ભાગ ૨૮: ડૉ. વ્યાસની કેબિનમાં મધરાતે ઘૂસણખોરી
રાતના અઢી વાગ્યા હતા.
વરસાદ રોકાઈ ગયો હતો, પણ આખા સ્વામી વિવેકાનંદ મેડિકલ કોલેજ કેમ્પસ પર ભેજવાળો, શ્વાસ રૂંધી નાખે એવો એક ભેંકાર સન્નાટો પથરાયેલો હતો. એડમિનિસ્ટ્રેટિવ બ્લોક અને ડીપાર્ટમેન્ટ બિલ્ડીંગની આસપાસ માત્ર બે સિક્યુરિટી ગાર્ડ્સ આંટા મારી રહ્યા હતા, અને સીસીટીવી કેમેરાની લાલ લાઈટો અંધારામાં ઝબૂકી રહી હતી.
એક સામાન્ય માણસ માટે આ બિલ્ડીંગમાં ઘૂસવું અશક્ય હતું, પણ આરવ કોઈ સામાન્ય માણસ નહોતો.
એણે સંપૂર્ણ કાળાં કપડાં પહેર્યા હતા. ગાર્ડ્સ જ્યારે બીજી તરફ વળ્યા, બરાબર એ જ સેકન્ડે આરવ અંધારામાંથી બહાર આવ્યો અને કોઈ ચિત્તાની જેમ દીવાલની પાઇપ પકડીને સડસડાટ ત્રીજા માળે પહોંચી ગયો. સીસીટીવી કેમેરાના બ્લાઇન્ડ સ્પોટ (Blind Spot) નો બરાબર ઉપયોગ કરીને એણે એચઓડી (HOD) કેબિનની બહારની બાલ્કનીમાં પગ મૂક્યો.
આરવે અત્યંત સાવચેતીથી કાચની સ્લાઈડિંગ વિન્ડોનું લોક એક નાનકડા વાયરથી ખોલ્યું અને બિલકુલ અવાજ કર્યા વગર કેબિનની અંદર પ્રવેશ કર્યો.
કેબિનમાં ઘોર અંધકાર હતો. માત્ર બારીમાંથી આવતા આછા પ્રકાશમાં ડૉ. વ્યાસની વિશાળ, વૈભવી કેબિન દેખાઈ રહી હતી. વચ્ચે એક મોટું રિવોલ્વિંગ ચેર અને સાગના લાકડાનું હેવી ટેબલ હતું.
આરવે પોતાની સ્માર્ટવોચ પર સિંગલ ટેપ કર્યું.
"ફેલ્કન સર... આઈ એમ ઇન. હું ડૉ. વ્યાસની કેબિનમાં પહોંચી ગયો છું." આરવે અત્યંત ધીમા, આદરપૂર્વક પણ પ્રોફેશનલ અવાજે રિપોર્ટ આપ્યો.
ઇયરપીસમાંથી ફેલ્કનનો અવાજ આવ્યો. "ગુડ જોબ, કેપ્ટન. આપણી પાસે માત્ર બાર મિનિટનો સમય છે. પેલા ત્રણેય માઇક્રો-બગ્સ (Micro-bugs) પ્લાન્ટ કરી દો. એક એસીના ડક્ટમાં, બીજો ટેબલની નીચે અને ત્રીજો ફોનના રિસીવરમાં."
"કોપી ધેટ, સર." આરવે પોતાના બેલ્ટમાંથી રાઈના દાણા જેટલા ત્રણ અત્યાધુનિક માઇક્રો-ઓડિયો ટ્રાન્સમીટર કાઢ્યા.
પહેલો બગ એણે એસીની ગ્રીલ પાછળ છુપાવ્યો, બીજો ટેબલના જાડા લાકડાની નીચે ચોંટાડ્યો. ત્રીજો બગ જ્યારે એ લેન્ડલાઇન ફોનના રિસીવરમાં ફિટ કરી રહ્યો હતો, ત્યારે એની બાજ જેવી નજર ટેબલ પર પડેલા એક પેપર-વેઇટ (Paper-weight) પર ગઈ.
એ પેપર-વેઇટની નીચે એક ચિઠ્ઠી દબાવેલી હતી.
આરવે પોતાના ખિસ્સામાંથી એક નાનકડી પેન-ફ્લેશલાઈટ કાઢીને ચિઠ્ઠી પર પ્રકાશ ફેંક્યો. એના પર લાલ શાહીથી માત્ર ત્રણ અક્ષર લખેલા હતા: "પ્રોજેક્ટ યુથ ફેસ્ટ"
"ફેલ્કન સર..." આરવના ભવાં ખેંચાઈ ગયા. "અહીં 'પ્રોજેક્ટ યુથ ફેસ્ટ' નામની કોઈ ફાઈલનો ઉલ્લેખ છે. ટેબલ પર ફાઈલ નથી... મતલબ કે આ કેબિનમાં કોઈ છૂપી તિજોરી હોવી જોઈએ."
"કેપ્ટન, સ્કેનર ઓન કરો. ડૉ. વ્યાસ જેવા લોકો હંમેશા પોતાની ખુરશીની બિલકુલ પાછળ જ તિજોરી રાખતા હોય છે." ફેલ્કને ગાઈડ કર્યું.
આરવે પોતાની સ્માર્ટવોચનું ઇન્ફ્રારેડ સ્કેનર ઓન કર્યું અને ખુરશીની પાછળ રહેલા મોટા બુક-શેલ્ફ (Book-shelf) પર ફેરવ્યું.
બીપ... બીપ...
એક જૂની મેડિકલ ડિક્શનરીના થોથા પાછળની દીવાલમાં એક નાનકડું મેટલ સ્ક્વેર દેખાયું. આરવે તરત જ એ પુસ્તકો હટાવ્યા. પાછળ એક અત્યાધુનિક ડિજિટલ સેફ (Safe) હતી.
"સર, મને તિજોરી મળી ગઈ છે. ડીજીટલ લોક છે," આરવે કહ્યું.
"હું અહીંથી સિસ્ટમ બાયપાસ કરું છું કેપ્ટન. સ્માર્ટવોચને સેફના કી-પેડ સાથે કનેક્ટ કરો," ફેલ્કને આદેશ આપ્યો.
આરવે વોચ કનેક્ટ કરી. દસ સેકન્ડમાં જ ગ્રીન લાઈટ ઝબૂકી અને તિજોરી 'ક્લિક' અવાજ સાથે ખૂલી ગઈ.
તિજોરીની અંદર સોનું કે રોકડ નહોતી. અંદર માત્ર એક કાળા પૂંઠાવાળી ડાયરી હતી.
આરવે ડાયરી બહાર કાઢી અને પેન-લાઈટના અજવાળામાં એના પાના ફેરવ્યા.
ડાયરીના શરૂઆતના પાનાઓ પર કોલેજના એ વિદ્યાર્થીઓના નામ હતા, જેમને ડૉ. વ્યાસે 'મેથ' ડ્રગ્સના બંધાણી બનાવી દીધા હતા. આરવની નજર એ લિસ્ટ પર ગઈ અને એની મુઠ્ઠીઓ વળી ગઈ... એમાં જિગ્નેશ અને કેતનનું નામ પણ હતું! ડૉ. વ્યાસે એમને જાણીજોઈને ટાર્ગેટ કર્યા હતા જેથી આરવને નબળો પાડી શકાય.
પણ એનાથી પણ વધુ ચોંકાવનારી વસ્તુ ડાયરીના છેલ્લા પાને હતી.
છેલ્લા પાને બે પાસપોર્ટ સાઈઝના ફોટોગ્રાફ્સ સ્ટેપલ કરેલા હતા.
પહેલો ફોટો...
એ ફોટો જોતાં જ આરવના મગજની નસો ફાટ ફાટ થવા લાગી. એ ફોટો એના શહીદ પિતા, મેજર રઘુવીરસિંહ નો હતો! અને એ ફોટા પર લાલ પેનથી મોટો ચોકડી (X) નો માર્ક કરેલો હતો. નીચે લખ્યું હતું: Target Terminated (ટાર્ગેટ ખતમ).
એનો અર્થ સ્પષ્ટ હતો કે ડૉ. વ્યાસે ખુદ પોતાના હાથે જ આ ડાયરીમાં આરવના પિતાના મોતની નોંધ કરી હતી. આરવની આંખોમાં શુદ્ધ, ધગધગતો લાવા ઉતરી આવ્યો. એણે ડાયરીનું પાનું કસીને પકડી લીધું.
પણ જ્યારે એની નજર બીજા ફોટા પર ગઈ... ત્યારે એના શ્વાસ જાણે છાતીમાં જ અટવાઈ ગયા!
બીજો ફોટો... આધ્યા નો હતો!
આધ્યાના હસતા ચહેરાવાળા એ ફોટા પર લાલ પેનથી ગોળ કૂંડાળું કરેલું હતું અને નીચે લખ્યું હતું:
Target Locked. Date: Youth Festival Night.
(ટાર્ગેટ ફિક્સ. તારીખ: યુથ ફેસ્ટિવલની રાત).
"હે ભગવાન..." આરવના મોંમાંથી એક અત્યંત પીડાદાયક, ધીમો સિસ્કારો નીકળી ગયો. ડૉ. વ્યાસનો અસલી પ્લાન માત્ર ડ્રગ્સ સપ્લાય કરવાનો નહોતો. યુથ ફેસ્ટિવલના ઘોંઘાટ અને ભીડ વચ્ચે, જ્યારે આખી કોલેજ **ભાગ ૨૮: ડૉ. વ્યાસની કેબિનમાં મધરાતે ઘૂસણખોરી**
રાતના અઢી વાગ્યા હતા.
વરસાદ રોકાઈ ગયો હતો, પણ આખા સ્વામી વિવેકાનંદ મેડિકલ કોલેજ કેમ્પસ પર ભેજવાળો, શ્વાસ રૂંધી નાખે એવો એક ભેંકાર સન્નાટો પથરાયેલો હતો. એડમિનિસ્ટ્રેટિવ બ્લોક અને ડીપાર્ટમેન્ટ બિલ્ડીંગની આસપાસ માત્ર બે સિક્યુરિટી ગાર્ડ્સ આંટા મારી રહ્યા હતા, અને સીસીટીવી કેમેરાની લાલ લાઈટો અંધારામાં ઝબૂકી રહી હતી.
એક સામાન્ય માણસ માટે આ બિલ્ડીંગમાં ઘૂસવું અશક્ય હતું, પણ આરવ કોઈ સામાન્ય માણસ નહોતો.
એણે સંપૂર્ણ કાળાં કપડાં પહેર્યા હતા. ગાર્ડ્સ જ્યારે બીજી તરફ વળ્યા, બરાબર એ જ સેકન્ડે આરવ અંધારામાંથી બહાર આવ્યો અને કોઈ ચિત્તાની જેમ દીવાલની પાઇપ પકડીને સડસડાટ ત્રીજા માળે પહોંચી ગયો. સીસીટીવી કેમેરાના બ્લાઇન્ડ સ્પોટ (Blind Spot) નો બરાબર ઉપયોગ કરીને એણે એચઓડી (HOD) કેબિનની બહારની બાલ્કનીમાં પગ મૂક્યો.
આરવે અત્યંત સાવચેતીથી કાચની સ્લાઈડિંગ વિન્ડોનું લોક એક નાનકડા વાયરથી ખોલ્યું અને બિલકુલ અવાજ કર્યા વગર કેબિનની અંદર પ્રવેશ કર્યો.
કેબિનમાં ઘોર અંધકાર હતો. માત્ર બારીમાંથી આવતા આછા પ્રકાશમાં ડૉ. વ્યાસની વિશાળ, વૈભવી કેબિન દેખાઈ રહી હતી. વચ્ચે એક મોટું રિવોલ્વિંગ ચેર અને સાગના લાકડાનું હેવી ટેબલ હતું.
આરવે પોતાની સ્માર્ટવોચ પર સિંગલ ટેપ કર્યું.
"ફેલ્કન સર... આઈ એમ ઇન. હું ડૉ. વ્યાસની કેબિનમાં પહોંચી ગયો છું." આરવે અત્યંત ધીમા, આદરપૂર્વક પણ પ્રોફેશનલ અવાજે રિપોર્ટ આપ્યો.
ઇયરપીસમાંથી ફેલ્કનનો અવાજ આવ્યો. "ગુડ જોબ, કેપ્ટન. આપણી પાસે માત્ર બાર મિનિટનો સમય છે. પેલા ત્રણેય માઇક્રો-બગ્સ (Micro-bugs) પ્લાન્ટ કરી દો. એક એસીના ડક્ટમાં, બીજો ટેબલની નીચે અને ત્રીજો ફોનના રિસીવરમાં."
"કોપી ધેટ, સર." આરવે પોતાના બેલ્ટમાંથી રાઈના દાણા જેટલા ત્રણ અત્યાધુનિક માઇક્રો-ઓડિયો ટ્રાન્સમીટર કાઢ્યા.
પહેલો બગ એણે એસીની ગ્રીલ પાછળ છુપાવ્યો, બીજો ટેબલના જાડા લાકડાની નીચે ચોંટાડ્યો. ત્રીજો બગ જ્યારે એ લેન્ડલાઇન ફોનના રિસીવરમાં ફિટ કરી રહ્યો હતો, ત્યારે એની બાજ જેવી નજર ટેબલ પર પડેલા એક પેપર-વેઇટ (Paper-weight) પર ગઈ.
એ પેપર-વેઇટની નીચે એક ચિઠ્ઠી દબાવેલી હતી.
આરવે પોતાના ખિસ્સામાંથી એક નાનકડી પેન-ફ્લેશલાઈટ કાઢીને ચિઠ્ઠી પર પ્રકાશ ફેંક્યો. એના પર લાલ શાહીથી માત્ર ત્રણ અક્ષર લખેલા હતા: **"પ્રોજેક્ટ યુથ ફેસ્ટ"**
"ફેલ્કન સર..." આરવના ભવાં ખેંચાઈ ગયા. "અહીં 'પ્રોજેક્ટ યુથ ફેસ્ટ' નામની કોઈ ફાઈલનો ઉલ્લેખ છે. ટેબલ પર ફાઈલ નથી... મતલબ કે આ કેબિનમાં કોઈ છૂપી તિજોરી હોવી જોઈએ."
"કેપ્ટન, સ્કેનર ઓન કરો. ડૉ. વ્યાસ જેવા લોકો હંમેશા પોતાની ખુરશીની બિલકુલ પાછળ જ તિજોરી રાખતા હોય છે." ફેલ્કને ગાઈડ કર્યું.
આરવે પોતાની સ્માર્ટવોચનું ઇન્ફ્રારેડ સ્કેનર ઓન કર્યું અને ખુરશીની પાછળ રહેલા મોટા બુક-શેલ્ફ (Book-shelf) પર ફેરવ્યું.
*બીપ... બીપ...*
એક જૂની મેડિકલ ડિક્શનરીના થોથા પાછળની દીવાલમાં એક નાનકડું મેટલ સ્ક્વેર દેખાયું. આરવે તરત જ એ પુસ્તકો હટાવ્યા. પાછળ એક અત્યાધુનિક ડિજિટલ સેફ (Safe) હતી.
"સર, મને તિજોરી મળી ગઈ છે. ડીજીટલ લોક છે," આરવે કહ્યું.
"હું અહીંથી સિસ્ટમ બાયપાસ કરું છું કેપ્ટન. સ્માર્ટવોચને સેફના કી-પેડ સાથે કનેક્ટ કરો," ફેલ્કને આદેશ આપ્યો.
આરવે વોચ કનેક્ટ કરી. દસ સેકન્ડમાં જ ગ્રીન લાઈટ ઝબૂકી અને તિજોરી 'ક્લિક' અવાજ સાથે ખૂલી ગઈ.
તિજોરીની અંદર સોનું કે રોકડ નહોતી. અંદર માત્ર એક કાળા પૂંઠાવાળી ડાયરી હતી.
આરવે ડાયરી બહાર કાઢી અને પેન-લાઈટના અજવાળામાં એના પાના ફેરવ્યા.
ડાયરીના શરૂઆતના પાનાઓ પર કોલેજના એ વિદ્યાર્થીઓના નામ હતા, જેમને ડૉ. વ્યાસે 'મેથ' ડ્રગ્સના બંધાણી બનાવી દીધા હતા. આરવની નજર એ લિસ્ટ પર ગઈ અને એની મુઠ્ઠીઓ વળી ગઈ... એમાં જિગ્નેશ અને કેતનનું નામ પણ હતું! ડૉ. વ્યાસે એમને જાણીજોઈને ટાર્ગેટ કર્યા હતા જેથી આરવને નબળો પાડી શકાય.
પણ એનાથી પણ વધુ ચોંકાવનારી વસ્તુ ડાયરીના છેલ્લા પાને હતી.
છેલ્લા પાને બે પાસપોર્ટ સાઈઝના ફોટોગ્રાફ્સ સ્ટેપલ કરેલા હતા.
પહેલો ફોટો...
એ ફોટો જોતાં જ આરવના મગજની નસો ફાટ ફાટ થવા લાગી. એ ફોટો એના શહીદ પિતા, **મેજર રઘુવીરસિંહ** નો હતો! અને એ ફોટા પર લાલ પેનથી મોટો ચોકડી (X) નો માર્ક કરેલો હતો. નીચે લખ્યું હતું: *Target Terminated (ટાર્ગેટ ખતમ).*
એનો અર્થ સ્પષ્ટ હતો કે ડૉ. વ્યાસે ખુદ પોતાના હાથે જ આ ડાયરીમાં આરવના પિતાના મોતની નોંધ કરી હતી. આરવની આંખોમાં શુદ્ધ, ધગધગતો લાવા ઉતરી આવ્યો. એણે ડાયરીનું પાનું કસીને પકડી લીધું.
પણ જ્યારે એની નજર બીજા ફોટા પર ગઈ... ત્યારે એના શ્વાસ જાણે છાતીમાં જ અટવાઈ ગયા!
બીજો ફોટો... **આધ્યા** નો હતો!
આધ્યાના હસતા ચહેરાવાળા એ ફોટા પર લાલ પેનથી ગોળ કૂંડાળું કરેલું હતું અને નીચે લખ્યું હતું:
*Target Locked. Date: Youth Festival Night.*
*(ટાર્ગેટ ફિક્સ. તારીખ: યુથ ફેસ્ટિવલની રાત).*
"હે ભગવાન..." આરવના મોંમાંથી એક અત્યંત પીડાદાયક, ધીમો સિસ્કારો નીકળી ગયો. ડૉ. વ્યાસનો અસલી પ્લાન માત્ર ડ્રગ્સ સપ્લાય કરવાનો નહોતો. યુથ ફેસ્ટિવલના ઘોંઘાટ અને ભીડ વચ્ચે, જ્યારે આખી કોલેજ ઉજવણી માં વ્યસ્ત હશે, ત્યારે ડૉ. વ્યાસ આધ્યાની હત્યા કરાવવાનો હતો! આરવના પિતા પછી, હવે એની જિંદગીની એકમાત્ર આશા—એના પ્રેમની બલિ ચડાવવાની તૈયારી થઈ ચૂકી હતી.
આરવે તરત જ એ બંને પાનાઓના ફોટા મોબાઇલથી પાડી લીધા.
"ફેલ્કન સર... મેં ડેટા અપલોડ કરી દીધો છે. વ્યાસનો ટાર્ગેટ આધ્યા છે. હું કાલે જ..."
આરવ પોતાનું વાક્ય પૂરું કરે એ પહેલાં જ...
*બીપ! બીપ!*
એચઓડી કેબિનના મેઈન દરવાજાનું ઇલેક્ટ્રોનિક લોક અચાનક એક્ટિવેટ થયું.
કોઈકે બહારથી દરવાજાનું એક્સેસ કાર્ડ સ્વાઈપ કર્યું હતું!
આરવના કાન ચમક્યા. રાતના અઢી વાગ્યે ડૉ. વ્યાસની કેબિનમાં કોણ આવી શકે?
દરવાજાનો હેન્ડલ ધીમેથી નીચે ફર્યો.
"સર! કોઈક અંદર આવી રહ્યું છે," આરવે અત્યંત ધીમા અવાજે કહ્યું અને વીજળીની ઝડપે ડાયરી તિજોરીમાં મૂકીને સેફ બંધ કરી દીધી.
હવે બારીમાંથી બહાર નીકળવાનો કોઈ સમય નહોતો બચ્યો. દરવાજો ખૂલવાની બિલકુલ અણી પર હતો. આરવ અંધારામાં છલાંગ લગાવીને ડૉ. વ્યાસના મોટા સાગના ટેબલની બિલકુલ નીચે, એકદમ સાંકડી જગ્યામાં લપાઈ ગયો. એણે પોતાના શ્વાસ રોકી લીધા અને જમણો હાથ પોતાની ગ્લોક પિસ્તોલ પર મજબૂત કરી લીધો.
*ક્લિક.*
કેબિનનો દરવાજો ખૂલ્યો. બૂટના ધીમા, ભારે અવાજો અંદર પ્રવેશ્યા. કોઈક અંદર આવ્યું હતું.
અને બીજી જ સેકન્ડે... કેબિનની ટ્યુબલાઈટો ઝબકીને ચાલુ થઈ ગઈ!
આરવ ટેબલની નીચે શ્વાસ રોકીને બેઠો હતો. જો એ આવનાર વ્યક્તિ ટેબલની ખુરશી ખેંચીને બેસશે, તો આરવ સો ટકા પકડાઈ જશે. શિકારી ખુદ આજે દુશ્મનના જાળમાં, એની જ કેબિનમાં ફસાઈ ગયો હતો! પગલાંઓનો અવાજ ધીમે ધીમે ટેબલ તરફ જ આવી રહ્યો હતો.
(ક્રમશ:)
“નીલ”
ડૉ. નિલેષ ઠાકોર
