कारचे इंजिन गर्जत होते. रस्त्यावरील ट्रॅफिकमधून मार्ग काढत अभिमन्यूने कार 'इस्टर्न एक्सप्रेस हायवे'च्या दिशेने पळवली. मागच्या बाजूला पोलिसांच्या गाड्यांचे सायरन आता हळूहळू पुसट होत चालले होते, पण त्याच्या मनातील भीतीचे सायरन मात्र अजून जोरात वाजू लागले होते. त्याचे दोन्ही हात स्टिअरिंग व्हीलवर थरथरत होते. डॅशबोर्डवर डिजिटल घड्याळ वेगाने पुढे सरकत होते— १०:४२.
गुन्हेगाराने दिलेल्या ६० मिनिटांपैकी आता फक्त ५२ मिनिटे उरली होती.
"मी काय करतोय हे? पोलिसांपासून पळून मी स्वतःला अजून मोठ्या संकटात अडकवून घेतलंय का?" अभिमन्यू स्वतःशीच जोरात ओरडला. पण त्याला माहीत होतं की मागे फिरण्याचा रस्ता आता बंद झाला आहे.
तितक्यात, कारच्या डॅशबोर्डवर असलेल्या ग्लोव्ह बॉक्समधून (Glove Box) एका जुन्या रिंगटोनचा आवाज येऊ लागला. तो आवाज एखाद्या जुन्या नोकिया फोनचा होता. अभिमन्यू दचकला. त्याने डाव्या हाताने ग्लोव्ह बॉक्स ओढला. आत खरोखरच एक जुना, निळ्या रंगाचा नोकिया १०५ फोन पडला होता आणि स्क्रीनवर एकाच आकड्यावरून कॉल येत होता— '६०'.
अभिमन्यूने कार एका बाजूला स्लो केली आणि थरथरत्या हाताने फोन उचलून कानला लावला. तो काही बोलण्यापूर्वीच पलीकडून एक हुशार, शांत आणि कॉम्प्युटरने मॉड्युलेट केलेला (Robotic) आवाज आला.
"पळ काढण्यात यशस्वी झालास, अभिमन्यू... नॉट बॅड! डोंबिवलीच्या गर्दीत लोकल पकडणाऱ्या माणसाची रिफ्लेक्सेस खरोखरच भारी असतात."
"कोण आहेस तू? मला या सगळ्यात का अडकवलंय? माझ्या आयडीवरून ६० कोटी रुपये का ट्रान्सफर केले?" अभिमन्यूने रागाने आणि हताशपणे विचारले.
"शांत, अभिमन्यू, शांत! रागवल्याने तुझा ब्लड प्रेशर वाढेल, पण उरलेली ४८ मिनिटे परत येणार नाहीत," पलीकडचा आवाज तितकाच थंड होता. "तू विचारतोयस की तुलाच का अडकवलं? कारण तू एक परफेक्ट 'एस्केप गोट' (बकरा) आहेस. तुझ्याकडे सिस्टीमचा मुख्य ॲक्सेस होता, तुझा टाईम टेबल फिक्स होता, आणि सर्वात महत्त्वाचं... तुझ्यावर कोणी संशय घेणार नाही इतका तू सरळ आहेस. पण काळजी करू नको, मला तुझ्या आयुष्याची राखरांगोळी करण्यात रस नाही. मला फक्त ते ६० कोटी हवे होते, जे आता सुरक्षित आहेत."
"मग मला का फोन केलास? पोलीस माझ्या मागे आहेत!" अभिमन्यू ओरडला.
"कारण मला खेळ आवडतो. आणि हा खेळ आहे 'कोड ६०'. तुझा जो फोन ९:१५ च्या लोकलमध्ये चोरीला गेला होता, तो अजूनही चालू आहे. तो फोन मी एका विशिष्ट जागी ठेवला आहे. जर तू पुढच्या ४५ मिनिटांत त्या फोनपर्यंत पोहोचू शकलास, तर तुला त्या फोनमध्ये एक असा डिजिटल पुरावा मिळेल जो सायबर सेलला दाखवून तू स्वतःला पूर्णपणे निर्दोष सिद्ध करू शकशील. त्या पुराव्यावरून समजेल की हा फ्रॉड तू नाही, तर तुझ्याच ऑफिसमधील एका बड्या अधिकाऱ्याने केला आहे."
"तो इनसाईड मॅन कोण आहे? त्याचं नाव सांग!" अभिमन्यूने स्टिअरिंगवर हात मारला.
"ते शोधणं हेच तर तुझं काम आहे, अभिमन्यू. तुझा फोन मिळवण्यासाठी तुझी पहिली हिंट ऐक: ज्या ट्रेनमधून तुझा प्रवास सुरू झाला, त्याच ट्रेनचा मार्ग जिथे संपतो, तिथून अवघ्या ६० सेकंदांच्या अंतरावर एक जुना रेल्वे यार्ड आहे... तिथे ट्रॅक नंबर ६ च्या बाजूला असलेल्या सिग्नलबॉक्सच्या मागे तुझा फोन तुझी वाट पाहत आहे. जर तू वेळेत पोहोचला नाहीस, तर ११:३४ वाजता तो फोन आणि त्यातील सर्व पुरावे कायमचे नष्ट (Self-destruct) होतील. बेस्ट ऑफ लक, अभिमन्यू!"
कॉल कट झाला. स्क्रीन पूर्णपणे ब्लॅक झाली.
अभिमन्यूने फोन बाजूला ठेवला आणि विचार करू लागला. 'ज्या ट्रेनमधून प्रवास सुरू झाला, त्याच ट्रेनचा मार्ग जिथे संपतो...' ९:१५ ची डोंबिवली लोकल ही 'सीएसएमटी फास्ट' (CSMT Fast) लोकल होती! म्हणजेच तिचा शेवटचा थांबा छत्रपती शिवाजी महाराज टर्मिनस (CSMT) होता. तिथून पुढे रेल्वेचे ट्रॅक्स संपतात.
पण हायवेवरून कारने सीएसएमटीपर्यंत पोहोचायला सध्याच्या ट्रॅफिकमध्ये किमान एक तास लागला असता. आणि त्याच्याकडे फक्त ४२ मिनिटे उरली होती. त्यातच पोलीस हायवेवर नाकाबंदी करून त्याचा शोध घेत असणार. कारने जाणे म्हणजे स्वतःहून पोलिसांच्या जाळ्यात अडकण्यासारखे होते.
"मला लोकलनेच जावं लागेल," अभिमन्यूच्या डोक्यात वीज चमकली. ज्या लोकलने त्याला संकटात टाकले होते, तीच लोकल आता त्याला वाचवू शकत होती.
त्याने कार जवळच्या एका मॉलच्या पार्किंगमध्ये घुसवली, कार तिथेच लॉक केली आणि डोक्यावर टोपी घालून तो घाईघाईने जवळच्या रेल्वे स्टेशनच्या दिशेने धावला. सुदैवाने ते घाटकोपर स्टेशन होते, जिथून सीएसएमटीसाठी लोकल पकडणे सोपे होते.
स्टेशनवर पोहोचताच त्याला दूरवरून पोलिसांचे युनिफॉर्म दिसले. सायबर सेलने आधीच रेल्वे पोलिसांना अलर्ट केले होते. अभिमन्यूने आपली मान खाली घातली आणि गर्दीचा आडोसा घेत प्लॅटफॉर्मवर प्रवेश केला. इंडिकेटरवर 'सीएसएमटी फास्ट लोकल' दाखवत होती.
ट्रेन प्लॅटफॉर्मवर आली. अभिमन्यूने मागे वळून पाहिले, दोन कॉन्स्टेबल संशयाने त्याच दिशेने येत होते. ट्रेनने धावायला सुरुवात केली आणि अभिमन्यूने चालत्या ट्रेनमध्ये उडी मारली.
अभिमन्यू आता सीएसएमटीच्या दिशेने निघाला होता, पण त्याला माहीत नव्हते की सीएसएमटी रेल्वे यार्डमध्ये त्याची वाट केवळ त्याचा फोन पाहत नव्हती, तर 'कोड ६०' चा दुसरा आणि अधिक भयानक सापळा तिथे आधीच तयार होता!
