"అవును... నేనే చంపాను."
ఆ మాట వినగానే విచారణ గదిలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. ఎదురుగా కూర్చున్న పోలీసు అధికారి ఆశ్చర్యంగా ఆమె వైపు చూశాడు. నలభై ఏళ్ల వయసున్న ఆ మహిళ ముఖంలో భయం లేదు. పశ్చాత్తాపం లేదు. కానీ చెప్పలేనంత బాధ మాత్రం స్పష్టంగా కనిపించింది.
"ఎందుకు చేశావు?" అని ప్రశ్నించాడు అధికారి.
ఆమె నెమ్మదిగా తలెత్తి చూసింది.
"ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పాలంటే... ముందు నా కొడుకు కిరణ్ గురించి తెలుసుకోవాలి."
శైలజ జీవితమంతా కిరణ్ చుట్టూనే తిరిగేది. రెండేళ్ల క్రితం భర్త గుండెపోటుతో చనిపోయిన తర్వాత తొమ్మిదేళ్ల కొడుకే ఆమె ప్రపంచమయ్యాడు. చురుకైనవాడు... తెలివైనవాడు... అందరినీ నవ్వించే అమాయకుడు. తిండి అంటే ప్రాణం. కానీ విధి అతనికి ఒక ప్రమాదకరమైన లోపాన్ని ఇచ్చింది.
రొయ్యలు, పీతలు, చేపలు... సముద్ర ఆహారంలో ఏది కడుపులోకి వెళ్లినా తీవ్రమైన అలర్జీ. చిన్న ముక్క కూడా ప్రాణాలు తీసేంత ప్రమాదకరం.
అందుకే బయట ఎక్కడ భోజనం చేసినా శైలజ మొదట చెప్పేది ఒక్కటే.
"దయచేసి మా బాబుకు సముద్ర ఆహారం అస్సలు వేయొద్దు. కొంచెం కూడా కలవకూడదు."
కొంతమంది వెయిటర్లు ఆ మాటను గౌరవంగా తీసుకునేవారు. మరికొందరు మాత్రం దాన్ని అతిశయంగా భావించేవారు.
ఆ ఆదివారం కూడా అలాగే జరిగింది.
విజయవాడ బందరు రోడ్డులోని కొత్త రెస్టారెంట్కు తల్లీకొడుకులు వెళ్లారు. మధ్యాహ్నం కావడంతో జనంతో కిక్కిరిసిపోయింది. ఆర్డర్ తీసుకోవడానికి వచ్చిన వెయిటర్ రమేష్ ముఖంలో విసుగు స్పష్టంగా కనిపించింది.
"ఒక వెజిటబుల్ ఫ్రైడ్ రైస్... కానీ రొయ్యలు, ఫిష్ సాస్, సీఫుడ్ ఏదీ ఉండకూడదు. మా బాబుకు అలర్జీ."
శైలజ రెండుసార్లు చెప్పింది.
"సరే మేడమ్..." అన్నాడు. కానీ అతని చూపు అప్పటికే మరో టేబుల్ మీద ఉంది.
అంతలో శైలజ వాష్రూమ్కు వెళ్లాల్సి వచ్చింది.
"నేను రెండు నిమిషాల్లో వస్తాను. నేను వచ్చే వరకు ఏమీ తినకు."
కిరణ్ నవ్వాడు.
"నాకు తెలుసమ్మా... సముద్ర ఆహారం తినకూడదు."
అతని నుదుటిపై ముద్దుపెట్టి వెళ్లిపోయింది.
తిరిగి వచ్చేసరికి రెస్టారెంట్ అంతా గందరగోళంగా ఉంది.
నేలపై పడిపోయి ఊపిరి కోసం విలవిల్లాడుతున్న కిరణ్... ముఖం ఎర్రగా మారిపోయింది. కళ్లలో భయం. గొంతులో శబ్దం రావడం లేదు.
"కిరణ్...!"
శైలజ గుండె పగిలేలా కేక వేసింది.
పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి బిడ్డను ఒడిలోకి తీసుకుంది. ఎవరో అంబులెన్స్కు ఫోన్ చేశారు. మరొకరు నీళ్లు తాగించేందుకు ప్రయత్నించారు. కానీ ఆమెకు అర్థమైంది. అది సాధారణ ప్రమాదం కాదని.
ఆమె కళ్లెదుటే కిరణ్ శ్వాస ఆగిపోయింది.
కూరగాయల కింద దాగి ఉన్న చిన్న రొయ్యలను చూసిన క్షణంలో నిజం అర్థమైంది.
ఆమె చెప్పిన హెచ్చరికను ఎవరూ పట్టించుకోలేదు.
పోస్టుమార్టం నివేదిక అలర్జీ వల్లే మరణమని నిర్ధారించింది.
రెస్టారెంట్ యాజమాన్యం సంతాపం తెలిపింది. ఇరవై లక్షల రూపాయల పరిహారం ప్రకటించింది.
"నా కొడుకును డబ్బుతో కొనలేరు."
శైలజ ఒక్కటే కోరింది.
"ఆ వెయిటర్ను ఉద్యోగం నుంచి తొలగించండి."
మేనేజర్ తలూపాడు.
కానీ మూడు రోజుల తర్వాత ఆమె అదే రెస్టారెంట్కు వెళ్లినప్పుడు రమేష్ యథావిధిగా కస్టమర్లకు ఆర్డర్లు అందిస్తున్నాడు.
"ఒక్క పొరపాటుతో ఉద్యోగం తీసేయలేం మేడమ్."
ఆ మాటలు ఆమె చెవుల్లో సుత్తిలా మోగాయి.
ఒక్క పొరపాటు...
కానీ ఆ పొరపాటుకు మూల్యం ఒక చిన్నారి ప్రాణం.
ఆ రాత్రి డ్యూటీ ముగించుకుని ఇంటికి బయలుదేరిన రమేష్ను శైలజ ఎదుర్కొంది.
చేతిలో కిరణ్ ఫొటో.
"ఈ బాబును గుర్తుందా?"
రమేష్ నిర్లక్ష్యంగా చూసి భుజాలు ఎగరేశాడు.
"రోజూ వందల మంది వస్తుంటారు. ఎవరు గుర్తుంటారు?"
ఆ సమాధానం శైలజ గుండెల్లో మండుతున్న అగ్నికి చివరి నిప్పురవ్వ అయింది.
ఆ రాత్రే రమేష్ హత్యకు గురయ్యాడు.
విచారణ గదిలో శైలజ తన వాంగ్మూలం ముగించింది.
"నేను చేసినది చట్టం ప్రకారం నేరమే. శిక్షకు సిద్ధంగా ఉన్నాను."
ఆమె కాసేపు ఆగింది.
"కానీ నా బిడ్డ చనిపోయిన రోజు ఆ రెస్టారెంట్లో ఎవరికీ శిక్ష పడలేదు. నిర్లక్ష్యం కూడా ఒక హత్యే. అది కత్తితో చేయకపోయినా ప్రాణాలు తీస్తుంది."
గదిలో మౌనం అలుముకుంది.
విచారణాధికారి ఆమెను చూస్తూనే ఉన్నాడు.
ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు ఉన్నాయి. కానీ ద్వేషం లేదు.
"రమేష్ చనిపోవడంతో నా కిరణ్ తిరిగి రాలేదు. అది నాకు తెలుసు. కానీ ఒక విషయం మాత్రం జరగాలి. ఇకపై ఎవరో ఒక వెయిటర్... ఏదో ఒక తల్లి చెప్పిన హెచ్చరికను నిర్లక్ష్యం చేయడానికి ముందు రెండుసార్లు ఆలోచించాలి."
ఆమెను తీసుకెళ్లడానికి మహిళా కానిస్టేబుళ్లు ముందుకు వచ్చారు.
శైలజ వెనక్కి తిరిగి ఒక్కసారి మాత్రమే చెప్పింది.
"తల్లి కన్నీటికి ధర కట్టలేరు... కానీ నిర్లక్ష్యానికి మాత్రం తప్పకుండా మూల్యం చెల్లించాల్సి వస్తుంది."
ఆ మాటలు విచారణ గది గోడలకే కాదు... అక్కడున్న ప్రతి మనసుకూ తాకాయి.
అయితే ఆ సంఘటన మరో సత్యాన్ని కూడా గుర్తు చేసింది.
నిర్లక్ష్యం ఒక కుటుంబాన్ని నాశనం చేస్తుంది. ప్రతీకారం మరో జీవితాన్ని నాశనం చేస్తుంది. ఒక తప్పును మరో తప్పు ఎన్నటికీ సరిచేయదు. న్యాయం చట్టం ద్వారా జరిగితేనే సమాజం నిలుస్తుంది; భావోద్వేగం న్యాయాన్ని భర్తీ చేసిన రోజు మరొక విషాదానికి నాంది పలుకుతుంది.
