ભાગ ૩: પૂર્વજોનો શ્રાપ અને ૯૯૯નો અર્થ
અરીસામાંથી નીકળતા સાપ વાસ્તવિક નહોતા, પણ કાળા ધુમાડાના પરછાયા હતા જે જોતજોતામાં હવામાં ઓગળી ગયા. પણ અવનીના ગળા પર રહેલા પેલા કાળા હાથોના નિશાન હજુ પણ લાલચોળ હતા. તેનો શ્વાસ હજુ પણ અધ્ધર હતો. હવેલીના એ ભયાનક સન્નાટામાં માત્ર અવનીના હૃદયના ધબકારા સંભળાતા હતા.
અવનીએ ધ્રૂજતા હાથે પોતાની બેગમાંથી પેલી લાલ ડાયરી કાઢી. દાદાનો અવાજ હજુ પણ તેના કાનમાં ગુંજી રહ્યો હતો. તેણે ટોર્ચ ચાલુ કરી—નવી બેટરી હોવા છતાં પ્રકાશ ઝાંખો હતો, જાણે હવેલીની અંદરનો અંધકાર પ્રકાશને પણ ગળી રહ્યો હોય. તેણે ડાયરીનું એ પાનું ખોલ્યું જે અત્યાર સુધી ચોંટેલું હતું.
પાના પર રુદ્રપુરાના કિલ્લાનો ઈતિહાસ લખાયેલો હતો. ૧૦૦ વર્ષ પહેલાં, રુદ્રપુરામાં એક તાંત્રિક વિધિ કરવામાં આવી હતી. ગામના નવ કુટુંબોના નવ સભ્યોનો ભોગ આપીને એક 'માયાવી અરીસો' તૈયાર કરવામાં આવ્યો હતો, જેથી શક્તિ અને અમરત્વ પ્રાપ્ત કરી શકાય. પણ એ વિધિ અધૂરી રહી ગઈ કારણ કે વિજયરાય—અવનીના દાદાએ—એ અરીસાને હવેલીમાં કેદ કરી દીધો હતો.
ડાયરીમાં દાદાએ લખ્યું હતું: "૯-૯-૯ એટલે નવમી તારીખ, નવમો મહિનો અને રાતના નવ કલાક. આ એ સમય છે જ્યારે અરીસો સૌથી વધુ ભૂખ્યો હોય છે. મેં તેને રોકવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ તે મને અંદર ખેંચી રહ્યો છે. જો કોઈ વંશજ આ વાંચે, તો યાદ રાખજો કે આ અરીસો લોહીથી નહીં, પણ આત્માના ડરથી ચાલે છે."
અવનીનું મગજ ચકરાવે ચઢ્યું. તેણે ઘડિયાળમાં જોયું—રાતના નવ વાગવાની તૈયારી હતી! અને આજે નવમી તારીખ હતી. તેને સમજાઈ ગયું કે તેને અહીં કેમ બોલાવવામાં આવી છે. તે નવમો બલિ હતી જે આ અરીસાની શક્તિને પૂર્ણ કરવા માટે જરૂરી હતી.
અચાનક, હવેલીની દીવાલો પર લાગેલા જૂના ફોટાઓ હલવા માંડ્યા. એ ફોટાઓમાં રહેલા પૂર્વજોની આંખોમાંથી લોહી વહેવા લાગ્યું. તે બધા એકસાથે બોલી રહ્યા હતા, "અવની... પાછી ન જા... તારો આત્મા અમારો છે!"
સીડીઓ પરથી કોઈના ઉતરવાનો અવાજ આવ્યો. અવનીએ જોયું તો સીડીની ઉપર એક પડછાયો ઊભો હતો. એ આકૃતિ ધીમે-ધીમે નીચે આવી રહી હતી. તે હૂબહૂ અવનીના દાદા વિજયરાય જેવી જ દેખાતી હતી, પણ તેમનો ચહેરો અડધો બળેલો હતો અને આંખોની જગ્યાએ બે સળગતા અંગારા હતા.
"દાદા?" અવનીના મોઢામાંથી માંડ શબ્દ નીકળ્યો.
આકૃતિ અટકી અને અટ્ટહાસ્ય કર્યું, "હું તારા દાદા નથી, હું તો એ ભૂખ છે જે ૧૦૦ વર્ષથી આ હવેલીમાં કેદ છે. વિજયરાય તો ક્યારનાય અરીસાની પેલે પાર પથ્થર બની ગયા છે. હવે તારો વારો છે."
તે આકૃતિએ હવામાં હાથ ફેલાવ્યા અને હવેલીના ફર્શ પરથી લોહી ઉછળવા માંડ્યું. અવનીએ ભાગવા માટે દરવાજા તરફ દોટ મૂકી, પણ દરવાજો તો અદ્રશ્ય થઈ ગયો હતો! હવેલી હવે એક જીવંત માયાજાળ બની ગઈ હતી.
અચાનક અવનીની નજર ડાયરીના છેલ્લા ફાટેલા પાનાના ખૂણા પર પડી. ત્યાં એક નાનકડો મંત્ર લખેલો હતો, જેની બાજુમાં દાદાએ લોહીથી નિશાન કર્યું હતું. તેણે મંત્ર વાંચવાનું શરૂ કર્યું, પણ જેમ-જેમ તે વાંચતી ગઈ, તેમ-તેમ આખી હવેલી ભૂકંપની જેમ ધ્રૂજવા લાગી.
અરીસાની અંદરથી લાખો હાથો બહાર નીકળીને અવની તરફ લંબાયા. એક હાથે અવનીનો પગ પકડી લીધો અને તેને અરીસાની અંદર ખેંચવાનું શરૂ કર્યું. અવનીનું અડધું શરીર અરીસાની ઠંડી સપાટીમાં ઉતરી ગયું હતું. તેને અનુભવાયું કે અંદરનું તાપમાન માઈનસ ડિગ્રીમાં હતું અને હજારો આત્માઓ ત્યાં ચીસો પાડી રહ્યા હતા.
તેણે છેલ્લી હિંમત ભેગી કરી અને ડાયરીમાં લખેલો એ શબ્દ જોરથી બૂમ પાડીને બોલ્યો— "શૂન્યમ્!"
એક જોરદાર ધડાકો થયો. અરીસો હજારો ટુકડાઓમાં વિખેરાઈ ગયો. આખી હવેલીમાં એક તેજ પ્રકાશ ફેલાઈ ગયો અને બધું જ શાંત થઈ ગયું.
અવની જમીન પર બેભાન અવસ્થામાં પડી હતી. જ્યારે તેની આંખ ખુલી, ત્યારે સવારનો સૂરજ હવેલીની બારીઓમાંથી અંદર આવી રહ્યો હતો. હવેલી હવે ભયાનક નહીં, પણ માત્ર એક જૂનું ખંડેર લાગતી હતી. તેણે બાજુમાં જોયું, લાલ ડાયરી ત્યાં જ હતી, પણ તેના બધા જ પાના હવે કોરા હતા.
તેણે હાશકારો અનુભવ્યો અને ઊભી થઈને હવેલીની બહાર નીકળી. તેણે પોતાની કારમાં બેસીને રિયર વ્યૂ મિરરમાં જોયું. તેના ચહેરા પર વિજયનું સ્મિત હતું. પણ જેવું તેણે કારનું ગિયર બદલ્યું, તેની નજર અરીસામાં પોતાની આંખો પર પડી.
તેની પોતાની આંખોની અંદર બે સળગતા અંગારા ચમકી રહ્યા હતા અને તેના હોઠો પર એ જ અટ્ટહાસ્ય હતું જે પેલા પડછાયાનું હતું.
કારના કાચ પર અંદરથી ધૂંધ જામી ગઈ અને તેના પર આંગળીથી લખાવા લાગ્યું— "૯-૯-૧૦... હવે શરૂઆત થશે."
