Chapter 3 – नव्या दिवसाची सुरुवात
रात्रभर त्या फोटोचा विचार मनातून जात नव्हता.
सकाळी गजर वाजला तेव्हा डोळे उघडले, पण मन अजूनही कालच्या आठवणीत अडकून पडलं होतं. मी मोबाईल हातात घेतला आणि पुन्हा एकदा तोच फोटो उघडला. काल ज्या चेहऱ्याने माझ्या मनात आशेची एक छोटीशी ठिणगी पेटवली होती, आज तो चेहरा तितकाच धूसर वाटत होता.
मी काही क्षण स्वतःकडेच पाहत राहिले.
"तारा... किती दिवस अजून असंच?"
मनाने लगेच उत्तर दिलं—
"जोपर्यंत नियतीचं उत्तर मिळत नाही... तोपर्यंत."
मी हलकंसं हसले.
कधी कधी स्वतःशी बोलणंही किती गरजेचं असतं.
ते आपल्याला तुटू देत नाही.
आईने नेहमीप्रमाणे डबा हातात दिला.
"आज खूप शांत दिसतेयस."
"काही नाही गं... फक्त थोडा थकवा आहे."
मी सहज उत्तर दिलं.
खरं तर थकवा शरीराला नव्हता...
तो मनाला होता.
पण प्रत्येक भावना आईलाही सांगता येत नाही.
ऑफिसमध्ये पोहोचल्यावर नवीन प्रोजेक्टची मीटिंग सुरू होती.
सगळे आपापल्या कामाबद्दल बोलत होते.
मीही कामात स्वतःला पूर्णपणे गुंतवण्याचा प्रयत्न करत होते.
कारण मला समजलं होतं...
रिकामं मन आठवणींना जास्त जागा देतं.
दुपारच्या सुट्टीत मी ऑफिसच्या टेरेसवर गेले.
वर हलका वारा वाहत होता.
आकाश पूर्ण निळं होतं.
मी डोळे मिटले.
आणि स्वतःलाच एक वचन दिलं.
"जर नियतीने पुन्हा भेट घडवली नाही... तरी मी माझं आयुष्य अपूर्ण ठेवणार नाही."
हे वाक्य बोलताना मनाला थोडंसं दुखलं.
पण त्या दुखण्यातही एक वेगळी ताकद होती.
संध्याकाळी घरी येताना रस्त्याच्या कडेला एक वृद्ध गृहस्थ बसलेले दिसले.
त्यांच्या हातात काही जुनी पुस्तकं होती.
मी नकळत त्यांच्या जवळ गेले.
"बाळा, पुस्तक घेशील का?"
त्यांनी हसत विचारलं.
मी पुस्तकं चाळत होते.
तेवढ्यात एका पुस्तकात एक छोटासा कागद दिसला.
त्यावर फक्त एकच ओळ लिहिली होती—
"ज्या गोष्टी आपल्यासाठी लिहिलेल्या असतात... त्या योग्य वेळी आपल्यापर्यंत पोहोचतात."
मी काही क्षण त्या ओळींकडे पाहतच राहिले.
त्या शब्दांनी माझ्या मनात एक वेगळीच शांतता उतरली.
मी ते पुस्तक विकत घेतलं.
घरी येऊन ते टेबलावर ठेवलं.
आज अनेक दिवसांनी मन थोडंसं हलकं वाटत होतं.
रात्री डायरी उघडली.
आज मी काही वेगळंच लिहिलं.
"आज मी त्याच्यासाठी रडले नाही...
आज मी स्वतःसाठी हसले."
ते लिहिताच नकळत माझ्या ओठांवर हसू आलं.
कदाचित...
प्रतीक्षा म्हणजे फक्त कोणाची वाट पाहणं नसतं.
प्रतीक्षा म्हणजे स्वतःला इतकं सुंदर घडवणं...
की जेव्हा नियती पुन्हा दार ठोठावेल,
तेव्हा आपल्याला स्वतःचा अभिमान वाटावा.
त्या रात्री खिडकीत उभी राहून मी पुन्हा आकाशाकडे पाहिलं.
एक तारा नेहमीसारखाच चमकत होता.
मी हळूच म्हणाले—
"मी अजूनही तुझी वाट पाहतेय...
पण आता माझी स्वप्नं थांबवून नाही."
इतक्यात मोबाईलवर एका अनोळखी नंबरवरून एक मेसेज आला.
"Hello... आपण एकमेकांना ओळखतो का?"
मी काही क्षण स्क्रीनकडे पाहतच राहिले.
हृदयाचे ठोके अचानक वाढले.
तो मेसेज कोणाचा होता?
चुकीचा नंबर...
की नियतीने दिलेली पहिली हाक?
दुसऱ्या दिवशी सकाळ...
पहाटेच्या कोवळ्या सूर्यकिरणांनी खिडकीतून खोली उजळून निघाली. पक्ष्यांचा मंद आवाज कानावर पडताच तारा जागी झाली. काल रात्री मनात खूप विचार होते, पण आज सकाळ मात्र वेगळी वाटत होती.
आरशासमोर उभी राहून तिने स्वतःकडे पाहिलं.
डोळ्यांत अजूनही काही अपूर्ण प्रश्न होते...
पण त्यांच्यासोबत एक नवीन निर्धारही होता.
तिने हळूच स्वतःलाच म्हटलं,
"आजचा दिवस कालसारखा जगायचा नाही... आज स्वतःसाठी जगायचं."
आईने स्वयंपाकघरातून हाक मारली.
"तारा... चहा तयार आहे."
"येते आई..."
टेबलावर बसल्यावर बाबांनी वर्तमानपत्र बाजूला ठेवलं आणि म्हणाले,
"तुझ्या चेहऱ्यावर आज पुन्हा आधीसारखं हसू दिसतंय."
तारा काही बोलली नाही.
फक्त हलकंसं हसली.
कधी कधी आपल्या मनातलं दुःख लपवण्यापेक्षा...
घरच्यांच्या आनंदासाठी हसणं जास्त महत्त्वाचं असतं.
ऑफिसकडे जाताना बसच्या खिडकीतून ती बाहेर पाहत होती.
रस्त्यावरची प्रत्येक माणसं कुठल्या ना कुठल्या ध्येयाने धावत होती.
ते पाहून तिच्या मनात एक विचार आला.
"प्रत्येकाची कुणाची ना कुणाची वाट सुरू असते... फक्त प्रत्येकाची मंजिल वेगळी असते."
ऑफिसमध्ये दिवसभर कामाचा ताण होता.
नवीन प्रोजेक्ट, नवीन जबाबदाऱ्या आणि सततच्या मीटिंग्ज...
संध्याकाळी घरी परतताना मात्र तिच्या चेहऱ्यावर समाधान होतं.
आज अनेक दिवसांनी तिला जाणवलं...
ती फक्त कोणाची वाट पाहत नव्हती...
तर स्वतःचं आयुष्यही जगत होती.
घरी आल्यावर तिने कपडे बदलले, गरम चहाचा कप घेतला आणि खिडकीजवळ जाऊन उभी राहिली.
समोर संध्याकाळचा सूर्य हळूहळू मावळत होता.
आकाशात केशरी रंग पसरला होता.
त्या शांत क्षणी तिने डायरी उघडली आणि लिहिलं...
"काही माणसं आयुष्यात येतात आणि निघून जातात... पण त्यांच्यामुळे आपण स्वतःला शोधायला शिकतो."
तारांच्या या प्रवासात तुम्हीही तिच्यासोबत आहात. तुम्हाला हा अध्याय कसा ,वाटला ते review मध्ये नक्की सांगा. तुमचं प्रत्येक मत माझ्यासाठी खूप मोलाचं आहे. पुढच्या अध्यायात पुन्हा भेटू.❤️✨
