THE LAST PASSENGER
പ്രൊലോഗ്
BLACK SCREEN.
ദൂരെയെവിടെയോ നിന്ന് ഒരു ട്രെയിൻ ഹോൺ.
ഒരിക്കൽ.
രണ്ടാമതും.
പിന്നെ—
CLACK... CLACK... CLACK...
റെയിൽപ്പാളങ്ങളുടെ ശബ്ദം പതുക്കെ ഉച്ചത്തിലാകുന്നു.
ഒരു മനുഷ്യന്റെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം.
കനത്തത്.
ക്രമരഹിതമായത്.
CUT TO:
പൂർണ്ണമായ ഇരുട്ടിൽ ഒരു ജോഡി കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് തുറക്കുന്നു.
നവനീത് സാബു ഉണരുന്നു.
ഒരു നിമിഷം താൻ എവിടെയാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലാകുന്നില്ല.
പിന്നെ—
CLACK... CLACK... CLACK...
അവൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്നു.
ഇരുട്ട്.
ഇടയ്ക്കിടെ ദൂരെയുള്ള ഏതോ വീടിന്റെ മഞ്ഞവെളിച്ചം അവന്റെ മുഖത്ത് പതിക്കുന്നു.
അവന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നു.
അവൻ തന്റെ ബാഗിലേക്ക് നോക്കുന്നു.
തുറക്കുന്നു.
വാലറ്റ്.
ഫോൺ.
കോളേജ് ഐഡി.
ടിക്കറ്റ്.
എല്ലാം അവിടെയുണ്ട്.
അവൻ ബാഗ് അടയ്ക്കുന്നു.
ഒരു സെക്കന്റ്.
രണ്ട് സെക്കന്റ്.
അവന്റെ വിരലുകൾ വീണ്ടും സിപ്പറിലേക്ക് നീളുന്നു.
അവൻ വീണ്ടും തുറക്കുന്നു.
വീണ്ടും പരിശോധിക്കുന്നു.
വീണ്ടും അടയ്ക്കുന്നു.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ സിപ്പറിൽ തന്നെ.
അവന്റെ മനസ്സിനുള്ളിൽ ആരോ പതുക്കെ മന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ—
"എന്തെങ്കിലും നീ മറന്നുപോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ?"
നവനീത് കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുന്നു.
"നിർത്തൂ..."
അവൻ സ്വയം മന്ത്രിക്കുന്നു.
പക്ഷേ ആ ചിന്ത നിൽക്കുന്നില്ല.
ട്രെയിൻ ഇരുട്ടിലൂടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നു.
അവനപ്പോൾ അറിയില്ലായിരുന്നു—
ഈ യാത്ര അവന്റെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിക്കാൻ പോകുകയാണെന്ന്.
---
അധ്യായം 1
പുറപ്പെടൽ
അങ്കമാലി റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ — രാത്രി 9:37
മഴവെള്ളം മഞ്ഞ സ്റ്റേഷൻ ലൈറ്റുകൾക്ക് താഴെ തിളങ്ങുന്നു.
ആളുകൾ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലൂടെ തിരക്കിട്ട് നടക്കുന്നു.
ചുമട്ടുതൊഴിലാളികളുടെ വിളികൾ.
ഓടുന്ന കുട്ടികൾ.
ചായക്കപ്പുകൾ തട്ടുന്ന ലോഹശബ്ദം.
മുകളിൽ നിന്ന് ലൗഡ്‌സ്പീക്കർ ശബ്ദിക്കുന്നു.
> **"ശ്രദ്ധിക്കുക..."**
നവനീത് പ്ലാറ്റ്ഫോം നമ്പർ രണ്ടിന് സമീപം ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്നു.
വെള്ള ഷർട്ട്.
കറുത്ത പാന്റ്.
തോളിൽ ബാക്ക്പാക്ക്.
കയ്യിൽ ഫോൺ.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും റെയിൽവേ ക്ലോക്കിനും പാളത്തിനുമിടയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.
9:38.
അവൻ ടിക്കറ്റ് പരിശോധിക്കുന്നു.
9:39.
വീണ്ടും ടിക്കറ്റ് പരിശോധിക്കുന്നു.
ദൂരെയെവിടെയോ നിന്ന് ട്രെയിൻ ഹോൺ.
നവനീത് ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കുന്നു.
ട്രെയിനിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.
ചെറുതായി.
പിന്നെ വലുതായി.
പിന്നെ—
കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന വെളിച്ചമായി.
ട്രെയിൻ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു.
കാറ്റ് പ്ലാറ്റ്ഫോമിലൂടെ വീശുന്നു.
നവനീതിന്റെ ഷർട്ട് കാറ്റിൽ പാറുന്നു.
ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് എല്ലാം സ്ലോ മോഷനിലാകുന്നു.
ട്രെയിൻ നിൽക്കുന്നു.
വാതിലുകൾ തുറക്കുന്നു.
ആളുകൾ അകത്തേക്ക് ഓടിക്കയറുന്നു.
നവനീത് ഒരു ദീർഘശ്വാസം എടുക്കുന്നു.
അവൻ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നു.
അവന്റെ നാട്.
അങ്കമാലി.
കുറച്ച് മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ താൻ വീണ്ടും തിരുവനന്തപുരം നഗരത്തിലെ വിദ്യാർത്ഥിജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങും.
അവൻ തിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.
ട്രെയിനിലേക്ക് കയറുന്നു.
CUT TO BLACK.
---
അധ്യായം 2
അപരിചിതൻ
കോച്ചിനുള്ളിലെ ലൈറ്റുകൾ മങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
ട്രെയിനിന്റെ താളാത്മകമായ ശബ്ദം കോച്ചിൽ നിറയുന്നു.
CLACK... CLACK... CLACK...
നവനീത് ജനലിനരികിലെ സീറ്റിൽ ഇരിക്കുന്നു.
ബാക്ക്പാക്ക് അരികിൽ വയ്ക്കുന്നു.
ട്രെയിൻ നീങ്ങിത്തുടങ്ങുന്നു.
പുറത്ത്—
അങ്കമാലി പതുക്കെ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
തെരുവുവിളക്കുകൾ.
കടകൾ.
വീടുകൾ.
ഒരു ക്ഷേത്രം.
ഒരു പെട്രോൾ പമ്പ്.
പിന്നെ—
ഇരുട്ട്.
നവനീതിന്റെ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്യുന്നു.
അമ്മ:
"എത്തിയിട്ട് വിളിക്കണം."
അവൻ പുഞ്ചിരിക്കുന്നു.
വിരൽ കോൾ ബട്ടണിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു.
അവൻ നിർത്തുന്നു.
"പിന്നീട് വിളിക്കാം."
ഫോൺ പോക്കറ്റിലേക്ക് ഇടുന്നു.
അപ്പോഴാണ്—
എതിർവശത്തെ സീറ്റിൽ ഒരാൾ വന്നിരിക്കുന്നത്.
നവനീത് തല ഉയർത്തി നോക്കുന്നു.
ഒരു പുരുഷൻ.
മുപ്പത്തിയഞ്ചിനടുത്ത് പ്രായം.
കറുത്ത ഷർട്ട്.
ചെറിയ താടി.
ക്ഷീണിച്ച കണ്ണുകൾ.
കാലിനരികിൽ പഴയ തവിട്ടുനിറത്തിലുള്ള ഒരു ലെതർ ബാഗ്.
അവൻ ഒന്നും സംസാരിക്കുന്നില്ല.
ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് മാത്രം നോക്കുന്നു.
നവനീത് വീണ്ടും പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്നു.
അഞ്ച് മിനിറ്റ് കടന്നുപോകുന്നു.
പെട്ടെന്ന് അപരിചിതൻ നേരെ നവനീതിനെ നോക്കുന്നു.
അവരുടെ കണ്ണുകൾ കൂട്ടിമുട്ടുന്നു.
അപരിചിതൻ പുഞ്ചിരിക്കുന്നു.
സൗഹൃദപരമായ പുഞ്ചിരിയല്ല.
ദേഷ്യവും അല്ല.
ഇരുവിനുമിടയിൽ എന്തോ ഒന്ന്.
നവനീത് കണ്ണുകൾ മാറ്റുന്നു.
ട്രെയിൻ ഒരു തുരങ്കത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു.
പൂർണ്ണമായ ഇരുട്ട്.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ജനലിൽ അവരുടെ പ്രതിഫലനങ്ങൾ മാത്രം കാണാം.
അപരിചിതന്റെ പ്രതിഫലനം നവനീതിനെ തന്നെ നോക്കുകയാണ്.
നവനീത് തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നു.
അപരിചിതൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്നു.
അവൻ വീണ്ടും ജനലിലേക്ക് നോക്കുന്നു.
പ്രതിഫലനം ഇപ്പോഴും അവനെ നോക്കുകയാണ്.
ട്രെയിൻ തുരങ്കത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വരുന്നു.
പ്രതിഫലനം അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
---
അധ്യായം 3
ഫോൺ കോൾ
രാത്രി 11:17
മിക്ക യാത്രക്കാരും ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു.
കോച്ച് ഏതാണ്ട് നിശ്ശബ്ദമാണ്.
അപരിചിതൻ ഫോൺ പുറത്തെടുക്കുന്നു.
നവനീത് ഉറങ്ങുന്നതുപോലെ നടിക്കുന്നു.
പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നേരിയതായി തുറന്നിരിക്കുന്നു.
അപരിചിതൻ ഒരു നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്യുന്നു.
"ഹലോ."
നിശ്ശബ്ദത.
"ഞാൻ പുറപ്പെട്ടു."
വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.
പിന്നെ—
"രാവിലെ എത്തുന്നതിന് മുമ്പ് ഞാൻ അവിടെ ഉണ്ടാകും."
അവൻ കോൾ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു.
നവനീത് കണ്ണുകൾ തുറക്കുന്നു.
അപരിചിതൻ നേരെ അവനെ നോക്കുകയാണ്.
നവനീത് ഉടൻ കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുന്നു.
കാലടിശബ്ദം.
അപരിചിതൻ എഴുന്നേൽക്കുന്നു.
തവിട്ടുനിറത്തിലുള്ള ബാഗ് എടുക്കുന്നു.
അവൻ നടന്ന് അകന്നുപോകുന്നു.
കാലടിശബ്ദം പതുക്കെ അകലുന്നു.
നവനീത് കണ്ണുകൾ തുറക്കുന്നു.
അപരിചിതൻ കാണാനില്ല.
അവൻ വാതിലിലേക്ക് നോക്കുന്നു.
ട്രെയിൻ വേഗം കുറയ്ക്കുന്നു.
SCREEEEEECH...
അപരിചിതൻ അടുത്ത സ്റ്റേഷനിൽ ഇറങ്ങുന്നു.
ജനലിലൂടെ നവനീത് അവനെ നോക്കുന്നു.
അപരിചിതൻ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലൂടെ നടക്കുന്നു.
പെട്ടെന്ന് നിൽക്കുന്നു.
ചുറ്റും നോക്കുന്നു.
പിന്നെ—
അവൻ മറ്റൊരു ട്രെയിനിലേക്ക് കയറുന്നു.
പ്ലാറ്റ്ഫോമിന് മുകളിലുള്ള ബോർഡ് ഇപ്പോൾ വ്യക്തമായി കാണാം.
KANNUR
നവനീതിന്റെ കണ്ണുകൾ വലുതാകുന്നു.
"എന്തിനാണ് കണ്ണൂർ?"
തന്റെ ട്രെയിൻ തെക്കോട്ടാണ് പോകുന്നത്.
മറ്റേ ട്രെയിൻ വടക്കോട്ട്.
വാതിലുകൾ അടയാൻ തുടങ്ങുന്നു.
അവന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ പറയുന്നു—
ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കൂ.
മറ്റൊരു ശബ്ദം പറയുന്നു—
അവനെ പിന്തുടരൂ.
ട്രെയിൻ നീങ്ങിത്തുടങ്ങുന്നു.
നവനീത് സീറ്റിൽ തന്നെ ഇരിക്കുന്നു.
പിന്നെ—
പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേൽക്കുന്നു.
ബാക്ക്പാക്ക് എടുത്ത് ഓടുന്നു.
വാതിൽ അടയാൻ പോകുന്നു.
അവൻ ചാടിക്കയറുന്നു.
BANG!
വാതിൽ അവന്റെ പിന്നിൽ അടയുന്നു.
അവൻ അകത്താണ്.
ശ്വാസം വേഗത്തിൽ.
ട്രെയിൻ വേഗം കൂട്ടുന്നു.
നവനീത് പിന്നിലേക്ക് നോക്കുന്നു.
തന്റെ യഥാർത്ഥ ട്രെയിൻ ഇരുട്ടിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
ഒരു അപരിചിതനുവേണ്ടി അവൻ തന്റെ യാത്ര ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.
---
അധ്യായം 4
കണ്ണൂർ
പുലർച്ചെ 4:11
ആകാശം കടുംനീല നിറത്തിലേക്ക് മാറുന്നു.
ട്രെയിൻ കണ്ണൂരിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു.
നവനീത് ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല.
അപരിചിതൻ ഇപ്പോഴും അതേ സീറ്റിൽ ഇരിക്കുന്നു.
ഏതാണ്ട് അനങ്ങാതെ.
ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്നപോലെ.
ട്രെയിൻ നിൽക്കുന്നു.
അപരിചിതൻ എഴുന്നേൽക്കുന്നു.
ബാഗ് എടുക്കുന്നു.
പുറത്തേക്ക് നടക്കുന്നു.
നവനീത് അവനെ പിന്തുടരുന്നു.
അവർ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വരുന്നു.
തെരുവുകൾ ഏതാണ്ട് ശൂന്യം.
ചില തെരുവുവിളക്കുകൾ മിന്നിമറയുന്നു.
ഒരു തെരുവുനായ റോഡ് മുറിച്ചുകടക്കുന്നു.
അപരിചിതൻ കൈ ഉയർത്തുന്നു.
ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷ നിൽക്കുന്നു.
അവൻ അതിൽ കയറുന്നു.
ഓട്ടോറിക്ഷ അകന്നുപോകുന്നു.
നവനീത് മറ്റൊരു ഓട്ടോറിക്ഷ നിർത്തുന്നു.
"ആ ഓട്ടോയെ പിന്തുടരൂ."
ഡ്രൈവർ റിയർവ്യൂ മിററിലൂടെ അവനെ നോക്കുന്നു.
"ചേട്ടന് ആ ആളെ അറിയാമോ?"
നവനീത് മറുപടി പറയുന്നില്ല.
ഓട്ടോ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നു.
ഇടുങ്ങിയ റോഡുകളിലൂടെ.
ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന വീടുകൾക്ക് അരികിലൂടെ.
അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന കടകൾക്കരികിലൂടെ.
കാറ്റിൽ ഇളകുന്ന തെങ്ങുകൾക്കിടയിലൂടെ.
നഗരം പതുക്കെ പിന്നിലാകുന്നു.
ഒടുവിൽ—
അപരിചിതന്റെ ഓട്ടോ നിൽക്കുന്നു.
നവനീതിന്റെ ഓട്ടോ അമ്പത് മീറ്റർ അകലെയായി നിൽക്കുന്നു.
അവൻ മുന്നിലേക്ക് നോക്കുന്നു.
തുരുമ്പിച്ച ഗേറ്റിന് പിന്നിൽ ഒരു പഴയ കെട്ടിടം.
മുകളിൽ തൂങ്ങിയിരിക്കുന്ന ബോർഡ്—
SNEHATHEERAM
OLD AGE CARE CENTRE
അപരിചിതൻ അകത്തേക്ക് നടക്കുന്നു.
നവനീത് ഓട്ടോയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്നു.
അവൻ കെട്ടിടത്തിലേക്ക് നോക്കുന്നു.
ആദ്യമായി—
സംശയം കൗതുകത്തെ മറികടക്കുന്നു.
ഒരുപക്ഷേ ഇവിടെ ഒരു രഹസ്യവുമില്ല.
ഒരുപക്ഷേ താൻ പിന്തുടർന്നത് തികച്ചും നിരപരാധിയായ ഒരാളെയാണ്.
അവൻ തിരിഞ്ഞുനടക്കുന്നു.
അപ്പോഴാണ്—
പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം.
"എത്ര നേരം കൂടി എന്നെ പിന്തുടരാനാണ്?"
നവനീത് നിശ്ചലനാകുന്നു.
പതുക്കെ തിരിയുന്നു.
പ്രവേശനവാതിലിലെ വെളിച്ചത്തിന് താഴെ ആ അപരിചിതൻ നിൽക്കുന്നു.
മുഖത്തിന്റെ പകുതി നിഴലിൽ.
---
അധ്യായം 5
രാഹുൽ
"ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ നീ എന്നെ പിന്തുടരുകയാണ്."
നവനീത് ഒന്നും പറയുന്നില്ല.
അപരിചിതൻ അടുത്തേക്ക് നടക്കുന്നു.
"എന്റെ പേര് രാഹുൽ."
"നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്?"
രാഹുൽ കെട്ടിടത്തിലേക്ക് നോക്കുന്നു.
"എന്റെ അമ്മ."
ഒരു ഇടവേള.
"അവൾ ഇവിടെ താമസിക്കുന്നു."
നവനീത് കെട്ടിടത്തിലേക്ക് നോക്കുന്നു.
"പിന്നെ എന്തിനാണ് കണ്ണൂരിലേക്ക് ട്രെയിനിൽ വന്നത്?"
രാഹുൽ നേരിയൊരു പുഞ്ചിരി വിടുന്നു.
"കാരണം ചിലപ്പോൾ..."
അവൻ കടലിലേക്ക് നോക്കുന്നു.
"...നിനക്കായി കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരാളുടെ അടുത്തെത്താൻ വളരെ ദൂരം യാത്ര ചെയ്യേണ്ടി വരും."
---
അധ്യായം 6
കടൽത്തീരം
പുലർച്ചെ 5:46
ആകാശത്തിന്റെ നിറം മാറിത്തുടങ്ങുന്നു.
നീല.
പർപ്പിൾ.
പിന്നെ ഓറഞ്ച്.
കടൽ ഏതാണ്ട് നിശ്ശബ്ദമാണ്.
രാഹുൽ മണലിൽ ഇരിക്കുന്നു.
നവനീത് അവന്റെ പിന്നിൽ നിൽക്കുന്നു.
"ഞാൻ ഇവിടെ വരുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് അറിയാമോ?"
രാഹുൽ ചോദിക്കുന്നു.
നവനീത് തലകുലുക്കുന്നു.
രാഹുൽ ഒരു ചെറിയ കല്ല് എടുക്കുന്നു.
"എന്റെ അമ്മ എന്നെ ഒരു കാര്യം പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു."
അവൻ കല്ല് കടലിലേക്ക് എറിയുന്നു.
SPLASH.
"ഞാൻ ചെറുപ്പമായിരുന്നപ്പോൾ ജീവിതം എന്നാൽ എവിടെയെങ്കിലും എത്തിച്ചേരുക എന്നാണെന്ന് കരുതി."
അവൻ നവനീതിനെ നോക്കുന്നു.
"നല്ല ജോലി."
"പണം."
"വിജയം."
"അംഗീകാരം."
അവൻ കുറച്ച് നിമിഷം നിശ്ശബ്ദനാകുന്നു.
"പക്ഷേ ഒരു ദിവസം..."
രാഹുലിന്റെ ശബ്ദം പതുക്കെയാകുന്നു.
"...എന്റെ അമ്മ എന്റെ പേര് മറന്നു."
നിശ്ശബ്ദത.
"അപ്പോൾ എനിക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി."
"എന്ത്?"
രാഹുൽ ഉദിച്ചുവരുന്ന സൂര്യനെ നോക്കുന്നു.
"നാളെ എന്താകും എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്..."
ഒരു ഇടവേള.
"...ഇന്ന് നമ്മളിൽ നിന്ന് എപ്പോഴാണ് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതെന്ന് നമ്മൾ പലപ്പോഴും മറന്നുപോകുന്നു."
നവനീത് താഴേക്ക് നോക്കുന്നു.
അവന്റെ മനസ്സിൽ അമ്മയുടെ മുഖം തെളിയുന്നു.
അവളുടെ ശബ്ദം.
"എത്തിയിട്ട് വിളിക്കണം."
അവന്റെ ഫോൺ ഇപ്പോഴും പോക്കറ്റിലുണ്ട്.
---
അധ്യായം 7
ആ ഫോൺ കോൾ
രാഹുലിന്റെ ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്യുന്നു.
RING... RING...
അവൻ ഫോൺ എടുക്കുന്നു.
അവന്റെ മുഖഭാവം മാറുന്നു.
"എന്ത്?"
നിശ്ശബ്ദത.
"എപ്പോൾ?"
ഫോൺ കൈയിൽ നിന്ന് വഴുതിപ്പോകുന്നതുപോലെ അവൻ പിടിക്കുന്നു.
നവനീത് അവനെ നോക്കുന്നു.
"എന്തുപറ്റി?"
രാഹുൽ പെട്ടെന്ന് ഓടിത്തുടങ്ങുന്നു.
നവനീത് അവന്റെ പിന്നാലെ ഓടുന്നു.
അവർ കെയർ സെന്ററിൽ എത്തുന്നു.
ഇടനാഴിയിൽ ആളുകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഒരു നഴ്സ് കരയുന്നു.
രാഹുൽ ആളുകളെ തള്ളിമാറ്റി അകത്തേക്ക് കടക്കുന്നു.
"അമ്മേ!"
ഒരു വൃദ്ധയായ സ്ത്രീ കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ തുറക്കുന്നു.
അവൾ രാഹുലിനെ നോക്കുന്നു.
ഒരു നിമിഷം—
ഒന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ല.
പിന്നെ അവൾ പുഞ്ചിരിക്കുന്നു.
"ട്രെയിനിൽ വന്നതാണോ?"
രാഹുൽ അവളുടെ അരികിൽ മുട്ടുകുത്തുന്നു.
"അതെ, അമ്മേ."
അവൾ അവന്റെ മുഖത്ത് കൈവയ്ക്കുന്നു.
"നീ വന്നു..."
രാഹുൽ കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുന്നു.
ഒരു കണ്ണുനീർത്തുള്ളി കവിളിലൂടെ താഴേക്ക് വീഴുന്നു.
വൃദ്ധ പതുക്കെ പറയുന്നു—
"അടുത്ത തവണ വൈകിക്കരുത്..."
അവളുടെ കൈ നിശ്ചലമാകുന്നു.
രാഹുൽ അനങ്ങുന്നില്ല.
മുറി പൂർണ്ണമായും നിശ്ശബ്ദമാകുന്നു.
വാതിൽക്കൽ നവനീത് നിൽക്കുന്നു.
അവന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ തകർന്നുവീഴുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു.
ഭയമല്ല.
ദുഃഖമല്ല.
അതിലും ആഴത്തിലുള്ള എന്തോ ഒന്ന്.
തിരിച്ചറിവ്.
---
അധ്യായം 8
മടങ്ങിവരവ്
തിരുവനന്തപുരം എക്സ്പ്രസ് — ഉച്ചയ്ക്ക്
നവനീത് ജനലിനരികിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുന്നു.
ട്രെയിൻ കേരളത്തിലൂടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നു.
പച്ചപ്പുള്ള വയലുകൾ.
നദികൾ.
ഗ്രാമങ്ങൾ.
മഴ.
സൂര്യപ്രകാശം.
എല്ലാം പിന്നിലേക്ക് ഓടിമറയുന്നു.
അവൻ തന്റെ ബാഗിലേക്ക് നോക്കുന്നു.
ഒരിക്കൽ.
പിന്നെ നിർത്തുന്നു.
ഇനി അവൻ ബാഗ് പരിശോധിക്കുന്നില്ല.
ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്യുന്നു.
സ്ക്രീനിൽ—
"MUM"
അവൻ കോൾ എടുക്കുന്നു.
"ഹലോ?"
"എവിടെയാണ്?"
"ട്രെയിനിലാണ്."
"ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ?"
നവനീത് പുഞ്ചിരിക്കുന്നു.
"ഇല്ല."
"എന്തുകൊണ്ട്?"
അവൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്നു.
"ആദ്യം നിങ്ങളോട് സംസാരിക്കണം എന്ന് തോന്നി."
അവന്റെ അമ്മ ചിരിക്കുന്നു.
വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം—
നവനീതിന് പൂർണ്ണമായും സമാധാനം തോന്നുന്നു.
പെട്ടെന്ന്—
THUD.
എന്തോ അവന്റെ ചെരുപ്പിൽ തട്ടുന്നു.
അവൻ താഴേക്ക് നോക്കുന്നു.
ഒരു തവിട്ടുനിറത്തിലുള്ള കവറാണ്.
പേര് ഇല്ല.
വിലാസമില്ല.
അവൻ അത് എടുത്ത് തുറക്കുന്നു.
അകത്ത്—
ഒരു കടലാസ്.
അതിൽ ഒരു വാചകം മാത്രം.
"നീ എന്നെ പിന്തുടർന്നതല്ല, നവനീത്."
അവന്റെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു.
അവൻ കടലാസ് മറിച്ചുനോക്കുന്നു.
ഒന്നുമില്ല.
വീണ്ടും മുന്നിലേക്ക് തിരിക്കുന്നു.
അവിടെ മറ്റൊരു വരി.
"നീ നിന്നെത്തന്നെയാണ് പിന്തുടർന്നത്."
നവനീത് ചുറ്റും നോക്കുന്നു.
കോച്ചിലുള്ള എല്ലാവരും സാധാരണപോലെ ഇരിക്കുന്നു.
ആരും അവനെ നോക്കുന്നില്ല.
അവൻ ജനലിലേക്ക് നോക്കുന്നു.
എതിർ പാളത്തിലൂടെ മറ്റൊരു ട്രെയിൻ കടന്നുപോകുന്നു.
ഒരു നിമിഷം—
അവൻ അവനെ കാണുന്നു.
കറുത്ത ഷർട്ട്.
തവിട്ടുനിറത്തിലുള്ള ബാഗ്.
രാഹുൽ.
ട്രെയിനിന്റെ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്നു.
നേരെ നവനീതിനെ നോക്കുന്നു.
നവനീത് എഴുന്നേൽക്കുന്നു.
"രാഹുൽ!"
മറ്റേ ട്രെയിൻ ഇരുട്ടിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
അവൻ പോയി.
നവനീതിന്റെ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്യുന്നു.
UNKNOWN NUMBER
ഒരു പുതിയ സന്ദേശം.
നവനീത് അത് തുറക്കുന്നു.
നാല് വാക്കുകൾ.
"അടുത്ത യാത്ര. ഭയമില്ലാതെ."
അവന്റെ വിരലുകൾ ഫോണിൽ മുറുകുന്നു.
അവൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്നു.
റെയിൽപ്പാളങ്ങൾ ദൂരെയുള്ള ചക്രവാളത്തിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
ജനലിൽ അവന്റെ പ്രതിഫലനം തെളിയുന്നു.
പക്ഷേ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക്—
ആ പ്രതിഫലനം പുഞ്ചിരിക്കുന്നില്ല.
അത് നവനീതിന്റെ പിന്നിലേക്ക് നോക്കുകയാണ്.
നവനീത് പതുക്കെ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നു.
അവിടെ ആരുമില്ല.
അവൻ വീണ്ടും ജനലിലേക്ക് നോക്കുന്നു.
പ്രതിഫലനം സാധാരണ നിലയിലാണ്.
ട്രെയിൻ തെക്കോട്ട് യാത്ര തുടരുന്നു.
CLACK... CLACK... CLACK...
ശബ്ദം കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിലാകുന്നു.
സ്ക്രീൻ പതുക്കെ കറുപ്പിലേക്ക് മങ്ങുന്നു.
പിന്നെ—
ഒരു അവസാന ശബ്ദം.
രാഹുൽ (V.O.)
"ചില യാത്രകൾ നമ്മളെ എവിടെയും എത്തിക്കുന്നില്ല..."
ഒരു ഇടവേള.
"...അവ നമ്മൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരാണെന്ന് കാണിച്ചുതരുന്നു."
CUT TO BLACK.
THE END
