प्रस्तावना
"प्रत्येक प्रेमकथेची सुरुवात 'I Love You' ने होत नाही... काही प्रेमकथा फक्त एका नजरेने सुरू होतात."
२०२१.
तो दिवस माझ्यासाठी इतर दिवसांसारखाच सुरू झाला होता. एका लग्नाची लगबग, गोंधळ, नातेवाईकांची धावपळ, हसणारे चेहरे आणि आनंदाचं वातावरण. मीही त्या गर्दीचा एक भाग होते. मला मुळीच कल्पना नव्हती की काही क्षणांत माझं आयुष्य एका अनोळखी व्यक्तीच्या एका नजरेमुळे कायमचं बदलणार आहे.
त्या गर्दीत अचानक माझी नजर एका मुलावर जाऊन थांबली.
तो माझ्याकडे पाहत होता की नाही, हेही मला आठवत नाही.
आमच्यात एकही शब्द झाला नाही.
ओळख झाली नाही.
नावही कळलं नाही.
पण त्या एका क्षणाने माझ्या मनात अशी जागा निर्माण केली, जी आजही कोणालाही भरून काढता आलेली नाही.
तो निघून गेला...
आणि मी तिथेच उभी राहिले.
त्या दिवसानंतर आयुष्य नेहमीप्रमाणे पुढे चालत राहिलं. दिवस गेले, महिने गेले, वर्षंही गेली. पण माझ्या मनातला तो क्षण तसाच राहिला. अनेकदा मी स्वतःलाच समजावलं की ही फक्त एक क्षणिक भावना असेल. पण प्रत्येक वेळी मनाने माझं ऐकलंच नाही.
आज...
सहा वर्षं झाली आहेत.
मी त्याच्याशी कधी बोलले नाही.
त्याला माझं अस्तित्वही माहीत नाही.
कदाचित त्याला त्या लग्नात मला पाहिल्याचंही आठवत नसेल.
पण मला मात्र तो दिवस, ती जागा आणि तो चेहरा अजूनही तितकाच स्पष्ट आठवतो.
मी त्याच्याकडून कधीच काही मागितलं नाही.
प्रेमाची कबुली नाही.
उत्तर नाही.
नातं नाही.
फक्त...
एकदा पुन्हा त्याला पाहण्याची इच्छा.
इतकीच.
कधी कधी मन विचारतं...
ही वाट पाहणं योग्य आहे का?
कदाचित नाही.
पण काही भावना तर्काने संपत नाहीत.
त्या फक्त मनात जिवंत राहतात.
माझीही हीच अवस्था आहे.
मी माझ्या आयुष्यात पुढे चालले आहे.
माझी स्वप्नं आहेत.
माझं करिअर आहे.
माझं ध्येय आहे.
पण या सगळ्यांच्या मागे मनात एक छोटीशी आशा अजूनही शांतपणे जिवंत आहे...
"कधीतरी... पुन्हा एकदा तो दिसेल."
ही कथा दोन व्यक्तींच्या प्रेमाची नाही.
ही कथा आहे एका अशा मुलीची...
जिने एका क्षणाला सहा वर्षं मनात जपलं.
जिला अजूनही नियतीवर विश्वास आहे.
आणि जी आजही स्वतःला एकच वाक्य सांगते...
"जर नियतीने पहिली भेट लिहिली असेल... तर दुसरी भेटही कुठेतरी लिहिली असेल."
— तारा "
Chapter 1 – ती पहिली भेट
"काही क्षण घड्याळात मोजले जातात... पण काही क्षण मन आयुष्यभर जपून ठेवतं."
२०२१...
त्या सकाळी सगळं अगदी नेहमीसारखंच होतं. लग्नघरात गडबड, हशा, गाणी आणि नातेवाईकांची धावपळ सुरू होती. माझ्याही चेहऱ्यावर हसू होतं, पण मन अगदी शांत होतं. हा दिवस माझ्यासाठी इतर दिवसांसारखाच असेल, असंच मला वाटत होतं.
पण नियतीने त्या दिवसासाठी काहीतरी वेगळंच ठरवलं होतं.
मी एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी जात होते. आजूबाजूला खूप लोक होते. प्रत्येकजण कोणाशी ना कोणाशी बोलण्यात गुंतला होता.
आणि अचानक...
माझी नजर एका मुलावर जाऊन थांबली.
तो फार दूर नव्हता.
पांढऱ्या रंगाचा साधा कुर्ता, चेहऱ्यावर शांत भाव आणि डोळ्यांत एक वेगळीच स्थिरता.
तो कोणाशी तरी बोलत होता.
मी त्याला ओळखत नव्हते.
त्याचं नावही माहीत नव्हतं.
पण त्या एका क्षणी माझं लक्ष त्याच्यावरून हटतच नव्हतं.
मी स्वतःलाच विचारलं...
"मी याच्याकडे एवढं का पाहतेय?"
उत्तर नव्हतं.
काही क्षणांनी त्याने तिकडून चालायला सुरुवात केली.
माझं मन नकळत त्याच्या प्रत्येक पावलाकडे पाहत राहिलं.
आमची नजर एकमेकांना भिडली की नाही...
हे आजही मला नक्की आठवत नाही.
पण त्या क्षणी वेळ जणू थांबली होती.
गर्दीचा आवाज दूर गेला.
गाणी ऐकू येणं थांबलं.
फक्त तो क्षण...
आणि माझं मन.
मी त्याच्याशी बोलू शकले असते.
एक साधा "नमस्कार" तरी करू शकले असते.
पण मी काहीच बोलले नाही.
कदाचित धाडस नव्हतं.
किंवा...
नियतीला अजून वेळ हवा होता.
काही मिनिटांनी तो निघून गेला.
मी त्याला जाताना पाहत राहिले.
तो गर्दीत हरवला...
आणि माझ्या मनात कायमचा राहिला.
त्या दिवसानंतर मी अनेकदा स्वतःला समजावत राहिले.
"तो फक्त एक अनोळखी मुलगा होता."
पण मनाने ते कधीच मान्य केलं नाही.
त्या रात्री झोपताना डोळे मिटले...
आणि सर्वात शेवटी आठवला तोच चेहरा.
मला तेव्हा अजिबात माहीत नव्हतं...
की हा एक क्षण...
माझ्या आयुष्यातील सर्वात मोठी आठवण बनणार आहे.
मी त्याचं नावही जाणत नव्हते.
पण मनाने त्याच्यासाठी एक जागा आधीच राखून ठेवली होती.
कदाचित...
ही प्रेमाची सुरुवात नव्हती.
पण...
ही एका प्रतीक्षेची सुरुवात नक्कीच होती.
क्रमशः...
