Chapter 7 – वाट पाहणं नाही... स्वतःला घडवणं
त्या दिवसानंतर ताऱ्याने स्वतःला एक गोष्ट समजावून सांगितली होती—
“मला त्याच्याबद्दल काहीच माहीत नाही.”
हे सत्य होतं.
तिला त्याचा स्वभाव माहीत नव्हता.
त्याला काय आवडतं, त्याची स्वप्नं काय आहेत, तो आयुष्याकडे कसं पाहतो—यापैकी काहीच तिला माहीत नव्हतं.
तिने त्याच्याशी एकदाही बोललं नव्हतं.
तरीही...
तिच्या मनाने त्याच्यासाठी एक छोटासा कोपरा तयार केला होता.
आणि त्या कोपऱ्यात ती त्याची कोणतीही अपेक्षा न ठेवता एक आठवण जपून ठेवत होती.
---
त्या सकाळी तारा आरशासमोर उभी होती.
तिने स्वतःकडे पाहिलं.
"मी नेमकं काय करतेय?"
तिला स्वतःचं हसू आलं.
एखाद्या व्यक्तीला फक्त एकदा पाहिलं...
आणि त्यानंतर सहा वर्षं त्याची आठवण मनात जपली.
हे तिला स्वतःलाही कधी कधी अविश्वसनीय वाटायचं.
पण मग तिच्या मनातून एक आवाज यायचा—
“प्रत्येक भावनेला कारण असायलाच हवं असं नाही.”
काही माणसं आयुष्यात खूप काळ राहतात...
आणि काही फक्त एका क्षणासाठी येतात.
पण त्या एका क्षणाची जागा मात्र कायमची बनते.
तारा हसली.
"ठीक आहे..."
तिने स्वतःशीच म्हटलं.
"तू माझ्या मनात आहेस. पण माझं आयुष्य माझं आहे."
---
त्या दिवसापासून तिने स्वतःसाठी एक नवीन routine तयार केला.
सकाळी अभ्यास.
दिवसभराचं काम.
संध्याकाळी स्वतःसाठी थोडा वेळ.
आणि रात्री...
डायरी.
डायरीत ती आता त्याच्याबद्दल कमी आणि स्वतःबद्दल जास्त लिहू लागली.
तिची स्वप्नं.
तिची भीती.
तिला काय बनायचं आहे.
कुठे पोहोचायचं आहे.
काय शिकायचं आहे.
एकदा लिहिताना तिच्या लक्षात आलं—
ती त्याच्यावर प्रेम करतेय म्हणून स्वतःला बदलत नव्हती.
ती स्वतःला घडवत होती कारण तिला स्वतःच्या आयुष्याचा अभिमान वाटावा असं तिला वाटत होतं.
आणि कदाचित...
याच गोष्टीला खरं प्रेम म्हणता येईल.
---
त्या रात्री डायरीत तिने लिहिलं—
> **“ध्रुव, तुला कदाचित माझं नावही माहीत नसेल.
कदाचित तुला तो दिवस आठवतही नसेल.
पण मला तो क्षण अजूनही आठवतो.
मी तुला मिळवण्यासाठी स्वतःला घडवत नाहीये.
मी फक्त एवढंच करू इच्छिते—
जर कधीतरी नियतीने तुला पुन्हा माझ्यासमोर आणलं,
तर मला माझ्या आयुष्याबद्दल लाज वाटू नये.
मला तुझ्यासमोर उभं राहून एवढंच म्हणता यावं—
‘तू मला ओळखत नव्हतास...
पण त्या एका क्षणानंतर मी स्वतःला ओळखायला शिकले.’”**
ताराच्या डोळ्यांत पाणी आलं.
तिने डायरी बंद केली.
खिडकी उघडली.
थंड वारा चेहऱ्यावर आला.
आकाशात चंद्र होता.
ती काही क्षण त्याच्याकडे पाहत राहिली.
तिला माहीत नव्हतं...
पुन्हा भेट कधी होईल.
होईल की नाही...
हेही माहीत नव्हतं.
पण आज पहिल्यांदा तिला त्याची वाट पाहायची नव्हती.
तिला स्वतःच्या आयुष्याची वाट चालायची होती.
कारण कदाचित प्रेमाचा सर्वात सुंदर भाग हाच असतो—
एखाद्याला मनापासून जपणं...
पण त्यासाठी स्वतःला हरवून न बसणं.
आणि कुठेतरी दूर...
ताराला अजूनही माहीत नव्हतं की १ जुलै ही तारीख ध्रुवच्या आयुष्यात एका खास दिवसासारखी येत होती.
आणि पुढच्या काही दिवसांत...
ताऱ्याच्या हातात येणार होतं एक असं निमंत्रण—
ज्यामुळे तिच्या आयुष्यात पुन्हा एकदा त्या नावाची चाहूल लागणार होती
---
दुसऱ्या दिवशी सकाळी तारा नेहमीप्रमाणे ऑफिसला निघाली.
रस्त्यावरची गर्दी नेहमीसारखीच होती. गाड्यांचे आवाज, घाईत चालणारी माणसं, दुकानांसमोरची लगबग...
सगळं नेहमीसारखं.
पण ताऱ्याच्या मनात मात्र काल रात्रीचे शब्द अजूनही ताजे होते.
“माझं आयुष्य माझं आहे.”
ऑफिसमध्ये पोहोचल्यावर ती आपल्या कामात गुंतून गेली.
काही वेळाने तिची नजर खिडकीबाहेर गेली.
क्षणभर तिला पुन्हा त्याचा चेहरा आठवला.
ती थांबली.
मग हलकंसं हसली.
"पुन्हा?"
तिने स्वतःलाच विचारलं.
पण यावेळी तिने ती आठवण दूर लोटली नाही.
तिने फक्त मनात म्हटलं—
“हो... आठवण येते. पण मी माझं काम थांबवणार नाही.”
आणि ती पुन्हा आपल्या कामाकडे वळली.
कदाचित प्रेम म्हणजे सतत कोणाच्या विचारात हरवून जाणं नसतं.
कधी कधी प्रेम म्हणजे...
एखाद्याची आठवण मनात ठेवूनही स्वतःच्या स्वप्नांसाठी पुढे चालत राहणं असतं.
ताऱ्याला अजूनही माहीत नव्हतं की तिच्या आयुष्यात पुढे काय लिहिलं आहे.
ध्रुव पुन्हा भेटेल का?
की तो फक्त तिच्या आयुष्यातला एक सुंदर, अपूर्ण क्षण राहील?
तिला काहीच माहीत नव्हतं.
पण एक गोष्ट मात्र तिने ठरवली होती—
नियतीने पुन्हा भेट घडवली, तर ती स्वीकारेल.
नाही घडवली, तरी ती स्वतःचं आयुष्य थांबवणार नाही.
कारण तिच्या मनात त्याच्यासाठी प्रेम होतं...
पण स्वतःसाठीही एक स्वप्न होतं.
आणि त्या दोन्ही गोष्टींना ती एकत्र घेऊन चालणार होती.
क्रमशः... 🌸
तुम्हाला काय वाटतं, त्या निमंत्रणामुळे ताऱ्याची आणि ध्रुवची पुन्हा भेट होईल का? तुमचा अंदाज Review मध्ये नक्की सांगा. ❤️
