अध्याय ५
------------------
आरसा फुटतो तेव्हा
------------------------------
सागर जिन्याकडे धावला, सानवीही मागोमाग.
प्रत्येक पायरीवर, सागर-७ चा आवाज अधिकाधिक विकृत होत चालला होता — जणू दोन आवाज एकाच घशातून, एकाच वेळी, एकमेकांशी झुंजत बाहेर पडत होते. एक आवाज सागर-७ चा होता — घाबरलेला, वेदनेने भरलेला. आणि दुसरा... दुसरा आवाज त्या पहिल्या आवाजाला गिळंकृत करत होता. थंड. यांत्रिक. शून्याचा आवाज.
सागरने सानवीच्या खोलीचा दरवाजा ढकलला.
जे दृश्य त्यांच्यासमोर उभे होते, ते आयुष्यभर त्यांच्या स्वप्नांत येणार होते.
सागर-७ खुर्चीत अजूनही बसलेला होता— टेम्पोरल लॉकमुळे जागेवरून हलू शकत नव्हता — पण त्याचे शरीर अनैसर्गिकपणे वळत होते, मुरडत होते. त्याच्या त्वचेखाली, जणू काहीतरी फिरत होते — सावल्यांसारखे, धुक्यासारखे. त्याचे डोळे एका क्षणी सागरचे स्वतःचे डोळे होते — घाबरलेले, ओळखीचे — आणि पुढच्याच क्षणी ते लाल ठिपक्यांमध्ये बदलत होते.
"सागर—" सागर-७ ओरडला, स्वतःच्याच शरीराशी झुंजत. "ते... ते माझ्या आठवणींमधून आत येतंय! माझ्या... माझ्या सात वर्षांच्या आठवणींमधून! त्याला... त्याला माहीत आहे सगळं जे मला माहीत आहे!"
"कसं थांबवायचं हे?" सागरने ओरडून विचारले.
सानवीने खिशातून ते चंदेरी उपकरण काढले — तेच जे ती कंट्रोल पॅनलजवळ तपासत होती तेव्हा सागरने तिला पहिल्यांदा पाहिले होते.
"हे एक 'टेम्पोरल अँकर' आहे," ती घाईघाईने म्हणाली, उपकरणाकडे बोट दाखवत. "माझ्या विश्वातून आणलेलं. हे एखाद्या व्यक्तीला त्याच्या 'मूळ' कालरेषेशी पुन्हा जोडू शकतं — पण फक्त काही सेकंदांसाठी. इतक्या वेळात जर सागर-७ ने स्वतःच्या मनातून शून्याला बाहेर ढकललं, तर..."
"तर काय?"
"तर शून्याचा हा भाग — जो सागर-७ मध्ये शिरलाय — तो नष्ट होईल. पण मुख्य शून्य अजूनही कुठेतरी अस्तित्वात राहीलच."
"कर ते मग!" सागर ओरडला.
सानवीने ते उपकरण सागर-७ च्या कपाळावर ठेवले. उपकरणातून एक तीव्र पांढरा प्रकाश बाहेर पडला — इतका तीव्र की सागरला डोळे मिटावे लागले.
सागर-७ ची किंकाळी वाढली — पण आता त्या किंकाळीत दोन वेगळे आवाज स्पष्टपणे वेगळे होत होते. एक आवाज मागे हटत होता, दुसरा पुढे येत होता.
"सागर!" सागर-७ ओरडला, त्याचा स्वतःचा आवाज आता प्रबळ होत होता. "ऐक माझं! लवकर! शून्याला... शून्याला हरवण्याचा एकच मार्ग आहे! 'टेम्पोरल कोर'! जर तू कोरपर्यंत पोहोचलास... आणि कोरने तुला निवडण्याआधी... जर तू कोरला 'नकार' दिलास—"
"नकार?" सागरने गोंधळून विचारले. "म्हणजे काय?"
"कोर निवड देतो — जग किंवा कुटुंब. पण जर तू... जर तू दोन्हीही नाकारलंस... जर तू म्हणालास 'मला निवडायचंच नाहीये'... तर कोर... कोर तुटेल! आणि त्याच्यासोबत... शून्यही!"
"पण मग?" सागरने विचारले, जवळजवळ रडत. "मग सानवी? अर्जुन? प्रिया? मी त्यांना कधीच परत मिळवू शकणार नाही?"
सागर-७ च्या डोळ्यांत — आता पूर्णपणे स्वतःचे, स्वच्छ डोळे — एक खोल, करुण भाव आला.
"नाही," ते हळूच म्हणाले. "तू मिळवू शकणार नाहीस. पण... पण इतर कोट्यवधी कुटुंबं, इतर कोट्यवधी सानवी, अर्जुन, प्रिया — ते सगळे जगतील. आणि सागर — हीच निवड आहे जी मी सात वर्षांत कधीच करू शकलो नाही. म्हणूनच मी इथे अडकलोय."
प्रकाश अचानक विझला. सागर-७ खुर्चीत मागे कोसळले — पूर्णपणे शुद्धीवर, पण थकलेले, जणू त्यांनी एक प्रचंड युद्ध जिंकले होते.
खोलीत शांतता पसरली. फक्त बाहेरचा पाऊस आणि तिघांचे श्वासोच्छवास ऐकू येत होते.
"तो... तो गेला?" सागरने विचारले.
"तात्पुरता," सागर-७ म्हणाला, श्वास घेत. "पण तो परत येईल. आणि या वेळी... तो थेट तुझ्याकडे येईल, सागर. तू मूळ आहेस. तूच त्याचं खरं लक्ष्य आहेस."
सानवीने अचानक खिडकीकडे पाहिले. तिचा चेहरा भीतीने पांढराफटक पडला.
"तो... टेम्पोरल कोर..." ती कुजबुजली. "त्याचं स्थान... मला माहीत आहे."
"कुठे आहे?" सागरने विचारले.
सानवीने एक दीर्घ श्वास घेतला, जणू पुढचे शब्द बोलणे तिच्यासाठी अत्यंत कठीण होते.
"इथेच. या घरात. या तळघरात. पण... 'इथे' म्हणजे या वेळेत नाही."
"म्हणजे?"
"टेम्पोरल कोर एकाच वेळी सर्व काळांत अस्तित्वात आहे — पण 'सक्रिय' फक्त एकाच क्षणी होतो. आणि तो क्षण..." तिने घड्याळाकडे पाहिले. "तो क्षण आज रात्री, बरोबर पहाटे साडेतीन वाजता येणार आहे. म्हणजे..."
सागरने भिंतीवरच्या घड्याळाकडे पाहिले.
पहाटेचे दोन वाजून बावन्न मिनिटे.
"...म्हणजे फक्त अडोतीस मिनिटं उरली आहेत," सानवी म्हणाली, तिचा आवाज थरथरत होता.
सागरच्या मनात एकाच वेळी हजार विचार दौडू लागले.
अडोतीस मिनिटं. आणि मग टेम्पोरल कोर सक्रिय होईल. आणि शून्य परत येईल — माझ्यासाठी. आणि मला निवडावं लागेल — किंवा निवड नाकारावी लागेल.
पण जर मी निवड नाकारली, तर सानवी, अर्जुन, प्रिया — कायमचे गेलेले राहतील. आणि मी... मी हे सगळं — चार वर्षांचं काम, चार वर्षांचं दुःख — सगळं व्यर्थ ठरवणार
"मला अजून थोडा वेळ हवाय," सागर म्हणाला, स्वतःशीच जणू. "विचार करायला."
"वेळ नाहीये, सागर," सागर-७ म्हणाला, आता उठण्याचा प्रयत्न करत — आणि यावेळी, आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, तो उठू शकला. टेम्पोरल लॉक सैल झाला होता. "आणि एक गोष्ट लक्षात ठेव — तू जो निर्णय घेशील, तो फक्त तुझा निर्णय नसेल. प्रत्येक मागच्या 'सागर'चा अनुभव, प्रत्येक चूक, प्रत्येक धडा — ते सगळं तुझ्यात आहे. तू त्या सगळ्यांचा सारांश आहेस."
सानवीने सागरचा हात घट्ट धरला. तिच्या डोळ्यांत आता अश्रूंऐवजी एक विचित्र दृढता होती.
"सागर," ती म्हणाली. "एक गोष्ट आहे जी कोणीही — सागर-७ सुद्धा — तुला सांगितली नाहीये. आणि वेळ संपण्याआधी तुला हे माहीत असायलाच हवं."
"काय?" सागरने विचारले, हृदय धडधडत होते.
सानवीने एकदा दाराकडे पाहिले — जणू कोणी ऐकत असेल याची खात्री करून घेत होती. मग ती सागरच्या जवळ झुकली आणि अत्यंत हळू आवाजात म्हणाली:
"टेम्पोरल कोर... त्याला 'निवड' हवी नसते. त्याला फक्त... 'सत्य' हवं असतं. आणि सत्य हे आहे की—"
त्याच क्षणी, खालून तळघरातून, एक प्रचंड स्फोटासारखा आवाज आला. संपूर्ण घर हादरले. भिंतींवरचे फोटो खाली पडले. दिवे लखलखले आणि विझले.
आणि अंधारातून, सागरला सानवीचा शेवटचा शब्द ऐकू आला — पण तो शब्द पूर्ण होण्याआधीच, काहीतरी — कोणीतरी — सानवीला अंधारात खेचून घेऊन गेले.
"सानवी!" सागर ओरडला, अंधारात हात फिरवत. पण तिथे काहीच नव्हते. ती गायब झाली होती.
आणि खालून, तळघरातून, टाईम मशीनचा आवाज येऊ लागला — तोच आवाज, जो पहिल्या प्रयोगाच्या वेळी आला होता.
व्वुउउम्म...
मशीन स्वतःहून सुरू होत होती.
------
सानवीला कोण खेचत घेऊन गेले असेल?
मशीन आपोआप कशी सुरू झाली असेल?
------
अध्याय ६ लवकरच....
