പെൻസിലും പേപ്പറും
മഴ പെയ്തു തോർന്ന ഒരു പുലർച്ചയായിരുന്നു അത്. ജനാലയ്ക്കരികിൽ ഇരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അരുൺ കണ്ടത്, മുറ്റത്തെ മാവിൻ ഇലകളിൽ തങ്ങി നിന്ന മഞ്ഞുതുള്ളികളെയാണ്. ഓരോ തുള്ളിയിലും പ്രഭാതസൂര്യന്റെ വെളിച്ചം പതിഞ്ഞപ്പോൾ അവ ചെറു നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ തിളങ്ങി.
മേശപ്പുറത്ത് ഒരു വെള്ള പേപ്പറും അതിനരികിൽ ഒരു പഴയ പെൻസിലും കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ പെൻസിൽ കൈയിലെടുത്തു. പക്ഷേ എന്തെഴുതണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
“പെൻസിലും പേപ്പറും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഒരു കഥ എഴുതാൻ കഴിയുമോ?”
അവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു.
പേപ്പർ നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു.
പെൻസിലും നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരുപാട് കഥകൾ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി.
അരുൺ ചെറുപ്പം മുതൽ എഴുതാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. സ്കൂളിലെ നോട്ട് ബുക്കിന്റെ അവസാന പേജുകളിൽ അവൻ കഥകളും കവിതകളും വരച്ചു നിറയ്ക്കുമായിരുന്നു. അധ്യാപകർ അവന്റെ എഴുത്തിനെ പ്രശംസിച്ചിരുന്നു.
“നീ ഒരിക്കൽ നല്ലൊരു എഴുത്തുകാരനാകും,” മലയാളം അധ്യാപകനായ രാഘവൻ മാഷ് ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞിരുന്നു.
അന്ന് അരുൺ ആ വാക്കുകൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.
പക്ഷേ ജീവിതം വളർന്നപ്പോൾ സ്വപ്നങ്ങൾ പലതും വഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നു.
അച്ഛന്റെ മരണം, വീട്ടിലെ സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ, ജോലി തേടിയുള്ള അലച്ചിൽ—എല്ലാം കൂടി അവന്റെ എഴുത്തിനെ പതുക്കെ മൗനത്തിലാക്കി.
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ഒരു ദിവസം പഴയ അലമാര വൃത്തിയാക്കുന്നതിനിടയിലാണ് അവന് തന്റെ പഴയ എഴുത്തുപുസ്തകം കിട്ടിയത്. മഞ്ഞനിറം പിടിച്ച താളുകൾക്കിടയിൽ അവന്റെ ബാല്യകാല സ്വപ്നങ്ങൾ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു താളിൽ അവൻ എഴുതിയിരുന്നു:
“ഒരു ദിവസം ഞാൻ എന്റെ പേരിൽ ഒരു പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിക്കും.”
ആ വരി വായിച്ചപ്പോൾ അവൻ ഏറെ നേരം നിശ്ശബ്ദനായി.
പുസ്തകം അടച്ചു വച്ചിട്ട് വർഷങ്ങളായിരുന്നു.
അന്ന് രാത്രി അവന് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അവൻ മേശയ്ക്കരികിൽ ഇരുന്നു.
ഒരു പേപ്പർ എടുത്തു.
പെൻസിൽ എടുത്തു.
പക്ഷേ ആദ്യ വാക്ക് എഴുതാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“എന്താണ് ഇത്ര ബുദ്ധിമുട്ട്?”
അവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് വാതിൽക്കൽ നിന്ന് അമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടത്.
“എന്താ മോനേ, എന്തെങ്കിലും എഴുതുകയാണോ?”
“അറിയില്ല അമ്മേ… എഴുതാൻ തോന്നുന്നു. പക്ഷേ ഒന്നും മനസ്സിൽ വരുന്നില്ല.”
അമ്മ ചിരിച്ചു.
“മനസ്സിലുള്ളത് എഴുതിയാൽ മതി. വലിയ കഥയൊന്നും വേണ്ട.”
അവൻ അമ്മയെ നോക്കി.
“മനസ്സിലുള്ളത്?”
“അതെ. നീ കണ്ട ജീവിതം തന്നെ ഒരു കഥയല്ലേ?”
ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ തട്ടി.
അവൻ വീണ്ടും പേപ്പറിലേക്ക് നോക്കി.
ആദ്യ വരി എഴുതി.
“മഴ പെയ്തു തോർന്ന ഒരു പുലർച്ചയായിരുന്നു അത്…”
അതിനുശേഷം വാക്കുകൾ അവനെ തേടി വരാൻ തുടങ്ങി.
അവൻ എഴുതിയത് ഒരു കഥാപാത്രത്തിന്റെ കഥയായിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും പ്രതീക്ഷ കൈവിടാത്ത ഒരാളുടെ കഥ.
അത് എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ പലപ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ചില വരികളിൽ അവൻ സ്വന്തം ജീവിതത്തെ കണ്ടു.
ചില കഥാപാത്രങ്ങളിൽ തന്റെ അച്ഛനെ കണ്ടു.
ചില വാക്കുകളിൽ അമ്മയുടെ സ്നേഹം കണ്ടു.
ചില നിശ്ശബ്ദതകളിൽ തന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട ബാല്യത്തെ കണ്ടു.
ഒരു ദിവസം.
രണ്ട് ദിവസം.
ഒരു ആഴ്ച.
അങ്ങനെ ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ ആ കഥ പൂർത്തിയായി.
അവസാന വരി എഴുതിയ ശേഷം അരുൺ പെൻസിൽ മേശപ്പുറത്ത് വച്ചു.
അവൻ പേപ്പറുകളിലേക്ക് നോക്കി.
ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി അവന്റെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞു.
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൻ തന്റെ സ്വപ്നത്തെ വീണ്ടും തൊട്ടിരുന്നു.
അവൻ ആ കഥ പല പ്രസാധകർക്കും അയച്ചു.
മറുപടി ഒന്നും വന്നില്ല.
ചിലർ നിരസിച്ചു.
ചിലർ മറുപടി തന്നില്ല.
ഒരു പ്രസാധകൻ നേരിട്ട് പറഞ്ഞു:
“ഇത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. കുറച്ച് കൂടുതൽ വായനക്കാരെ ആകർഷിക്കുന്ന രീതിയിൽ എഴുതണം.”
അരുൺ നിരാശനായി.
അവൻ കഥയുടെ കെട്ട് വീണ്ടും അലമാരയിൽ വച്ചു.
പെൻസിലും പേപ്പറും മേശപ്പുറത്ത് തന്നെ കിടന്നു.
അന്ന് രാത്രി അമ്മ മുറിയിലേക്ക് വന്നു.
“എന്താ മോനേ?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“കഥ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചില്ലേ?”
അവൻ തലകുനിച്ചു.
അമ്മ കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
പിന്നെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പെൻസിൽ എടുത്തു.
“ഇത് എന്തിനുള്ളതാ?”
“എഴുതാൻ.”
“പേപ്പർ?”
“എഴുതാൻ.”
“അപ്പോൾ ആരെങ്കിലും വായിച്ചോ ഇല്ലയോ എന്നതെന്തിനാ നീ വിഷമിക്കുന്നത്?”
അരുൺ അമ്മയെ നോക്കി.
“എഴുത്ത് ആദ്യം നിനക്കുവേണ്ടിയാണ്. പിന്നെ മാത്രമാണ് മറ്റുള്ളവർക്ക്.”
അമ്മ പെൻസിൽ അവന്റെ കൈയിൽ കൊടുത്തു.
“നീ എഴുതുന്നത് നിർത്തരുത്.”
ആ രാത്രി അരുൺ വീണ്ടും എഴുതി.
അവൻ പ്രസിദ്ധീകരണത്തിനായി എഴുതിയില്ല.
അഭിനന്ദനത്തിനായി എഴുതിയില്ല.
പണത്തിനായി എഴുതിയില്ല.
തന്റെ ഉള്ളിൽ അടിഞ്ഞുകൂടിയ വാക്കുകൾക്ക് ഒരു വഴി നൽകാനായിരുന്നു അവന്റെ എഴുത്ത്.
പിന്നീട് അവൻ ചെറിയ കഥകൾ എഴുതിത്തുടങ്ങി.
ഒരു വയോധികന്റെ ഏകാന്തത.
ഒരു അമ്മയുടെ കാത്തിരിപ്പ്.
ഒരു കുട്ടിയുടെ സ്വപ്നം.
ഒരു കർഷകന്റെ മണ്ണിനോടുള്ള സ്നേഹം.
ഒരു യാത്രക്കാരന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട ഓർമ്മ.
അങ്ങനെ ഓരോ ദിവസവും ഓരോ കഥ.
അവൻ അവ കഥകൾ ചെറിയൊരു ഓൺലൈൻ പേജിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.
ആദ്യ ദിവസം അഞ്ചുപേർ വായിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം ഇരുപത് പേർ.
പിന്നീട് നൂറുപേർ.
ഒരു ദിവസം ആയിരത്തിലധികം ആളുകൾ അവന്റെ കഥ വായിച്ചു.
അവന് ലഭിച്ച ആദ്യ സന്ദേശം ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടിയുടേതായിരുന്നു.
“ചേട്ടാ, നിങ്ങളുടെ കഥ വായിച്ചപ്പോൾ എന്റെ അച്ഛനെ ഓർമ്മ വന്നു. നന്ദി.”
ആ സന്ദേശം വായിച്ചപ്പോൾ അരുൺ ഏറെ നേരം മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.
അന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.
എഴുത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വിജയം പുസ്തകത്തിന്റെ പുറംചട്ടയിലോ വിൽപ്പനയിലോ അല്ല.
ഒരു വായനക്കാരന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ചെറിയ ഇടം നേടുന്നതിലാണ്.
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അരുൺ തന്റെ ആദ്യ പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.
പുസ്തകത്തിന്റെ പേര്:
“പെൻസിലും പേപ്പറും.”
പുസ്തകത്തിന്റെ ആദ്യ പേജിൽ അവൻ ഒരു വരി എഴുതി:
“എന്റെ സ്വപ്നം എന്നിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയെന്ന് ഞാൻ കരുതിയപ്പോൾ, എന്റെ മേശപ്പുറത്ത് ഒരു പെൻസിലും ഒരു പേപ്പറും കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.”
പുസ്തക പ്രകാശന ദിവസം രാഘവൻ മാഷും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
വയസ്സിന്റെ ഭാരത്തിൽ അല്പം കുനിഞ്ഞ ശരീരം.
കണ്ണുകളിൽ പഴയ അതേ സ്നേഹം.
അരുൺ മാഷിന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“മാഷേ… അന്ന് പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
മാഷ് ചിരിച്ചു.
“എന്ത്?”
“ഞാൻ ഒരിക്കൽ എഴുത്തുകാരനാകും എന്ന്.”
മാഷിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ഞാൻ അന്ന് പറഞ്ഞത് നീ മറന്നെന്ന് കരുതിയിരുന്നു.”
അരുൺ ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ മറന്നിട്ടില്ല മാഷേ. ജീവിതം കുറച്ച് വൈകിപ്പിച്ചു.”
മാഷ് അവന്റെ തോളിൽ കൈവച്ചു.
“വൈകിയെത്തുന്ന സ്വപ്നങ്ങൾക്കും അതിന്റേതായ സൗന്ദര്യമുണ്ട്.”
അന്ന് രാത്രി വീട്ടിലെത്തി അരുൺ തന്റെ പഴയ പെൻസിൽ വീണ്ടും എടുത്തു.
അതിന്റെ അഗ്രം തേഞ്ഞുപോയിരുന്നു.
പേപ്പറിന്റെ അവസാന താളിൽ അവൻ മറ്റൊരു വരി എഴുതി:
“ഒരു പെൻസിൽ ഒരിക്കലും കഥ എഴുതുന്നില്ല. മനുഷ്യന്റെ മനസ്സാണ് കഥ എഴുതുന്നത്. പേപ്പർ അതിന് ഒരു ഓർമ്മ മാത്രം നൽകുന്നു.”
പുറത്ത് വീണ്ടും മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
ജനാലയിലൂടെ തണുത്ത കാറ്റ് അകത്തേക്ക് വന്നു.
മേശപ്പുറത്ത് ഒരു പുതിയ പേപ്പർ കിടന്നു.
അതിന്റെ അരികിൽ പഴയ പെൻസിലും.
അരുൺ പെൻസിൽ കൈയിലെടുത്തു.
പുതിയൊരു കഥയ്ക്ക് തുടക്കമായി.
കാരണം ചില സ്വപ്നങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല.
അവ വെറും ഒരു പെൻസിലും ഒരു പേപ്പറും കിട്ടുന്ന നിമിഷത്തിനായി കാത്തിരിക്കും.
