ਅੱਖਰ ਬੋਲਦੇ ਨੇ (ਸ਼ਾਇਰੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ)
ਕਿਤਾਬ-ਏ-ਦਿਲ ਦਾ ਅੱਜ ਨਵਾਂ ਆਗਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ,
ਅਸੀਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰੂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਰਦੇ ਹਾਂ।
ਨਾ ਕੋਈ ਕਿੱਸਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਹਾਣੀ ਹੋਵੇਗੀ,
ਹੁਣ ਪੰਨੇ-ਪੰਨੇ 'ਤੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਦੀ ਰਵਾਨੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਜਦੋਂ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹੋਗੇ ਇਸਨੂੰ, ਇੱਕ ਸਕੂਨ ਮਿਲੇਗਾ,
ਹਰ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਚ ਦਾ ਨੂਰ ਖਿੜੇਗਾ।ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਸਬਰ
ਹਰ ਇੱਕ ਕਦਮ 'ਤੇ ਮਿਲੇ ਨਵਾਂ ਸਬਕ, ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਬਹੁਤ ਹੈ,
ਹੱਸਣਾ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਖੁਦ ਸਿੱਖ ਲਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਰੁਆਉਂਦੀ ਬਹੁਤ ਹੈ।
ਸਬਰ ਦੀ ਨੀਂਹ 'ਤੇ ਜੋ ਮਹਿਲ ਉਸਾਰਦੇ ਨੇ ਮੁਸਾਫ਼ਿਰ ਇੱਥੇ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਰਾਗਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਰੂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼
ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ੋਰ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਤਾ ਜੋੜ ਲਿਆ,
ਜਿੱਥੇ ਮਤਲਬ ਦੇ ਸਨ ਰਸਤੇ, ਉੱਥੋਂ ਮੁੱਖ ਅਸੀਂ ਮੋੜ ਲਿਆ।
ਹੁਣ ਕਾਗਜ਼ 'ਤੇ ਜੋ ਉਤਰੇਗਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਚ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ,
ਅਸੀਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਪਾ ਪਰੋ ਲਿਆ।
ਸੱਚੀ ਮੁਹੱਬਤ
ਜਿਸਮਾਂ ਦੇ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਬਸ ਵਪਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਜੋ ਰੂਹ ਨਾਲ ਰੂਹ ਨੂੰ ਜੋੜੇ, ਉਹੀਓ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਮ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ ਉਸ ਰਾਹ ਉੱਤੇ,
ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਇੱਕ ਸਾਹ ਖ਼ੁਦਾ ਦੇ ਨਾਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।ਸਮੇਂ ਦਾ ਸੱਚ
ਵਕਤ ਦੇ ਨਾਲ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਚਿਹਰੇ ਇੱਥੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ,
ਕੋਈ ਸਬਕ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੋਈ ਸਾਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ ਹੀ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦੀ ਚਾਲ ਦੇਖੀ ਹੈ,
ਜੋ ਕੱਲ੍ਹ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਸਨ, ਅੱਜ ਅਣਜਾਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਪੇ ਦੀ ਖੋਜ
ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਨਿਕਲੇ ਸੀ, ਪਰ ਖੁਦ ਨੂੰ ਗੁਆ ਬੈਠੇ,
ਜਦੋਂ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰੀ, ਤਾਂ ਰੱਬ ਦਾ ਦਰ ਪਾ ਬੈਠੇ।
ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਦੀ ਹੁਣ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਅਹਿਸਾਸ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਨੇ,
ਅਸੀਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਬਸਤੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਗ਼ਮ ਭੁਲਾ ਬੈਠੇ।
ਸਬਰ ਤੇ ਉਮੀਦ
ਜੇ ਰਾਤ ਲੰਮੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਸਵੇਰ ਦਾ ਆਉਣਾ ਤੈਅ ਹੈ,
ਮਨ ਜੇ ਸੱਚਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸਹਿ ਹੈ।
ਸਮੀਰ ਦੀ ਕਲਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅੱਜ ਇਹ ਠਹਿਰਾਅ ਆਇਆ,
ਇਹ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਫ਼ਰਤ ਨਹੀਂ, ਬਸ ਸਬਰ ਦਾ ਹੀ ਫਲ ਹੈ।
ਦਿਲ ਦੀ ਗੁਫ਼ਤਗੂ
ਕਾਗਜ਼ 'ਤੇ ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਕੋਈ ਅਲਫ਼ਾਜ਼ ਲਿਖਦਾ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਹਰਫ਼ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਦਾ ਕੋਈ ਰਾਜ਼ ਲਿਖਦਾ ਹਾਂ।
ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਦੇ ਨੇ ਬਸ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਇਸਨੂੰ,
ਤੇ ਮੈਂ ਹਰ ਇੱਕ ਸਤਰ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਆਗਾਜ਼ ਲਿਖਦਾ ਹਾਂ।ਸੱਚੀ ਯਾਰੀ (ਉਸਮਾਨ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਰੰਗ)
ਹਰ ਮੋੜ 'ਤੇ ਜੋ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਯਾਰ ਉਦੋਂ ਖ਼ਾਸ ਹੁੰਦੇ ਨੇ,
ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਮੁੱਖ ਮੋੜ ਲਵੇ, ਉਹ ਉਦੋਂ ਵੀ ਪਾਸ ਹੁੰਦੇ ਨੇ।
ਉਸਮਾਨ ਵਰਗੀ ਯਾਰੀ ਦਾ ਮਾਣ ਹੈ ਇਸ ਦਿਲ ਨੂੰ,
ਜਿਸਦੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਸਾਰੇ ਗ਼ਮ ਪਲ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੂਰ ਹੁੰਦੇ ਨੇ।
ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ
ਲੋਕ ਲੱਭਦੇ ਨੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਤਲਬ ਦੇ ਸੌਦੇ ਯਾਰੋ,
ਪਰ ਯਾਰਾਂ ਦੀ ਦੁਆ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਬਸ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾ ਕੋਈ ਪਰਦਾ ਰੱਖਿਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਲੁਕਾਅ ਰੱਖਿਆ,
ਸੱਚੀ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਤਾਂ ਖ਼ੁਦਾ ਦੇ ਨਾਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦਿਲ ਦਾ ਹੌਸਲਾ
ਜਦੋਂ ਕਲਮ ਥੱਕ ਕੇ ਰੁਕਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਯਾਰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦੇ ਨੇ,
ਡੁੱਬਦੀ ਹੋਈ ਉਮੀਦ ਦੀ ਬੇੜੀ ਨੂੰ ਉਹ ਕਿਨਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਨੇ।
ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਇਸ ਸਫ਼ਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅੱਜ ਇਹ ਰੌਣਕ ਹੈ,
ਇਹ ਸਭ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਪਾਕ ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ ਹੀ ਸਾਇਆ ਹੈ।ਟੁੱਟੇ ਦਿਲ ਦਾ ਸਬਰ (ਦਿਲ ਦੇ ਦਰਦ ਲਈ ਸ਼ਾਇਰੀ)
ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਗਏ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਸ਼ੁਕਰੀਆ ਕਰਦੇ ਹਾਂ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੀ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸਬਰ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਤੋਰਿਆ ਹੈ।
ਹੁਣ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਵਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਉੱਤੇ,
ਅਸੀਂ ਟੁੱਟ ਕੇ ਹੀ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਆਪੇ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ ਹੈ।
ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਦੀ ਤਾਕਤ
ਦਰਦ ਜਦੋਂ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਨਸਾਨ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਉਹ ਰੋਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਬੱਸ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਗਜ਼ 'ਤੇ ਜੋ ਉਤਰੇ ਨੇ ਅੱਜ ਹੰਝੂ ਬਣ ਕੇ ਯਾਰੋ,
ਇਹ ਉਹ ਰਾਜ਼ ਨੇ ਜੋ ਦਿਲ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਵਾਂ ਆਗਾਜ਼
ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਟੁੱਟੇ ਤਾਂ ਸ਼ੋਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦਿਲ ਟੁੱਟੇ ਤਾਂ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਪਰ ਉਹੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਫਿਰ ਕਲਮ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਪਰਵਾਜ਼ ਸਿਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜੋ ਲੰਘ ਗਿਆ ਉਹ ਸਬਕ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਗੇ ਹੈ ਉਹ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ,
ਹੁਣ ਸਮੀਰ ਦੀ ਕਲਮ ਬਸ ਸੱਚੇ ਅਹਿਸਾਸ ਲਿਖਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।ਸਵੈ-ਮਾਣ ਅਤੇ ਹੌਸਲਾ
ਉਡਾਣ ਐਸੀ ਭਰੋ ਕਿ ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਛੋਟਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਵੇ,
ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਦਿਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਵੇ।
ਸਮੀਰ ਦੀ ਕਲਮ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਨਹੀਂ ਝੁਕਦੀ,
ਇਹ ਉਹ ਹਰਫ਼ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਜ਼ਮਾਨਾ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵੇ।
ਕੁਦਰਤ ਅਤੇ ਸਕੂਨ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਇਸ ਬਣਾਵਟੀ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਦੇਖਿਆ,
ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਅਸਲ ਸਕੂਨ ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਲੋਕ ਦੌੜਦੇ ਰਹੇ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਪੈਸੇ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਯਾਰੋ,
ਤੇ ਅਸੀਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬਹਿ ਕੇ ਹੀ ਤਕਦੀਰ ਦਾ ਰੰਗ ਦੇਖ ਲਿਆ।
ਦਿਲ ਦੀ ਅਮੀਰੀ
ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਅਕਸਰ ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ ਹੁੰਦੇ ਨੇ,
ਤੇ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਦੀ ਕੁਟੀਆ ਵਿੱਚ ਰੂਹਾਨੀ ਮੇਲੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ।
ਅਸੀਂ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਲਏ,
ਸਾਡੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤਾਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਤਾਜ ਵੀ ਝੁਕਦੇ ਨੇ।ਸਮੇਂ ਦਾ ਗੇੜ ਤੇ ਹਕੀਕਤ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਲਤਾੜਨ ਲੱਗ ਪਏ,
ਜੋ ਕੱਲ੍ਹ ਤੱਕ ਹੱਥ ਜੋੜਦੇ ਸਨ, ਅੱਜ ਅੱਖਾਂ ਦਿਖਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪਰ ਸਮੀਰ ਦੀ ਕਲਮ ਨੇ ਕਦੇ ਆਪਣਾ ਅਸੂਲ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ,
ਸਮਾਂ ਬਦਲੇਗਾ ਤਾਂ ਦੇਖਾਂਗੇ, ਜੋ ਅੱਜ ਖੁਦ ਨੂੰ ਖ਼ੁਦਾ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਬਰ ਦੀ ਪਰਖ
ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਨੇ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜਿੱਤ ਜਾਣਗੇ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ਕਿ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਿੰਨੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਪਲਦੇ ਨੇ।
ਅਸੀਂ ਹਾਰ ਕੇ ਵੀ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਹੁਨਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ,
ਸਾਡੇ ਸਬਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤਾਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਹੰਕਾਰ ਵੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਢਲਦੇ ਨੇ।
ਰੂਹਾਨੀ ਉਡਾਣ
ਨਾ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੀ ਭੁੱਖ ਹੈ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਾਜ ਦੀ ਚਾਹਤ ਹੈ,
ਸਾਡੀ ਕਲਮ ਦੀ ਸਿਆਹੀ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਬਸ ਰੱਬ ਦੀ ਇਬਾਦਤ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਅੱਖਰ ਕਾਗਜ਼ 'ਤੇ ਉਤਰਦੇ ਨੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਿੱਦਤ ਦੇ ਨਾਲ,
ਤਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਇੱਕ ਅਲੱਗ ਹੀ ਰਾਹਤ ਹੈ।ਅੱਖਰ ਬੋਲਦੇ ਨੇ — ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਇਰੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਹਕੀਕਤ, ਸਬਰ ਦਾ ਇਮਤਿਹਾਨ ਤੇ ਰੂਹਾਨੀ ਪਰਵਾਜ਼
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਰੰਗਮੰਚ 'ਤੇ ਕਿਰਦਾਰ ਬਦਲਦੇ ਦੇਖੇ ਨੇ,
ਅਸੀਂ ਵਕਤ ਦੀ ਗਰਦਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਬਦਲਦੇ ਦੇਖੇ ਨੇ।
ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਸਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਸਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ,
ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖ਼ਰੀਦਦਾਰ ਬਦਲਦੇ ਦੇਖੇ ਨੇ।
ਪਰ ਸਮੀਰ ਦੀ ਕਲਮ ਨੇ ਕਦੇ ਆਪਣਾ ਅਸੂਲ ਨਹੀਂ ਵੇਚਿਆ,
ਅਸੀਂ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਦੀ ਅਣਖ ਲਈ ਤਖ਼ਤ-ਓ-ਤਾਜ ਵੀ ਪਲਟਦੇ ਦੇਖੇ ਨੇ।
ਸਬਰ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਤੇ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨ
ਲੋਕ ਸਮਝਦੇ ਨੇ ਕਿ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਹਾਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਅੰਦਰ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ਕਿ ਸ਼ਾਂਤ ਦਿਖਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਸੈਲਾਬ ਪਲਦੇ ਨੇ।
ਅਸੀਂ ਹਰ ਹੰਝੂ ਨੂੰ ਸਿਆਹੀ ਬਣਾ ਕੇ ਕਾਗਜ਼ 'ਤੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ,
ਸਾਡੇ ਸਬਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤਾਂ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਿਸਾਬ-ਕਿਤਾਬ ਹਿਲਦੇ ਨੇ।
ਜਦੋਂ ਰੂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਲਿਬਾਸ ਪਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ,
ਤਾਂ ਪੱਥਰ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਫਿਰ ਸੱਚ ਦੇ ਚਿਰਾਗ਼ ਜਲਦੇ ਨੇ।
ਸੱਚੀ ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਦਾ ਅਸਮਾਨ
ਉਸਮਾਨ ਦੀ ਯਾਰੀ ਦਾ ਸਾਇਆ ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੋਵੇ ਯਾਰੋ,
ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਕਿਸੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਇਹ ਰਿਸ਼ਤੇ ਜਿਸਮਾਂ ਦੇ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਰੂਹਾਂ ਦੇ ਪਾਕ ਸੌਦੇ ਨੇ,
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਦਾ ਘਰ ਹੋਵੇ।
ਅਸੀਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਬਸਤੀ ਵਸਾਈ ਹੈ,
ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਮੁਸਾਫ਼ਿਰ ਆ ਕੇ ਬਸ ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।ਭਾਗ ੧: ਟੁੱਟੇ ਦਿਲ ਦਾ ਦਰਦ ਤੇ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ (ਸ਼ੇਅਰ ੧ ਤੋਂ ੨੫)
ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਗਏ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਸ਼ੁਕਰੀਆ ਕਰਦੇ ਹਾਂ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੀ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸਬਰ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਤੋਰਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਟੁੱਟੇ ਤਾਂ ਸ਼ੋਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦਿਲ ਟੁੱਟੇ ਤਾਂ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਪਰ ਉਹੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਫਿਰ ਕਲਮ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਪਰਵਾਜ਼ ਸਿਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਰਦ ਜਦੋਂ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਨਸਾਨ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਉਹ ਰੋਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਬੱਸ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਗਜ਼ 'ਤੇ ਜੋ ਉਤਰੇ ਨੇ ਅੱਜ ਹੰਝੂ ਬਣ ਕੇ ਯਾਰੋ,
ਇਹ ਉਹ ਰਾਜ਼ ਨੇ ਜੋ ਦਿਲ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਹੱਸ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰ ਦਿੱਤੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆਪਣੀ,
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਕੋਈ ਦਰਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਹਰ ਜ਼ਖ਼ਮ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰੋਣਾ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਹੈ,
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਬਹਿ ਕੇ ਰੋਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਸਾਫ਼ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਅਕਸਰ ਉਹੀਓ ਟੁੱਟਦੇ ਨੇ,
ਇਸ ਮਤਲਬੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੱਸ ਚਿਹਰੇ ਹੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਨੇ।
ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਦੀ ਹਿੱਕ 'ਤੇ ਜਦੋਂ ਪਰਵਾਜ਼ ਲਿਖਦਾ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਹਰਫ਼ ਨਹੀਂ, ਰੂਹ ਦਾ ਕੋਈ ਰਾਜ਼ ਲਿਖਦਾ ਹਾਂ।
ਰੇਤ 'ਤੇ ਲਿਖੇ ਨਾਮ ਤਾਂ ਹਵਾਵਾਂ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਨੇ,
ਪਰ ਜੋ ਰੂਹਾਂ 'ਤੇ ਉੱਕਰੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੇ।
ਹੁਣ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਵਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਉੱਤੇ,
ਅਸੀਂ ਟੁੱਟ ਕੇ ਹੀ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਆਪੇ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ ਹੈ।
ਉਹ ਮਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਤੇ ਦੂਰ ਵੀ ਨਹੀਂ,
ਇਸ ਦਿਲ ਨੂੰ ਹੁਣ ਕੋਈ ਗਰੂਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਦੇ ਨੇ ਬਸ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਇਸਨੂੰ,
ਤੇ ਮੈਂ ਹਰ ਇੱਕ ਸਤਰ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਆਗਾਜ਼ ਲਿਖਦਾ ਹਾਂ।
ਪਿਆਰ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਜੋ ਵਪਾਰ ਦੁਨੀਆ ਕਰਦੀ ਹੈ,
ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਹੀ ਅਸਲ ਮੁਹੱਬਤ ਹੈ।
ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਮਝ ਕੇ ਦਿਲ ਹਾਰ ਬੈਠੇ ਸੀ,
ਉਹ ਤਾਂ ਬਸ ਵਕਤ ਗੁਜ਼ਾਰਨ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹੁਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਸੀਂ ਉਹ ਰਸਤੇ ਲੱਭਣ ਦੀ ਚਾਹਤ,
ਜਿੱਥੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਬੱਸ ਧੋਖਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਿਕਲਿਆ।
ਕੁਝ ਬੋਲੇ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਹਿ ਗਏ,
ਅਸੀਂ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ ਉੱਥੇ ਤੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਵਹਿ ਗਏ।
ਅਣਜਾਣੇ ਚਿਹਰੇ ਸਨ ਪਰ ਇੱਕ ਅਹਿਸਾਸ ਪੁਰਾਣਾ ਸੀ,
ਉਸ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਲੱਭ ਜਾਣਾ ਸੀ।
ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਪਰ ਯਾਦਾਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ,
ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਬਣ ਕੇ ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ।
ਹੁਣ ਰਹਿ ਗਏ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਸੁਨਸਾਨ ਰਾਹ ਉੱਤੇ,
ਜਿੱਥੇ ਦੇਖਣਾ ਹੈ ਕਿਵੇਂ ਲਿਖਦੀ ਹੈ ਤਕਦੀਰ ਅਗਲਾ ਸਫ਼ਾ।
ਉਹ ਦੂਰ ਗਏ ਪਰ ਦਿਲ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹੇ,
ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅਨਮੋਲ ਬੋਲ ਰਹੇ।
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਬਦ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਉੱਥੇ ਅਹਿਸਾਸ ਬੋਲਦੇ ਨੇ,
ਜਦੋਂ ਰੂਹਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਨੇ, ਤਾਂ ਦਿਲ ਦੇ ਰਾਜ਼ ਖੁੱਲ੍ਹਦੇ ਨੇ।
ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਬਦਲ ਗਏ ਮੇਰੇ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਦੇ ਰੰਗ,
ਹੁਣ ਉਦਾਸੀ ਦੂਰ ਹੋਈ ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਸੰਗ।
ਸ਼ੋਹਰਤ ਭਾਵੇਂ ਲੱਖ ਮਿਲੇ ਪਰ ਦਿਲ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ,
ਸੱਚਾ ਆਸ਼ਿਕ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਚਾਹ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ।
ਨਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਹੈ,
ਪਰ ਯਾਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ ਉਹੀ ਮਦਹੋਸ਼ੀ ਹੈ।
ਲਫ਼ਜ਼, ਸੁਰ ਤੇ ਰੰਗ ਮਿਲ ਕੇ ਅੱਜ ਇੱਕ ਹੋ ਗਏ ਨੇ,
ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਦਰਦ ਇਸ ਸਾਏ ਵਿੱਚ ਖੋ ਹੋ ਗਏ ਨੇ।
ਭਾਗ ੨: ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਫਲਸਫਾ ਤੇ ਸੱਚ (ਸ਼ੇਅਰ ੨੬ ਤੋਂ ੫੦)
ਹਰ ਇੱਕ ਕਦਮ 'ਤੇ ਮਿਲੇ ਨਵਾਂ ਸਬਕ, ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਬਹੁਤ ਹੈ,
ਹੱਸਣਾ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਖੁਦ ਸਿੱਖ ਲਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਰੁਆਉਂਦੀ ਬਹੁਤ ਹੈ।
ਵਕਤ ਦੇ ਨਾਲ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਚਿਹਰੇ ਇੱਥੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ,
ਕੋਈ ਸਬਕ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੋਈ ਸਾਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ ਹੀ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦੀ ਚਾਲ ਦੇਖੀ ਹੈ,
ਜੋ ਕੱਲ੍ਹ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਸਨ, ਅੱਜ ਅਣਜਾਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਨਿਕਲੇ ਸੀ, ਪਰ ਖੁਦ ਨੂੰ ਗੁਆ ਬੈਠੇ,
ਜਦੋਂ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰੀ, ਤਾਂ ਰੱਬ ਦਾ ਦਰ ਪਾ ਬੈਠੇ।
ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਦੀ ਹੁਣ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਅਹਿਸਾਸ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਨੇ,
ਅਸੀਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਬਸਤੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਗ਼ਮ ਭੁਲਾ ਬੈਠੇ।
ਕਾਗਜ਼ 'ਤੇ ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਕੋਈ ਅਲਫ਼ਾਜ਼ ਲਿਖਦਾ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਹਰਫ਼ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਦਾ ਕੋਈ ਰਾਜ਼ ਲਿਖਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸੀਂ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ,
ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਹੈ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਪੰਨੇ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ।
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇੱਕ ਜਾਦੂ ਦਾ ਮੇਲਾ ਹੈ ਯਾਰੋ,
ਇੱਥੇ ਜੋ ਦਿਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਬਹਿੰਦੇ ਹੋ,
ਤਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਵਿੱਚੋਂ ਰੱਬੀ ਨੂਰ ਝਲਕਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਅੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਏ ਹੁਣ,
ਬਾਹਰਲੇ ਸ਼ੋਰ ਤੋਂ ਕਿਨਾਰਾ ਕਰਨਾ ਏ ਹੁਣ।
ਜਦੋਂ ਆਪਾ ਮਿਟੇ ਤਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਨ ਆਉਂਦੀ ਹੈ,
ਰੂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਫਿਰ ਹਰ ਦਿਲ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਖ਼ਰੀਦਦਾਰ ਨਿਕਲਿਆ,
ਜਿਸਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ, ਬੱਸ ਵਪਾਰੀ ਯਾਰ ਨਿਕਲਿਆ।
ਲੋਕ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ,
ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਬਾਰਿਸ਼ ਦੇ ਸਾਏ ਹੇਠ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ।
ਨਾਮ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਨਾ ਪਈ ਸਾਨੂੰ,
ਇਸ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਤਾਂ ਅਜੇ ਸਫ਼ਰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਹੋਣਾ ਸੀ।
ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੇ ਮੁਕਾਮ 'ਤੇ ਵੀ ਜੋ ਸਾਦਗੀ ਨਾ ਛੱਡੇ,
ਉਹੀ ਇਨਸਾਨ ਜਹਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਹੈ ਗੱਡਦਾ।
ਕਲਾ ਜਦੋਂ ਸਵਾਰਥ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਮਾਜ ਲਈ ਧੜਕਦੀ ਹੈ,
ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਮਸਜਿਦ ਦੀ ਇਬਾਦਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਅੱਜ ਫਿਰ ਨਵੇਂ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਤੁਰ ਪਏ ਹਾਂ,
ਅਸੀਂ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਗਏ ਹਾਂ।
ਨਾਮ ਦੀ ਚਾਹਤ ਨਹੀਂ ਜਿੱਥੇ ਰੂਹਾਂ ਦਾ ਮੇਲ ਹੋਵੇ,
ਇਹ ਕੋਈ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖੇਲ ਨਹੀਂ।
ਇੱਕ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ ਹੈ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ,
ਜਿੱਥੇ ਕਦਰ ਹੋਵੇਗੀ ਦਿਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਰਚਨਿਆਂ ਦੀ।
ਇਸ ਸਾਏ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਹੁਣ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਦਰਦ ਭੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਜੋ ਸੱਚ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਉਹ ਹਰ ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਹੁਣ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਵਰਕੇ ਅਸੀਂ ਮੋੜ ਦਿੱਤੇ,
ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਸ ਸ਼ਾਇਰੀ ਸੰਗ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਜੋ ਬੀਤੇਗੀ ਦਿਲ 'ਤੇ, ਬਸ ਉਹੀਓ ਸੱਚ ਲਿਖਾਂਗੇ,
ਅਸੀਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਹੁਣ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਦੇ ਦੀਵੇ ਬਾਲਾਂਗੇ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖੁਦ ਇੱਕ ਚਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਚਿੱਲਾ ਹੈ,
ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਕਲਮ ਕਾਗਜ਼ 'ਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ,
ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਲਾਈਨਾਂ ਨਹੀਂ ਵਾਹੁੰਦੀ, ਰੂਹ ਦਾ ਨਕਸ਼ਾ ਉਤਾਰਦੀ ਹੈ।
ਜੋ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ ਵਕਤ, ਉਹਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀ ਕਰਨਾ,
ਮੈਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਨਵਾਂ ਆਗਾਜ਼ ਲਿਖਦਾ ਹਾਂ।
ਭਾਗ ੩: ਸਬਰ, ਉਮੀਦ ਤੇ ਰੂਹਾਨੀਅਤ (ਸ਼ੇਅਰ ੫੧ ਤੋਂ ੭੫)
ਸਬਰ ਦੀ ਨੀਂਹ 'ਤੇ ਜੋ ਮਹਿਲ ਉਸਾਰਦੇ ਨੇ ਮੁਸਾਫ਼ਿਰ ਇੱਥੇ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਰਾਗਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਜੇ ਰਾਤ ਲੰਮੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਸਵੇਰ ਦਾ ਆਉਣਾ ਤੈਅ ਹੈ,
ਮਨ ਜੇ ਸੱਚਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸਹਿ ਹੈ।
ਸਮੀਰ ਦੀ ਕਲਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅੱਜ ਇਹ ਠਹਿਰਾਅ ਆਇਆ,
ਇਹ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਫ਼ਰਤ ਨਹੀਂ, ਬਸ ਸਬਰ ਦਾ ਹੀ ਫਲ ਹੈ।
ਸਬਰ ਦੀ ਭੱਠੀ 'ਚ ਤਪ ਕੇ ਜੋ ਅੱਖਰ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਨੇ,
ਉਹੀਉ ਫਿਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ 'ਤੇ ਨਵਾਂ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਨੇ।
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦੀ ਹੱਦ ਮੁੱਕੀ, ਪਰ ਸਫ਼ਰ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਹੈ,
ਕਲਮ ਦੀ ਸਿਆਹੀ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਪਾਕੀ ਹੈ।
ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਕਿ ਚਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਚਿੱਲਾ ਕੱਟਣ ਲਈ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ,
ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੀ ਕਲਮ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕਮਰਾ ਹੀ ਖ਼ਾਨਗਾਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਕੇਹਾ ਸਬਰ ਹੈ ਸਾਡੀ ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ ਅੰਦਰ,
ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ਰਤ ਨਹੀਂ ਤੇ ਕੋਈ ਮਜਬੂਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਲਿਖੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮੇਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ,
ਰੂਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੇਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸਬਰ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਹੁਣ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ,
ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਸਾਡੇ ਵੇਹੜੇ ਮੁੜ ਉੱਤਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ।
ਕਲਾ ਜਦੋਂ ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਲਵੇ,
ਤਾਂ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਲਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਹੁਣ ਦਿਲ ਦੀ ਹਰ ਗੱਲ,
ਸਬਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਹੈ ਹੁਣ ਹੱਲ।
ਸਫ਼ਰ ਮੁੱਕਿਆ ਪਰ ਯਾਦਾਂ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਬਾਕੀ ਹੈ,
ਸਾਡੀ ਰੂਹ ਦਾ ਉਹ ਖੂਬਸੂਰਤ ਕਾਫ਼ਲਾ ਬਾਕੀ ਹੈ।
ਸਵੇਰ ਦੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਰੂਹ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਕਿਹਾ ਹੋਵੇ,
ਰਾਹ ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋਵੇ, ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਰੁਕੇਗਾ ਨਹੀਂ।
ਜਿਸ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਤੁਰੇ ਹਾਂ,
ਉਹ ਕਿਸੇ ਇਨਸਾਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਇਨਸਾਨ 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਮੁਹੱਬਤ ਤਾਂ ਉਹ ਸਬਰ ਹੈ, ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਾਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜੋ ਰੂਹ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਰਮਜ਼ ਅਸੀਂ ਪਾਈ ਏ,
ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਪਰਵਾਜ਼ ਦਿਖਾਈ ਏ।
ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਨਵੀਂ ਰਾਹ ਮਿਲੀ ਹੈ,
ਸਾਡੇ ਇਸ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਲੀਆਂ ਖਿੜੀ ਹੈ।
ਚਾਲੀ ਪੜਾਅ ਲੰਘ ਗਏ ਨੇ ਇਸ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ,
ਉਮੀਦ ਦਾ ਚਾਨਣ ਹੈ ਹੁਣ ਸਾਡੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਉੱਤੇ।
ਜਦੋਂ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਾਲੋਂ ਸਫ਼ਰ ਖੂਬਸੂਰਤ ਹੋਵੇ,
ਤਾਂ ਅਧਿਆਵਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਦੇ ਮਾਇਨੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ।
ਅੱਜ ਸਿਖਰਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵੀ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਨੇ,
ਸਾਡੇ ਜਜ਼ਬੇ ਅੱਜ ਵੀ ਉਸ ਪਾਕ ਅਮੀਨ 'ਤੇ ਨੇ।
ਰੂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਜਦੋਂ ਕਾਗਜ਼ 'ਤੇ ਉਤਰਦੀ ਹੈ,
ਤਾਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਤੇ ਅੱਖਰ ਬੋਲਦੇ ਨੇ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਬਰ ਦਾ ਹੁਨਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਰ ਹਰਫ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਬ ਦਾ ਨੂਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਲਿਖਦੇ ਹਾਂ ਬਸ ਦਿਲ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ,
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਇਰ ਹਾਂ।
ਜਿਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਸਬਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹਮਸਫ਼ਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ,
ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਰ ਰੰਗ ਸੁਹਾਵਣਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਕਲਮ ਦੀ ਸਿਆਹੀ ਜਦੋਂ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੀ ਹੈ,
ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਭਾਗ ੪: ਸੱਚੀ ਮੁਹੱਬਤ ਤੇ ਰੂਹਾਨੀ ਸਾਂਝ (ਸ਼ੇਅਰ ੭੬ ਤੋਂ ੧੦੦)
ਜਿਸਮਾਂ ਦੇ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਬਸ ਵਪਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਜੋ ਰੂਹ ਨਾਲ ਰੂਹ ਨੂੰ ਜੋੜੇ, ਉਹੀਓ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਹਰ ਮੋੜ 'ਤੇ ਜੋ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਯਾਰ ਉਦੋਂ ਖ਼ਾਸ ਹੁੰਦੇ ਨੇ,
ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਮੁੱਖ ਮੋੜ ਲਵੇ, ਉਹ ਉਦੋਂ ਵੀ ਪਾਸ ਹੁੰਦੇ ਨੇ।
ਲੋਕ ਲੱਭਦੇ ਨੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਤਲਬ ਦੇ ਸੌਦੇ ਯਾਰੋ,
ਪਰ ਸੱਚੀ ਮੁਹੱਬਤ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਬਸ ਤਿਆਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾ ਕੋਈ ਪਰਦਾ ਰੱਖਿਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਲੁਕਾਅ ਰੱਖਿਆ,
ਇਹ ਰੂਹਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ, ਖ਼ੁਦਾ ਦੇ ਨਾਮ ਹੋ ਗਈ।
ਜਦੋਂ ਕਲਮ ਥੱਕ ਕੇ ਰੁਕਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਯਾਰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦੇ ਨੇ,
ਡੁੱਬਦੀ ਹੋਈ ਉਮੀਦ ਦੀ ਬੇੜੀ ਨੂੰ ਉਹ ਕਿਨਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਨੇ।
ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਇਸ ਸਫ਼ਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅੱਜ ਇਹ ਰੌਣਕ ਹੈ,
ਇਹ ਸਭ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਪਾਕ ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ ਹੀ ਸਾਇਆ ਹੈ।
ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ੋਰ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਤਾ ਜੋੜ ਲਿਆ,
ਜਿੱਥੇ ਮਤਲਬ ਦੇ ਸਨ ਰਸਤੇ, ਉੱਥੋਂ ਮੁੱਖ ਅਸੀਂ ਮੋੜ ਲਿਆ।
ਚਾਹ ਦੇ ਕੱਪਾਂ 'ਚੋਂ ਉੱਠਦਾ ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਯਾਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਫ਼ਿਲ,
ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਲੱਗੀ ਹੁਣ ਦਿਲ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ।
ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜਿੱਥੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਮਿਲਦੇ ਨੇ,
ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਫਿਰ ਗੁਲਾਬ ਖਿਲਦੇ ਨੇ।
ਵਾਅਦੇ ਹੋ ਗਏ ਨੇ ਤੇ ਹੁਣ ਰਾਹ ਵੀ ਸਾਂਝੇ ਨੇ,
ਇਸ ਮਹਿਫ਼ਿਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਚਾਹ ਵੀ ਸਾਂਝੇ ਨੇ।
ਬਦਲ ਗਏ ਨੇ ਮੌਸਮ ਤੇ ਹੁਣ ਧੁੱਪ ਵੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੈ,
ਜੋ ਲਿਖਣੀ ਹੈ ਅਸੀਂ, ਉਹ ਦਾਸਤਾਨ ਬਹੁਤ ਪਾਵਣੀ ਹੈ।
ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਚੌਗਾਨ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਹਰ ਪਲ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਸੱਚੇ ਯਾਰਾਂ ਦਾ ਸਾਥ, ਹਰ ਗ਼ਮ ਨੂੰ ਭੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁੜ ਆਏ ਨੇ ਯਾਰ ਤੇ ਮੁੜ ਆਈਆਂ ਨੇ ਬਹਾਰਾਂ,
ਹੁਣ ਰੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਲੱਗਣਗੀਆਂ ਮੁੜ ਕੇ ਡਾਰਾਂ।
ਹੁਣ ਕਲਮ ਚੱਲੇਗੀ ਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਲਿਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ,
ਰੂਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਸਾਂਝ ਦਾ ਹਰ ਇੱਕ ਸਫ਼ਾ ਗਾਵੇਗਾ।
ਲਿਖ ਦਿੱਤੀ ਦਾਸਤਾਨ ਅਸੀਂ ਰੂਹ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਉੱਤੇ,
ਹੁਣ ਹੱਸਾਂਗੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰੰਨਿਆਂ ਉੱਤੇ।
ਅੱਜ ਸਟੇਜ 'ਤੇ ਚਮਕੇਗਾ ਉਹ ਨਾਮ ਪਿਆਰਾ,
ਜਿਸਨੇ ਕਲਮ ਨਾਲ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਜਹਾਨ ਸਾਰਾ।
ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਤਾਲੀਆਂ ਤੇ ਯਾਰਾਂ ਦਾ ਉਹ ਮਾਣ,
ਅੱਜ ਸੱਚੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈ ਪਛਾਣ।
ਨਵੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਦੀ ਸਵੇਰ ਵਰਗੇ ਨੇ ਯਾਰ ਮੇਰੇ,
ਹਰ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਵਿੱਚ ਬਣਦੇ ਨੇ ਜੋ ਢਾਲ ਮੇਰੇ।
ਅੱਜ ਨਵੇਂ ਪਰਾਂ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਪਰਵਾਜ਼ ਮਿਲੀ ਹੈ,
ਹਰ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਅੱਜ ਆਵਾਜ਼ ਮਿਲੀ ਹੈ।
ਨਵੀਂ ਪਨੀਰੀ ਹੁਣ ਬੂਟਾ ਬਣਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੈ,
ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਹੈ।
ਅੱਜ ਸਟੇਜ 'ਤੇ ਹੁਨਰ ਦਾ ਦਰਿਆ ਵਗਿਆ ਹੈ,
ਹਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅੱਜ 'ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ ਸਾਇਆ' ਜਗਿਆ ਹੈ।
ਅੱਜ ਰੂਹਾਨੀ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੈ ਇਸ ਮਹਿਫ਼ਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ,
ਅਸੀਂ ਪਾਕ ਕਿਨਾਰਾ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ ਇਸ ਅੰਬਰ ਦੇ ਅੰਦਰ।
ਮੁੜ ਕੇ ਆਏ ਨੇ ਰਾਹੀ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਪਾ ਕੇ,
ਬਹਿ ਗਏ ਨੇ ਯਾਰ ਮੁੜ ਮਹਿਫ਼ਿਲ ਸਜਾ ਕੇ।
੧੯ ਯਾਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਸਾਂਝ ਹੁਣ ਇਤਿਹਾਸ ਬਣ ਗਈ,
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਰਹਾਂਗੇ, 'ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ ਸਾਇਆ' ਬਾਕੀ ਹੈ।
ਕਿਤਾਬ ਬੰਦ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਕਹਾਣੀ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਹੈ,
ਯਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਸਾਂਝ ਬਾਕੀ ਹੈ।ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਕਦੇ ਧੋਖੇ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਰਾਹ ਅਸੀਂ ਛੱਡ ਆਏ ਹਾਂ,
ਅਸੀਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਦਿਲ ਦੇ ਨਵੇਂ ਹੀ ਜਹਾਨ ਵਸਾ ਆਏ ਹਾਂ।
ਲੋਕ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ ਬਾਹਰਲੇ ਸ਼ੋਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਰੋ,
ਤੇ ਅਸੀਂ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਦੀ ਹਿੱਕ 'ਤੇ ਰੂਹ ਦੇ ਦੀਵੇ ਬਾਲ ਆਏ ਹਾਂ।
ਸਮੀਰ ਦੀ ਕਲਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅੱਜ ਇਹ ਠਹਿਰਾਅ ਤੇ ਅਣਖ ਆਈ ਹੈ,
ਇਹ ਸਭ ਸਬਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੱਭੇ ਹੋਏ ਉਹ ਮੋਤੀ ਨੇ,
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਅੱਜ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤਖ਼ਤ ਹਿੱਲ ਆਏ ਹਾਂ।ਅਸੀਂ ਸਬਰ ਦੀ ਭੱਠੀ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਬਣਾ ਲਿਆ ਹੈ,
ਜ਼ਮਾਨੇ ਨੇ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਜ਼ਖ਼ਮ ਦਿੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗਹਿਣਾ ਬਣਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਹੁਣ ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਵਾ ਹੈ ਕਿਸੇ ਨਾਲ, ਨਾ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਬਾਕੀ ਹੈ,
ਅਸੀਂ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਦੇ ਜਜ਼ਬੇ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਹਿਬਰ ਬਣਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਖੋਲ੍ਹੇਗਾ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿੱਦਤ ਦੇ ਨਾਲ,
ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹਰ ਇੱਕ ਹਰਫ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਪਾ ਵਹਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।ਕਿਤਾਬ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਪਰ ਇਹ ਅੱਖਰ ਸਦਾ ਲਈ ਅਮਰ ਰਹਿਣਗੇ,
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗੇ, ਉਦੋਂ ਵੀ ਇਹ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵਸਣਗੇ।
ਇਹ ਸ਼ਾਇਰੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਰੂਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਹੋਈ ਉਹ ਇਬਾਦਤ ਹੈ,
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਉਦਾਸ ਚਿਹਰੇ ਵੀ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜਨਗੇ।
ਸਮੀਰ ਦੀ ਕਲਮ ਦਾ ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਪਰ 'ਅੱਖਰ ਬੋਲਦੇ ਨੇ' ਦੀ ਗੂੰਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜ਼ਮਾਨੇ ਵਿੱਚ ਜਿਊਂਦੀ ਰਹੇਗੀ।
