ભાગ ૨: રુદ્રપુરાની રક્તરંજિત હવેલી
અમદાવાદના ચળકાટ ભર્યા રસ્તાઓ પાછળ છૂટી ગયા હતા અને હવે ચારેબાજુ માત્ર સૂમસામ સીમ અને રસ્તાની બંને બાજુએ ઉભેલા સૂકા બાવળના ઝાડ હતા. રુદ્રપુરા ગામના પાદરે પહોંચતા જ અવનીની કારના ટાયર જોરદાર અવાજ સાથે અટકી ગયા. ગામમાં એક પણ લાઈટ ચાલુ નહોતી. જાણે આખું ગામ કોઈ અજાણ્યા ભયના ઓથાર નીચે જીવી રહ્યું હોય.
અવનીએ ગાડીમાંથી બહાર પગ મૂક્યો. હવામાં ભીની માટી અને જૂના લાકડાની કોહવાયેલી ગંધ હતી. સામે જ ટેકરી પર રુદ્રપુરાની એ હવેલી ઊભી હતી. હવેલીની દીવાલો પર પડેલી તિરાડો રાતના અંધકારમાં એવી લાગતી હતી જાણે હવેલી પોતે કોઈ ભયાનક વેદનામાં ચીસો પાડી રહી હોય. અવનીએ હાથમાં ટોર્ચ લીધી અને હવેલી તરફના કાચા રસ્તે ચાલવાનું શરૂ કર્યું.
જેમ જેમ તે નજીક પહોંચતી ગઈ, તેમ તેમ તેને અનુભવાયું કે વાતાવરણમાં ઠંડક વધી રહી છે. તેના શ્વાસ લેવાનો અવાજ પણ તેને સ્પષ્ટ સંભળાઈ રહ્યો હતો. હવેલીના મુખ્ય લાકડાના દરવાજા પાસે પહોંચીને અવની અટકી ગઈ. દરવાજા પર વિશાળ લોખંડી કડીઓ હતી જે લોહી જેવી કાટ ખાધેલી લાલ હતી.
અચાનક, કોઈના અંદરથી દરવાજો ખખડાવવાનો અવાજ આવ્યો. ધબ... ધબ... ધબ...
અવનીનું હૃદય જોરથી ધબકવા માંડ્યું. "કોણ છે અંદર?" તેણે ધ્રૂજતા અવાજે પૂછ્યું. કોઈ જવાબ ન મળ્યો, પણ દરવાજો ધીમેથી, કર્કશ અવાજ સાથે આપમેળે ખૂલવા લાગ્યો. અંદર ઘોર અંધકાર હતો. અવનીએ ટોર્ચનો પ્રકાશ ફેંક્યો તો જોયું કે વિશાળ હોલની વચ્ચોવચ એક ટેબલ પર બિલકુલ એવી જ લાલ ડાયરી પડી હતી જે તેને ઓફિસમાં મળી હતી.
તે ડાયરી પાસે પહોંચી. જેવું તેણે ડાયરીને સ્પર્શ કર્યો, હવેલીની બધી જ બારીઓ એકસાથે ધડાકાભેર બંધ થઈ ગઈ. ઉપરના માળેથી કોઈના દોડવાનો અવાજ આવ્યો. ઠક-ઠક-ઠક... જાણે કોઈ નાનું બાળક ગભરાઈને ભાગી રહ્યું હોય. અવનીએ હિંમત કરી અને સીડીઓ ચઢવાનું શરૂ કર્યું. લાકડાની સીડીઓ તેના દરેક ડગલે ચીસો પાડી રહી હતી.
ઉપરના રૂમમાં પહોંચતા જ તેની નજર સામેના ખૂણે પડેલી એક વસ્તુ પર પડી. એ એક વિશાળ, પ્રાચીન અરીસો હતો. અરીસાની ફ્રેમ પર મનુષ્યની ખોપરીઓ કોતરેલી હતી. અચાનક ટોર્ચની લાઈટ ઝબકવા માંડી અને બંધ થઈ ગઈ. અંધકારમાં માત્ર અરીસામાંથી એક ઝાંખો, વાદળી પ્રકાશ નીકળી રહ્યો હતો.
અવનીએ અરીસામાં જોયું. અરીસામાં તેનું પ્રતિબિંબ દેખાતું હતું, પણ પ્રતિબિંબમાં અવનીના ગળાની આજુબાજુ કોઈકના કાળા, સુકાઈ ગયેલા હાથ વીંટળાયેલા હતા! અવનીએ ગભરાઈને પોતાના ગળે હાથ ફેરવ્યો, પણ ત્યાં કોઈ નહોતું. પણ અરીસામાં તે હાથ ધીમે ધીમે તેની પકડ મજબૂત કરી રહ્યા હતા. અવનીને શ્વાસ લેવામાં તકલીફ પડવા માંડી.
એ જ ક્ષણે અરીસાની સપાટી પર અંદરથી લોહીના અક્ષરે લખાયું: "૯-૯-૯: નવ કલાક, નવ બલિ, નવ જિંદગી."
અવનીના કાનમાં એક સ્ત્રીનો હસવાનો અવાજ ગુંજવા લાગ્યો. તે હાસ્ય એટલું ભયાનક હતું કે અવનીના કાનમાંથી લોહી નીકળવા માંડ્યું. તેણે જોયું કે અરીસાની અંદરથી એ જ આકૃતિ બહાર આવવા મથામણ કરી રહી હતી જે તેણે ટેરેસ પર જોઈ હતી.
અવનીએ ભાગવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ તેના પગ જમીન સાથે જડાઈ ગયા હતા. અચાનક તેની નજર પોતાની બેગમાં રહેલી લાલ ડાયરી પર પડી. ડાયરી હવે તેજ પ્રકાશથી ચમકી રહી હતી અને તેમાંથી દાદાનો અવાજ સંભળાયો, "અવની, અરીસો તોડ નહીં તો એ તને અંદર ખેંચી લેશે!"
અવનીએ આજુબાજુ જોયું, બાજુમાં જ એક પિત્તળનો ભારે દીવો પડ્યો હતો. તેણે પૂરી તાકાત લગાવીને એ દીવો અરીસા પર ફેંક્યો. કાચ તૂટવાનો ભયાનક અવાજ આવ્યો, પણ જે થયું એ જોઈને અવનીની આંખો ફાટી ગઈ. અરીસો તૂટ્યો નહોતો, પણ કાચની અંદર તિરાડો પડી હતી અને એ દરેક તિરાડમાંથી જીવતા સાપ બહાર નીકળવા માંડ્યા હતા!
હવેલીના ખૂણેખૂણામાંથી એકસાથે અવાજ આવવા લાગ્યો— "૯... ૯... ૯..."
