు నన్నేం చేస్తాడోనని బయటకు వచ్చావా? ఇదేరా విశ్వాసం అంటే!” అన్నాడు.కుక్క అతని చేతిని నాలుకతో నాకుతూ తోక ఊపింది.దాని అమాయకమైన ప్రవర్తనను చూస్తూ నారాయణ కాసేపు ఆలోచనలో మునిగిపోయాడు.
“కానీ మనుషులేంట్రా! తమకు చేసిన మంచిని ఇంత త్వరగా ఎలా మర్చిపోతారు? తమపై నమ్మకంతో ఉన్నవాళ్లను ఎందుకు దూరం చేసుకుంటారు? మనిషికి కృతజ్ఞత ఉండాలి. ఎవరు చేసిన మంచినైనా గుర్తుంచుకోవాలి. మనపై నమ్మకంతో ఉన్నవాళ్ల విశ్వాసాన్ని ఎప్పటికీ మర్చిపోకూడదు” అంటూ కుక్క తలను నిమిరాడు.
పద! లోపలికి వెళ్దాం” అంటూ నారాయణ లేచి నిలబడ్డాడు. కుక్క కూడా తోక ఊపుకుంటూ అతని వెనకే నడిచింది.
