ഒരു മിനിറ്റ്
രാവിലെ 4:32.
അലാറം മുഴങ്ങുന്നതിന് മുമ്പേ നവദീപ് കണ്ണുതുറന്നു.
മുറിയിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് കുറച്ച് നിമിഷം അവൻ വെറുതെ നോക്കി കിടന്നു.
പിന്നെ ഫോൺ എടുത്തു.
5:00 AM.
സ്ക്രീനിലെ സമയം നോക്കി അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
അവന്റെ ജീവിതത്തിലും ദിവസങ്ങൾ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.
അലാറം… ആശുപത്രി… ജോലി… ക്ഷീണം… EMI… ഒറ്റപ്പെടൽ… ഉറക്കം.
22 വയസ്സ്.
ആയുർവേദം പഠിച്ചു.
ഇപ്പോൾ ഒരു ആശുപത്രിയിൽ തെറാപ്പിസ്റ്റ്.
മാസശമ്പളം — ₹12,000.
അതിൽ നിന്ന് EMI.
ബാക്കി വരുന്ന പണത്തിൽ ജീവിതം.
പക്ഷേ ചില ദിവസങ്ങളിൽ…
ബാക്കി പണം പോലും ഉണ്ടാകില്ല.
അന്ന് ഭക്ഷണത്തിനുള്ള പണം പോലും അവന്റെ പോക്കറ്റിൽ ഉണ്ടാകാറില്ല.
രാവിലെ 5:07.
നഗരം മുഴുവൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ നവദീപ് ആശുപത്രിയിലേക്ക് നടന്നു.
റോഡിലെ തെരുവുവിളക്കുകൾ മാത്രം അവന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ ആരോടും സംസാരിച്ചില്ല.
അവൻ സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ ഒരു introvert ആയിരുന്നു.
പക്ഷേ അവന്റെ ഉള്ളിൽ…
ആയിരം വാക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പറയാൻ ഒരാളില്ലാത്ത വാക്കുകൾ.
ആശുപത്രിയിലെത്തിയപ്പോൾ അവൻ തെറാപ്പി റൂം തുറന്നു.
പുതിയൊരു ദിവസം.
പഴയ അതേ ജോലി.
രോഗികൾ വന്നു.
അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
അവരുടെ വേദന കുറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അവരുടെ കൈ പിടിച്ചു.
അവരുടെ ശരീരത്തിലെ വേദന മനസ്സിലാക്കാൻ പഠിച്ച അവൻ…
സ്വന്തം മനസ്സിലെ വേദന മാത്രം ആരോടും പറയാൻ പഠിച്ചിരുന്നില്ല.
വൈകിട്ട് 5:30.
ജോലി കഴിഞ്ഞു.
ആശുപത്രിയുടെ വാതിൽ കടന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ നവദീപ് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.
സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുകയായിരുന്നു.
അവൻ ചിന്തിച്ചു.
"എന്റെ ജീവിതത്തിലും ഇങ്ങനെ തന്നെ അല്ലേ?"
രാവിലെ തുടങ്ങും.
വൈകിട്ട് അവസാനിക്കും.
പിന്നെ വീണ്ടും അതേ ദിവസം.
അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽ ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ സമയം വേഗത്തിൽ ഓടുമായിരുന്നു.
അവൾ പോയതോടെ…
സമയം പോലും അവനെ പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
Breakup കഴിഞ്ഞിട്ട് മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
പക്ഷേ ചില രാത്രികളിൽ അവളുടെ ഓർമ്മ പെട്ടെന്ന് വരും.
അപ്പോൾ ഫോൺ എടുത്ത് അവൻ പഴയ chats നോക്കും.
പിന്നെ ഫോൺ ഓഫ് ചെയ്യും.
സ്വയം പറയും:
"മതി, നവദീപ്."
പക്ഷേ മനസ്സ് കേൾക്കില്ല.
അവന് ഒരു രഹസ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
എഴുത്ത്.
പറയാൻ കഴിയാത്തതെല്ലാം അവൻ കഥകളാക്കി.
കരയാൻ കഴിയാത്ത രാത്രികൾ കഥകളായി.
പണം ഇല്ലാത്ത ദിവസങ്ങൾ കഥകളായി.
Breakup കഥയായി.
ആശുപത്രിയിലെ രോഗികളുടെ മുഖങ്ങൾ കഥാപാത്രങ്ങളായി.
സ്വന്തം ഏകാന്തത…
ഒരു നായകനായി.
രാത്രിയിൽ എല്ലാവരും ഉറങ്ങുമ്പോൾ അവൻ ഫോൺ എടുത്ത് എഴുതും.
ഒരു വരി.
രണ്ട് വരി.
പിന്നെ ഒരു പേജ്.
അവൻ എഴുതിയ കഥകൾ online platform-കളിൽ upload ചെയ്യും.
ആരും വായിക്കുമോ എന്ന് പോലും അറിയാതെ.
എങ്കിലും അവൻ എഴുതും.
കാരണം…
അവന് സംസാരിക്കാൻ കഴിയാത്തിടത്ത് അവന്റെ പേന സംസാരിച്ചിരുന്നു.
ഒരു രാത്രി.
പോക്കറ്റിൽ ₹17 മാത്രം.
അന്ന് രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോലും പണം മതിയാകില്ല.
അവൻ മുറിയിലെ ജനലിനരികിൽ ഇരുന്നു.
പുറത്ത് മഴ.
ഫോണിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവൻ പുതിയൊരു കഥ എഴുതാൻ തുടങ്ങി.
Title:
"ഒരു മിനിറ്റ്"
അവൻ ആദ്യ വരി എഴുതി.
"എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷം വന്നത് എപ്പോഴാണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ… എനിക്ക് ഓർമ്മയില്ല."
അവൻ കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദനായി.
പിന്നെ വീണ്ടും എഴുതി.
"പക്ഷേ ഒരുദിവസം, ഒരു മിനിറ്റ് എന്റെ ജീവിതം മാറ്റി."
അവൻ കഥ upload ചെയ്തു.
ഫോൺ വച്ചു.
ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ.
5:00 AM.
അതേ അലാറം.
അതേ ആശുപത്രി.
അതേ ജീവിതം.
പക്ഷേ…
വൈകിട്ട് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഫോൺ തുറന്നപ്പോൾ എന്തോ വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നു.
അവന്റെ കഥയ്ക്ക്…
ഒരു comment.
"ചേട്ടാ… ഈ കഥ വായിച്ചപ്പോൾ എന്റെ ജീവിതം ഓർമ്മ വന്നു."
നവദീപ് ആ comment കുറച്ചുനേരം നോക്കി നിന്നു.
അവൻ ആദ്യമായി മനസ്സിലാക്കി.
തന്റെ വേദന തനിക്കു മാത്രമുള്ളതല്ല.
താൻ എഴുതിയ വാക്കുകളിൽ മറ്റൊരാൾക്ക് തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.
അന്ന് അവൻ വീണ്ടും എഴുതി.
പിന്നെയും എഴുതി.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നു.
അവന്റെ കഥകൾ വായിക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം കൂടിത്തുടങ്ങി.
അവന്റെ ശമ്പളം മാറിയില്ല.
EMI മാറിയില്ല.
ജോലി മാറിയില്ല.
ജീവിതത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ പോലും പെട്ടെന്ന് മാറിയില്ല.
പക്ഷേ…
അവൻ മാറിത്തുടങ്ങി.
ഒരു ദിവസം ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഒരു രോഗിയുടെ ബന്ധു അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
"നിങ്ങൾ നവദീപല്ലേ?"
അവൻ അതിശയത്തോടെ നോക്കി.
"അതെ."
"നിങ്ങളുടെ കഥകൾ ഞാൻ വായിക്കാറുണ്ട്."
നവദീപിന് എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
അയാൾ പറഞ്ഞു:
"നിങ്ങൾ എഴുതുന്നത് കഥകളല്ല… ജീവിതമാണ്."
നവദീപ് ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
ഒരുപാട് നാളുകൾക്കു ശേഷം…
അവന്റെ പുഞ്ചിരി അഭിനയമായിരുന്നില്ല.
ആ രാത്രി വീട്ടിലെത്തി അവൻ ലാപ്ടോപ്പ് തുറന്നു.
പുതിയൊരു കഥ തുടങ്ങി.
Title:
"ഇനി വരുന്ന ദിവസം"
അവൻ എഴുതി:
"എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷം ഒരു വലിയ സംഭവമായി വന്നില്ല."
"അത് ചെറിയ ചെറിയ നിമിഷങ്ങളായി വന്നു."
"ഒരു പരിചയമില്ലാത്ത മനുഷ്യന്റെ ഒരു comment ആയി."
"ഒരു രോഗിയുടെ നന്ദിയായി."
"ഒരു രാത്രിയിലെ എഴുത്തായി."
"ഒരിക്കൽ പോലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു പുഞ്ചിരിയായി."
അവൻ അവസാന വരി എഴുതി.
"ജീവിതം മുഴുവൻ മാറാൻ ചിലപ്പോൾ ഒരു വർഷം വേണ്ടിവരില്ല… ചിലപ്പോൾ ഒരു മിനിറ്റ് മതി."
നവദീപ് save button അമർത്തി.
പുറത്ത് മഴ നിന്നിരുന്നു.
ജനലിലൂടെ ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് മുറിയിലേക്ക് വന്നു.
അവൻ ഫോൺ നോക്കി.
11:59 PM.
ഒരു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞാൽ പുതിയ ദിവസം.
നവദീപ് കണ്ണടച്ചു.
ആദ്യമായി അവന് തോന്നി—
നാളെയും ഇതേ ജീവിതമായിരിക്കാം.
പക്ഷേ…
നാളെ എഴുതാനുള്ള ഒരു പുതിയ കഥയുണ്ട്.
അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
സ്ക്രീനിൽ പുതിയൊരു വരി തെളിഞ്ഞു:
"അവസാനം എന്നൊന്നില്ല… ചില കഥകൾക്ക് അടുത്ത അധ്യായം മാത്രമേയുള്ളൂ."
രാവിലെ 4:30.
അലാറം മുഴങ്ങുന്നതിന് മുമ്പേ നവദീപ് കണ്ണുതുറന്നു.
മുറിയിലെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
നഗരം ഇനിയും ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു.
അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. മുഖം കഴുകി. ബാഗെടുത്തു.
ഘടികാരത്തിൽ സമയം 4:55.
അഞ്ച് മണിക്ക് ആശുപത്രിയിലെത്തണം.
22 വയസ്സുള്ള നവദീപിന്റെ ദിവസങ്ങൾ അങ്ങനെയായിരുന്നു.
ആയുർവേദം പഠിച്ചു.
ഇപ്പോൾ ഒരു ആശുപത്രിയിൽ തെറാപ്പിസ്റ്റ് ആയി ജോലി ചെയ്യുന്നു.
രാവിലെ 5 മുതൽ വൈകിട്ട് 5:30 വരെ ജോലി.
ശമ്പളം ₹12,000.
അതിൽ EMIയും മറ്റു ചെലവുകളും.
ചില ദിവസങ്ങളിൽ പണം വളരെ കുറയും.
ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് പോലും അവൻ പോക്കറ്റ് നോക്കുന്ന ദിവസങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അതൊന്നും അവൻ മറ്റുള്ളവരോട് പറയാറില്ല.
അവൻ അങ്ങനെയായിരുന്നു.
കുറച്ച് സംസാരിക്കും. കൂടുതലായി ചിന്തിക്കും.
ആശുപത്രിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ ആദ്യ രോഗി കാത്തുനിന്നിരുന്നു.
"Good morning, നവദീപേട്ടാ."
അവൻ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
"Good morning."
അവന്റെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ എത്ര പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും…
മറ്റൊരാളുടെ വേദന കുറയ്ക്കുമ്പോൾ അവൻ തന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ കുറച്ചുനേരത്തേക്ക് മറക്കും.
ഒരു രോഗിക്ക് therapy ചെയ്യുമ്പോൾ അവൻ ശ്രദ്ധയോടെ ജോലി ചെയ്യും.
കാരണം അവന് അറിയാം—
ശരീരത്തിലെ വേദന പോലെ തന്നെ മനസ്സിലെ വേദനയും യഥാർത്ഥമാണ്.
വൈകിട്ട് 5:30.
ജോലി കഴിഞ്ഞു.
ആശുപത്രിയുടെ വാതിൽ കടന്ന് പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ശരീരം ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു.
പക്ഷേ വീട്ടിലെത്തിയാൽ അവന്റെ മറ്റൊരു ലോകം തുടങ്ങും.
എഴുത്തിന്റെ ലോകം.
കുറച്ചുകാലം മുമ്പ് അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ദിവസങ്ങൾ എളുപ്പമായിരുന്നു.
പിന്നീട് ആ ബന്ധം അവസാനിച്ചു.
Breakup.
അവൻ പുറത്തേക്ക് വലിയ പ്രതികരണം കാണിച്ചില്ല.
സുഹൃത്തുക്കൾ ചോദിച്ചാൽ,
"ഒന്നുമില്ല."
എന്ന് മാത്രം പറയും.
പക്ഷേ രാത്രിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുമ്പോൾ…
ചില ഓർമ്മകൾ അവനെ വീണ്ടും തേടിയെത്തും.
അവൻ പഴയ photos നോക്കും.
പിന്നെ ഫോൺ മാറ്റിവെക്കും.
"കഴിഞ്ഞത് കഴിഞ്ഞു."
എന്ന് സ്വയം പറയും.
എന്നാൽ മനസ്സിന് അത് പഠിക്കാൻ കുറച്ച് സമയം വേണമായിരുന്നു.
നവദീപിന് ഒരു ശീലമുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ കഥകൾ എഴുതും.
പറയാൻ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങൾ കഥകളാക്കി.
കാണുന്ന മനുഷ്യരെ കഥാപാത്രങ്ങളാക്കി.
ആശുപത്രിയിലെ ദിവസങ്ങളെ രംഗങ്ങളാക്കി.
തന്റെ ഏകാന്തതയെ ഒരു കഥാപാത്രമാക്കി.
Breakup-നെ ഒരു അധ്യായമാക്കി.
സ്വപ്നങ്ങളെ അവസാന പേജിൽ ഒളിപ്പിച്ചു.
രാത്രിയിൽ അവൻ ഫോൺ തുറക്കും.
Notes app.
Blank page.
അവിടെ അവൻ എഴുതിത്തുടങ്ങും.
"ഇന്ന് എനിക്ക് സന്തോഷമുണ്ടായില്ല…"
കുറച്ച് നിമിഷം കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും എഴുതും.
"പക്ഷേ ഇന്ന് ഒരു രോഗി എന്നോട് നന്ദി പറഞ്ഞു."
അവൻ നിർത്തും.
പുഞ്ചിരിക്കും.
പിന്നെ എഴുതും.
"അത് ഒരു ചെറിയ സന്തോഷമായിരുന്നു."
ഒരു ദിവസം അവന്റെ അക്കൗണ്ടിൽ പണം വളരെ കുറവായിരുന്നു.
EMI അടയ്ക്കേണ്ട ദിവസം അടുത്തിരുന്നു.
അവൻ കുറച്ചുനേരം ബാങ്ക് balance നോക്കി ഇരുന്നു.
പിന്നെ ഫോൺ വച്ചു.
അവൻ ജനലിനരികിൽ ഇരുന്നു.
പുറത്ത് മഴ.
അവന്റെ മുന്നിൽ ഒരു പഴയ notebook.
അവൻ അതെടുത്തു.
ഒരു പുതിയ കഥ തുടങ്ങി.
"ഒരു മിനിറ്റ്"
അവൻ എഴുതി:
"ജീവിതം ചിലപ്പോൾ നമ്മളെ വലിയ പ്രശ്നങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകും."
"പക്ഷേ അതേ ജീവിതം ചെറിയ സന്തോഷങ്ങളും തരുന്നുണ്ട്."
"ഒരു നല്ല വാക്ക്."
"ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ ഫോൺ."
"ഒരു രോഗിയുടെ പുഞ്ചിരി."
"ഒരു കഥ പൂർത്തിയാക്കിയ സന്തോഷം."
"ചിലപ്പോൾ… വെറും ഒരു മിനിറ്റ് പോലും."
അവൻ കഥ online upload ചെയ്തു.
ഫോൺ വച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം വൈകിട്ട് ജോലി കഴിഞ്ഞ് ഫോൺ തുറന്നപ്പോൾ…
ഒരു notification.
New Comment.
അവൻ തുറന്നു.
"നിങ്ങളുടെ കഥ വായിച്ചപ്പോൾ എന്റെ ജീവിതവും ഓർമ്മ വന്നു. Continue writing."
നവദീപ് കുറച്ചുനേരം ആ comment നോക്കി.
അവൻ വലിയൊന്നും നേടിയിട്ടില്ല.
ശമ്പളം കൂടിയിട്ടില്ല.
EMI തീർന്നിട്ടില്ല.
Breakup മറന്നിട്ടില്ല.
ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും തീർന്നിട്ടില്ല.
പക്ഷേ…
ആർക്കോ അവന്റെ വാക്കുകൾ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
അത് അവന് മതിയായിരുന്നു.
അന്ന് രാത്രി അവൻ വീണ്ടും എഴുതി.
"എന്റെ ജീവിതം perfect അല്ല."
"എല്ലാ ദിവസവും സന്തോഷമുള്ളതുമല്ല."
"പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് എന്റെ കഥ അവസാനിക്കുന്നില്ല."
"ഇന്ന് ബുദ്ധിമുട്ടാണ്."
"നാളെ എങ്ങനെയായിരിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല."
"പക്ഷേ നാളെ എഴുതാനുള്ള ഒരു പുതിയ പേജ് എനിക്ക് ഇപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ട്."
അവൻ പേന താഴെ വെച്ചു.
ഘടികാരത്തിൽ 11:59 PM.
ഒരു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞാൽ പുതിയ ദിവസം.
നവദീപ് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
നഗരത്തിലെ കുറച്ച് വിളക്കുകൾ ഇപ്പോഴും തെളിഞ്ഞിരുന്നു.
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
"ജീവിതം മുഴുവൻ മാറാൻ ചിലപ്പോൾ ഒരു ദിവസം വേണ്ടിവരില്ല…"
ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത.
പിന്നെ അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
"ചിലപ്പോൾ… ഒരു മിനിറ്റ് മതി."
FADE OUT.
— അടുത്ത അധ്യായം നാളെ —
