అర్ధరాత్రి దాటింది.
పాత మేడ చుట్టూ గాలి భయంకరంగా అరుస్తోంది. చెట్ల కొమ్మలు కిటికీ అద్దాలను కొడుతున్నాయి. కారిడార్లో వేలాడుతున్న పాత దీపం గాలికి ఊగుతూ, గోడలపై వింత నీడలను సృష్టిస్తోంది.
ఆ నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ డిటెక్టివ్ అనన్య మాధవీదేవి అధ్యయన గదిలోకి అడుగుపెట్టింది.
ఆమె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
గది మధ్యలోని పెద్ద కుర్చీలో మాధవీదేవి వాలిపోయి ఉంది. ఛాతీలో పురాతనమైన లేఖ తెరిచే కత్తి దిగిపోయి ఉంది. తెల్లని చీర రక్తంతో తడిసిపోయింది. నేలపై రక్తం గడ్డకట్టి నల్లగా మారుతోంది. గోడకు ఆనుకుని ఉన్న గడియారం మాత్రం రెండు గంటల పదిహేడు నిమిషాల వద్ద ఆగిపోయింది.
అనన్య శవాన్ని పరిశీలించింది.
ఆమె చూపు ఒక్కసారిగా నేలపై పడిన చిన్న ఇత్తడి తాళం చెవిపై ఆగింది.
అది సాధారణ తాళం చెవి కాదు.
దాని వెనుక భాగంలో చిన్న అక్షరాలతో ఒక సంఖ్య చెక్కి ఉంది.
“17.”
“ఈ మేడలో పదిహేడో నంబర్ తాళం ఏది?” అని అనన్య అడిగింది.
పాత పనివాడు నరసయ్య కొద్దిసేపు ఆలోచించి చెప్పాడు.
“అమ్మగారి పాత గదికి పక్కనే ఉన్న స్టోర్రూమ్ తాళం మీద పదిహేడు అని ఉంటుంది.”
అనన్య వెంటనే ఆ గదిని వెతికింది.
తలుపు బయట నుంచి తాళం వేసి ఉంది.
కానీ తాళం చెవిని తిప్పగానే తలుపు తెరుచుకుంది.
లోపల పాత పెట్టెలు, దుమ్ముపట్టిన ఫర్నిచర్, చిరిగిన పుస్తకాలు మాత్రమే ఉన్నాయి.
“ఇక్కడ ఏమీ లేదు మేడమ్,” అన్నాడు నరసయ్య.
అనన్య నేలపై టార్చ్ వెలుగు వేసింది.
ఒక చోట దుమ్ము తొలగిపోయి ఉంది.
ఎవరైనా ఇటీవల అక్కడికి వచ్చారు.
ఆమె పెట్టెలను ఒక్కొక్కటిగా పరిశీలించింది. చివరకు ఒక ఇనుప పెట్టె కనిపించింది. తాళం వేసి ఉంది.
అదే తాళం చెవి.
పెట్టె తెరిచినప్పుడు లోపల పాత ఫోటోలు, కొన్ని ఉత్తరాలు, ఒక జనన ధ్రువపత్రం ఉన్నాయి.
అనన్య ఒక ఫోటోను చూసి ఆగిపోయింది.
చిన్న వయసులో ఉన్న మాధవీదేవి పక్కన ఒక శిశువు.
ఫోటో వెనుక ఇలా రాసి ఉంది—
“నా బిడ్డ రఘు. అతని అసలు తల్లి గురించి ఎప్పటికీ చెప్పకూడదు.”
అనన్య కళ్లలో అనుమానం మెరిసింది.
రఘు మాధవీదేవి తమ్ముడు కాదా?
అయితే ఈ నిజాన్ని ఎందుకు దాచారు?
ఇంతలో రఘును విచారణ గదిలోకి తీసుకొచ్చారు.
“మీ అక్క మిమ్మల్ని కలవడానికి ముందు ఏదైనా చెప్పిందా?” అనన్య అడిగింది.
“లేదు.”
“కొత్త విల్ గురించి?”
రఘు ఒక్కసారిగా ఆమె వైపు చూశాడు.
ఆ ఒక్క చూపే అనన్యకు సమాధానం ఇచ్చింది.
“మీకు తెలుసు,” అంది ఆమె.
రఘు మౌనంగా ఉండిపోయాడు.
అనన్య ఫైల్ తెరిచింది.
“మాధవీదేవి రేపు తన విల్ను మార్చబోతున్నారు. ఇప్పటివరకు మిమ్మల్ని వారసుడిగా పేర్కొన్నారు. కానీ కొత్త విల్లో మీకు ఆస్తిలో హక్కు ఉండదు. అంతేకాదు, మీ పుట్టుకకు సంబంధించిన పాత పత్రాలను కూడా న్యాయవాదికి అప్పగించబోతున్నారు.”
రఘు ముఖం తెల్లబడింది.
“ఆ విషయం మీకు ఎలా తెలుసు?”
“ఎందుకంటే ఆ పత్రాలు ఈ ఇనుప పెట్టెలో ఉన్నాయి.”
అనన్య ఫోటోను అతని ముందు పెట్టింది.
రఘు చేతులు వణికాయి.
“అక్క... అవి బయటకు రాకూడదని నేను ఆమెను వేడుకున్నాను.”
“ఎందుకు?”
“నా తల్లి ఎవరో బయటపడితే నా జీవితమే మారిపోతుంది. ఇంతకాలం నేను ఈ కుటుంబంలో గౌరవంగా జీవించాను. నిజం బయటపడితే ఆ గౌరవం పోతుంది. ఆస్తి పోతుంది. నా పేరు, నా స్థానం... అన్నీ పోతాయి.”
“అందుకే ఆమెను చంపావా?”
రఘు వెంటనే తల ఊపాడు.
“లేదు! నేను చంపాలని వెళ్లలేదు.”
అనన్య నిశ్శబ్దంగా అతన్ని చూసింది.
“అయితే ఆ రాత్రి ఏం జరిగింది?”
రఘు కళ్లలో భయం కనిపించింది.
“అక్క రేపు కొత్త విల్పై సంతకం చేయబోతుందని తెలిసి నేను ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాను. ఆ పత్రాలు ఆపాలని అడిగాను. నా పుట్టుక రహస్యాన్ని బయటపెట్టవద్దని వేడుకున్నాను.”
“ఆమె?”
“ఆమె నిరాకరించింది.”
రఘు గొంతు బిగుసుకుంది.
“‘నీ కోసం ఇన్నేళ్లు అబద్ధం చెప్పాను. ఇక నిజం దాచను’ అంది.”
గదిలో నిశ్శబ్దం నెలకొంది.
“మా మధ్య గొడవ జరిగింది. నేను ఆవేశంలో టేబుల్పై ఉన్న కత్తిని పట్టుకున్నాను. ఆమెను భయపెట్టాలని మాత్రమే అనుకున్నాను. కానీ...”
అతని గొంతు ఆగిపోయింది.
“ఒక్క దెబ్బ కొట్టాను. ఆమె వెనక్కి తూలి కుర్చీలో పడిపోయింది. రక్తం బయటకు వచ్చింది. నేను భయపడ్డాను.”
అనన్య ముందుకు వంగింది.
“ఆ తర్వాత తాళం చెవి తీసుకున్నావు.”
రఘు తల ఊపాడు.
“ఆమె దగ్గర ఆ పెట్టె తాళం చెవి ఉందని నాకు తెలుసు. నిజం అందులోనే ఉందని అనుకున్నాను. ఆమె చనిపోయిన తర్వాత ఆ తాళం చెవి తీసుకుని వెళ్లాను.”
అనన్య టేబుల్పై ఉన్న ఆధారాలను అతని ముందు ఉంచింది.
“మీ షర్ట్ నుంచి తెగిపోయిన బటన్ మృతదేహం దగ్గర దొరికింది. మీ కారు టైర్లపై ఉన్న మట్టి మేడ వెనుక దారిలోని మట్టితో సరిపోయింది. హత్య జరిగిన సమయంలో మీరు మేడలో లేరని చెప్పినా, మీ ఫోన్ సమీపంలోని టవర్కు అనుసంధానమైంది.”
రఘు తలదించుకున్నాడు.
“అవును. నేనే అక్కడికి వెళ్లాను.”
అనన్య మెల్లగా అంది—
“నువ్వు కేవలం డబ్బు కోసం హత్య చేయలేదు. నీ వారసత్వం పోతుందనే భయం, నీ పుట్టుక రహస్యం బయటపడుతుందనే భయం, కుటుంబంలో నీ గౌరవం నశిస్తుందనే భయం—ఈ మూడు కలిసి నీలోని భయాన్ని కోపంగా మార్చాయి. ఆ కోపమే నిన్ను హంతకుడిని చేసింది.”
రఘు కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
అనన్య మళ్లీ ఇనుప పెట్టెను తెరిచింది.
అందులో చివరి ఉత్తరం ఉంది.
“రఘు నా కుమారుడు. అతన్ని రక్షించడానికి అతని పుట్టుక రహస్యాన్ని దాచాను. కానీ ఒక రోజు నిజం అతనికి తెలియాల్సిందే. ఆస్తి కంటే అతని భవిష్యత్తే నాకు ముఖ్యం.”
అనన్య ఉత్తరాన్ని మడిచింది.
బయట మెరుపు ఆకాశాన్ని చీల్చింది.
అదే క్షణంలో మేడలోని దీపం ఆరిపోయింది.
చీకటిలో గడియారం మళ్లీ టిక్... టిక్... అంటూ నడవడం ప్రారంభించింది.
అనన్య ఆ శబ్దాన్ని వింటూ నిలబడింది.
ఈ హత్య వెనుక దురాశ ఒక్కటే లేదు.
ఒక మనిషి తన గతాన్ని దాచుకోవడానికి ఎంత దూరం వెళ్తాడో, ఆ భయం అతన్ని ఎంత భయంకరమైన నిర్ణయానికి నెట్టగలదో ఆ చీకటి మేడ ఆ రాత్రి సాక్ష్యంగా నిలిచింది.
మేడలోని చీకటి క్రమంగా తొలగిపోయింది.
కానీ రఘు జీవితంలోకి ప్రవేశించిన ఆ చీకటి మాత్రం ఇక ఎప్పటికీ తొలగిపోదు.
