Chapter 2 : सहा वर्षांनंतरही...
लोक म्हणतात, वेळ प्रत्येक जखम भरून काढतो.
कदाचित ते खरंही असेल.
पण काही जखमा अशा असतात, ज्या दुखणं थांबवतात... मात्र कधीच मिटत नाहीत.
आज त्या दिवसाला सहा वर्षे पूर्ण झाली होती.
सकाळी डोळे उघडताच माझी नजर भिंतीवर लावलेल्या कॅलेंडरवर गेली. तारीख पाहताच मन नकळत सहा वर्षे मागे गेलं.
तो दिवस...
ते काही क्षण...
आणि तो अनोळखी चेहरा...
सगळं पुन्हा एकदा डोळ्यांसमोर उभं राहिलं.
मी पलंगावर बसून काही वेळ शांत राहिले.
स्वतःलाच एक प्रश्न विचारला...
"तू अजूनही त्याची वाट का पाहतेयस?"
उत्तर मात्र आजही बदललं नव्हतं.
कारण मी त्याची वाट पाहत नव्हते...
मी त्या अपूर्ण क्षणाच्या पूर्ण होण्याची वाट पाहत होते.
आईने स्वयंपाकघरातून हाक मारली.
"तारा, चहा थंड होतोय."
मी पटकन वास्तवात आले.
"येते आई."
चेहऱ्यावर हसू आणलं.
पण मनात मात्र अजूनही आठवणींचा पाऊस सुरूच होता.
आई-बाबांना कधीच कळलं नाही की त्यांच्या मुलीच्या मनात एक अशी गोष्ट आहे, जी तिने कधी कुणालाच सांगितली नाही.
आणि कदाचित कधी सांगणारही नव्हती.
कारण काही नाती शब्दांनी तयार होत नाहीत.
ती फक्त मनात जन्म घेतात.
आणि मनातच जपली जातात.
ऑफिसला जाताना नेहमीसारखीच गर्दी होती.
प्रत्येक जण कुठेतरी पोहोचण्याच्या घाईत होता.
कोणी मोबाईलमध्ये व्यस्त...
कोणी मित्रांसोबत हसत...
कोणी भविष्यासाठी धावत...
आणि मी?
मी गर्दीत फक्त एक चेहरा शोधत होते.
ज्याचं नावही मला माहीत नव्हतं.
कधी कधी स्वतःच स्वतःवर हसू यायचं.
"तारा... तू वेडी आहेस."
एका अनोळखी व्यक्तीची सहा वर्षे वाट पाहणं...
हे कुणालाही वेडेपणाच वाटेल.
पण मनाला तर्क समजत नसतो.
त्याला फक्त भावना समजतात.
ऑफिसमध्ये दिवसभर काम सुरू होतं.
माझ्या टेबलाजवळ बसलेल्या सहकाऱ्याचं लग्न ठरलं होतं.
सगळे तिचं अभिनंदन करत होते.
तिच्या चेहऱ्यावरचं आनंदी हसू पाहून मलाही आनंद झाला.
पण त्याच वेळी मनात एक छोटासा प्रश्न आला...
"प्रत्येक प्रेमकथेची सुरुवात ओळखीनेच होते का?"
कदाचित नाही.
काही कथा फक्त एका नजरेने सुरू होतात.
आणि आयुष्यभर मनात राहतात.
संध्याकाळी घरी परतताना अचानक हलका पाऊस सुरू झाला.
लोक छत्र्या उघडून धावत होते.
मी मात्र थांबले.
पावसाचा प्रत्येक थेंब चेहऱ्यावर पडू दिला.
मला पाऊस नेहमी आवडतो.
कारण तो अश्रूंना लपवतो.
कोणीही ओळखत नाही की चेहऱ्यावरचं पाणी पावसाचं आहे...
की मनाचं.
घरी पोहोचल्यावर मी खिडकीजवळ उभी राहिले.
आकाशात काळे ढग होते.
थंड वारा वाहत होता.
मी डोळे मिटले.
मनात एकच प्रार्थना उमटली...
"देवा...
तो जिथे असेल...
ज्याच्यासोबत असेल...
तो आनंदात असू दे."
माझ्या प्रार्थनेत आजही माझ्यासाठी काही नव्हतं.
फक्त त्याच्यासाठी.
कदाचित...
हेच खरं प्रेम असावं.
जिथे स्वतःपेक्षा समोरच्याच्या आनंदासाठी मन प्रार्थना करतं.
त्या रात्री झोपण्याआधी मी पुन्हा एकदा आकाशाकडे पाहिलं.
एक तारा खूप चमकत होता.
मी हलकंसं हसले.
आणि मनात म्हणाले...
"जर नियतीने खरंच पुन्हा हाक दिली...
तर यावेळी मी शांत उभी राहणार नाही.
किमान एकदा तरी...
तुझं नाव नक्की विचारेन."
त्या विचारासोबत माझे डोळे मिटले.
पण मनात आशेचा छोटासा दिवा आजही तसाच पेटलेला होता.
खिडकी बंद करणार इतक्यात...
मोबाईलवर एक Notification आली.
कॉलेजच्या जुन्या ग्रुपमध्ये कोणीतरी अनेक वर्षांपूर्वीचे फोटो शेअर केले होते.
कुतूहलाने मी ते फोटो पाहू लागले.
एकामागून एक फोटो समोर येत होते.
हसरे चेहरे...
आठवणी...
आणि गेलेले दिवस...
अचानक माझं बोट एका फोटोवर थांबलं.
तो फोटो माझा नव्हता.
पण त्या फोटोच्या मागे उभा असलेला एक मुलगा क्षणभर माझ्या श्वासाचा ठाव घेऊन गेला.
चेहरा स्पष्ट दिसत नव्हता.
फक्त त्याची उंची...
उभं राहण्याची पद्धत...
आणि त्या क्षणाने माझ्या मनात पुन्हा एकदा तीच धडधड निर्माण केली.
मी फोटो मोठा करून पाहिला.
"नाही..."
मी स्वतःशीच पुटपुटले.
"हा तो असूच शकत नाही..."
तरीही मन मात्र हट्टाने म्हणत होतं...
"जर तोच असेल तर?"
मी बराच वेळ त्या फोटोसमोर शांत बसून राहिले.
त्या रात्री पुन्हा एकदा हुलकावण्या देऊ लागली.
डोळे मिटले होते... झोपण्याचा प्रयत्न केला..पण
पण मनात एकच प्रश्न फिरत होता...
"काही भेटी खरंच संपतात का... की नियती त्या पुन्हा जगण्यासाठी योग्य वेळेची वाट पाहत असते?" रात्री झोप काही केल्या येत नव्हती.
मी शांतपणे उठले आणि बाल्कनीत जाऊन उभी राहिले.
सगळीकडे शांतता होती.
फक्त दूरवर कुठेतरी कुत्र्यांचं भुंकणं आणि वाऱ्याने हलणाऱ्या झाडांचा आवाज...
मी रेलिंगला टेकून आकाशाकडे पाहिलं.
किती विचित्र असतं ना...
आकाशात लाखो तारे असतात.
पण आपली नजर पुन्हा पुन्हा त्याच एका ताऱ्यावर जाऊन थांबते.
माणसांचंही कदाचित तसंच असावं.
आयुष्यात हजारो लोक भेटतात.
पण मन मात्र एका व्यक्तीवरच थांबतं.
मी स्वतःलाच हसले.
"तू खरंच वेडी झाली आहेस, तारा..."
ज्याच्याशी कधी नीट बोललीही नाहीस...
त्याची आठवण आजही इतकी जिवंत आहे.
क्षणभर वाटलं...
सगळं विसरून जावं.
पण लगेच मनाने शांतपणे उत्तर दिलं...
"आठवणी विसरण्यासाठी नसतात... त्या माणसाला अधिक मजबूत बनवण्यासाठी असतात."
त्या एका वाक्याने माझं मन शांत झालं.
मी पुन्हा खोलीत आले.
टेबलावर ठेवलेली वही उघडली.
आज अनेक दिवसांनी काहीतरी लिहावंसं वाटलं.
मी फक्त एकच ओळ लिहिली...
"जर नियतीने पुन्हा भेट लिहिली असेल... तर यावेळी मी शांत उभी राहणार नाही."
मी पेन बंद केलं.
दिवा बंद केला.
आणि अनेक दिवसांनी...
मनात एक वेगळीच शांतता घेऊन झोपले.
कारण आज पहिल्यांदाच...
प्रतीक्षा मला ओझं वाटत नव्हती.
ती माझ्या आयुष्याचा एक सुंदर भाग बनली होती.
