રાતના બે વાગ્યા હતા. અમદાવાદના ન્યૂઝરૂમમાં એસીની સતત ચાલતી ઘરઘરાટી સિવાય બીજો કોઈ અવાજ નહોતો. અવનીની આંગળીઓ કીબોર્ડ પર ઝડપથી ચાલી રહી હતી. વ્યવસાયે પત્રકાર અને સબ-એડિટર એવી અવની માટે મોડી રાત સુધી જાગવું એ રોજનું કામ હતું, પણ આજની રાત કંઈક અલગ હતી. ન્યૂઝરૂમની લાઈટો રહી-રહીને ઝબકી રહી હતી અને બહાર વાતાવરણમાં એક અજીબ, ગૂંગળાવી નાખે તેવું ભારેપણું હતું.
અચાનક, ઓફિસના મેઈન ગેટ પાસેના સેક્યુરિટી ગાર્ડે અંદર આવીને અવનીના ટેબલ પર એક પાર્સલ મૂક્યું. "મેડમ, કોઈ બહાર મૂકી ગયું છે. તમારું નામ લખ્યું હતું એટલે આપી ગયો." કહીને તે ઉતાવળે ત્યાંથી નીકળી ગયો, જાણે તેને પણ પાછળ કોઈનો ભય સતાવી રહ્યો હોય. પાર્સલ પર કોઈ મોકલનારનું નામ કે સરનામું નહોતું, માત્ર કાળી શાહીથી ત્રાંસા અક્ષરે લખ્યું હતું - 'અવની - અંગત'.
અવનીએ સાવચેતીથી પેકેટ ખોલ્યું. અંદરથી એક જૂની, લાલ મખમલી પૂંઠાવાળી ડાયરી નીકળી. એ ડાયરીમાંથી એક વિચિત્ર ગંધ આવતી હતી—જાણે સદીઓથી કોઈ અંધારા ભોંયરામાં દબાયેલી હોય એવી ભેજવાળી અને સડેલા કાગળોની મિશ્રિત ગંધ. અવનીએ જેવું ડાયરીનું પહેલું પાનું ખોલ્યું, આખી ઓફિસની લાઈટો એકસાથે ઠપ્પ થઈ ગઈ. યુપીએસનું બીપ-બીપ એલાર્મ ચીસો પાડવા માંડ્યું. તેણે ધ્રૂજતા હાથે મોબાઈલની ફ્લેશ ચાલુ કરી તો જોયું કે ડાયરીના પહેલા પાને ઘાટા લાલ રંગથી લખ્યું હતું:
"રુદ્રપુરાની એ હવેલીમાં હજુ પણ કોઈકની રાડ કેદ છે. અવની, જો સત્ય શોધવા જઈશ તો તારું પોતાનું અસ્તિત્વ ખોઈ બેસીશ."
અવનીના હાથમાંથી ડાયરી છૂટતા-છૂટતા રહી ગઈ. 'રુદ્રપુરા'... એ જ ગામ જ્યાં તેના દાદા વિજયરાય રહેતા હતા. દાદા વર્ષો પહેલા એ ગામની પૂર્વજોની હવેલીમાંથી રહસ્યમય રીતે ગાયબ થઈ ગયા હતા. પોલીસને તેમનો કોઈ પત્તો મળ્યો નહોતો, માત્ર તેમની લાકડાની પેટી ખાલી હાલતમાં કૂવા પાસેથી મળી હતી. ગામના લોકો કહેતા કે દાદાએ રુદ્રપુરાના કિલ્લાના કોઈ પ્રાચીન અને શ્રાપિત રહસ્યને છેડ્યું હતું જે તેમને જીવતા ગળી ગયું.
અવનીએ ડાયરીના પાના ફેરવ્યા. પાંચમા પાને એક જૂનો, પીળો પડી ગયેલો ફોટો ચોંટાડેલો હતો. એ ફોટો જોઈને અવનીનું હૃદય એક ધબકારો ચૂકી ગયું. ફોટામાં એક સ્ત્રી ઊભી હતી, જેનો ચહેરો બિલકુલ અવની જેવો જ હતો—એ જ તીક્ષ્ણ નાક, એ જ ઊંડી આંખો અને કપાળ પરનો એ નાનકડો તલ. પણ એ સ્ત્રીએ ૧૯૨૦ના દાયકાના રજવાડી કપડાં પહેર્યા હતા. ફોટાની નીચે લોહી જેવી શાહીથી લખ્યું હતું: "તે પાછી આવી છે... પણ આ વખતે તે એકલી નથી."
અચાનક, ઓફિસના સન્નાટામાં અવનીને કોઈકના ચાલવાનો અવાજ સંભળાયો. ટક... ટક... ટક... કોઈ ભારે બૂટ પહેરીને તેના ટેબલ તરફ ધીમે પગલે આવી રહ્યું હતું. તેણે મોબાઈલની લાઈટ ચારેતરફ ફેરવી, પણ ત્યાં કોઈ નહોતું. અચાનક તેના ટેબલ પર પડેલી ચાની કપ જાતે જ સરકીને નીચે પડી અને પથ્થર પર કાચના ટુકડા વેરવિખેર થઈ ગયા. ગભરાઈને અવનીએ પોતાનો સામાન લીધો અને લિફ્ટ તરફ દોડી.
લિફ્ટનો દરવાજો ખુલ્યો અને તે અંદર ઘૂસી ગઈ. તેણે ધ્રૂજતા હાથે 'ગ્રાઉન્ડ' ફ્લોરનું બટન દબાવ્યું, પણ લિફ્ટ નીચે જવાને બદલે ઉપર તરફ ખેંચાવા લાગી. અવની પાગલની જેમ બટનો દબાવતી રહી, પણ લિફ્ટ છેક ટેરેસ પર જઈને જટકા સાથે ઉભી રહી. દરવાજો ખુલતા જ સામે ઘોર અંધકાર અને ચીરતો ઠંડો પવન તેનો સામનો કરી રહ્યો હતો.
ટેરેસની પાળી પર એક કાળી આકૃતિ બેઠી હતી. તે ધીમે ધીમે માથું ફેરવીને અવની તરફ જોવા લાગી. તે સ્ત્રીના ચહેરા પર ચામડી નહોતી, માત્ર માંસના લોચા અને આંખોની જગ્યાએ ઊંડા કાળા ખાડા હતા. તેણે પોતાનો હાથ હવામાં લંબાવ્યો અને તેની આંગળીના લાંબા નખમાંથી કાળું લોહી ટપકવા માંડ્યું. તેણે ટેરેસની દીવાલ પર એ લોહીથી એક આંકડો કોતરી નાખ્યો: "૯૯૯".
તેણે એક ઘેરા, ફાટેલા અવાજમાં કહ્યું, "તેણે બલિ માંગ્યું છે, અવની... તારા દાદાની જેમ તું પણ એ અરીસાની રાખ બનીશ."
એ જ પળે તે આકૃતિ હવામાં ધુમાડાની જેમ ઓગળી ગઈ. અવની જીવ બચાવીને નીચે દોડી અને પોતાની કારમાં બેસી ગઈ. જેવી તેણે ગાડી સ્ટાર્ટ કરી, રિયર વ્યૂ મિરરમાં તેની નજર પાછળની સીટ પર પડી. પેલી લાલ ડાયરી ત્યાં ખુલ્લી પડી હતી અને તેના પાના પર હવે અવનીનું નામ લોહીના ડાઘાની જેમ આપમેળે લખાતું જતું હતું!
અવનીએ નક્કી કરી લીધું હતું. આ ભયાનકતાનો અંત રુદ્રપુરાની એ હવેલીમાં જ હતો. તેણે ગાડી રુદ્રપુરાના અજાણ્યા રસ્તે ભગાવી. રસ્તામાં આવતા દરેક કિલોમીટરના પથ્થર પર તેને માત્ર એક જ આંકડો દેખાતો હતો - ૯૯૯. તેને ખબર નહોતી કે તે સત્ય શોધવા જઈ રહી છે કે પોતાના જ મોતનો શિલાલેખ લખવા.
