अध्याय ८
-------------
अर्जुन
-----------
होलोग्राम थरथरत होता — जणू सिग्नल कमकुवत होता. पण तो चेहरा... तो चेहरा स्पष्ट होता.
"अर्जुन..." सागरच्या तोंडातून शब्द आपोआप बाहेर पडला. कापरा, अविश्वासाने भरलेला आवाज. "अर्जुन, बाळा... हा... हा तूच आहेस ना?"
होलोग्राममधल्या तरुणाने काहीतरी बोलण्याचा प्रयत्न केला, पण आवाज येत नव्हता — फक्त ओठांची हालचाल. मग त्याने हातवारे करायला सुरुवात केली — जलद, घाईघाईत, जणू त्याला कमी वेळात खूप काही सांगायचे होते.
"त्याला आपला आवाज ऐकू येत नाहीये," सागर-७ म्हणाला, घड्याळाकडे बारकाईने पाहत. "हे फक्त एकतर्फी प्रक्षेपण आहे — भूतकाळातून — किंवा भविष्यातून — आपल्याकडे येणारं. आपण त्याला उत्तर देऊ शकत नाही."
"मग तो काय सांगतोय?" सागर जवळजवळ त्या होलोग्रामला स्पर्श करण्याइतके पुढे गेला.
अर्जुनने — किंवा जो कोणी हा तरुण होता — त्याने मागे वळून त्या मोठ्या स्फटिकाकडे — टेम्पोरल कोरकडे — बोट दाखवले. मग त्याने दोन्ही हातांनी एक आकार बनवला — जणू तो काहीतरी मोठे, गोलाकार दाखवत होता. मग त्याने आपल्या छातीवर हात ठेवला आणि स्वतःकडे बोट दाखवले.
"तो म्हणतोय... 'कोर माझ्याकडे आहे'? की 'कोर मीच आहे'?" सागर-७ ने अंदाज लावला.
मग अर्जुनने — आता त्याच्या चेहऱ्यावर तातडी स्पष्ट दिसत होती — दोन्ही हातांची बोटे ओलांडली, जणू 'X' चा आकार बनवत होता. आणि नंतर त्याने एका दिशेला बोट दाखवले — खाली, जणू जमिनीच्या खाली काहीतरी होते.
"X... नकार? की धोका?" सागरने विचारले.
अर्जुनने मान हलवली — होय, धोका. मग त्याने पुन्हा खाली बोट दाखवले आणि ओठांनी एक शब्द उच्चारला — हळू, स्पष्टपणे, जेणेकरून ओठांची हालचाल वाचता येईल.
सागर-७ ने डोळे बारीक केले, ओठांची हालचाल वाचण्याचा प्रयत्न केला.
"शू... ण्य," त्याने हळूहळू उच्चारले. "तो म्हणतोय 'शून्य खाली आहे'."
सागरचा श्वास अडकला. "खाली म्हणजे... तळघरात?"
त्याच क्षणी, होलोग्राम अचानक तीव्रतेने थरथरला. अर्जुनच्या मागे, पांढऱ्या भिंतीवर, एक सावली पसरू लागली — लांब, अनैसर्गिक, माणसासारखी पण माणूस नसलेली.
अर्जुनने मागे वळून पाहिले. त्याच्या चेहऱ्यावर भीती उमटली. त्याने पुन्हा सागरकडे पाहिले — आणि यावेळी त्याच्या डोळ्यांत असे काहीतरी होते जे सागरने कधीही विसरले नसते.
माफी. आणि प्रेम.
अर्जुनने ओठांनी शेवटचे तीन शब्द उच्चारले — हळू, स्पष्ट, जणू तेच त्याचे शेवटचे शब्द असणार होते.
"बा... बा... वाचवा."
आणि होलोग्राम अचानक स्फोट होऊन विरून गेला. घड्याळ थंड पडले. प्रकाश नाहीसा झाला.
सागर जमिनीवर कोसळला. हातातले घड्याळ त्याच्या मुठीत घट्ट धरलेले होते.
"बाबा... वाचवा," तो पुटपुटला. "त्याने मला 'बाबा' म्हटलं. अर्जुनने मला हाक मारली."
सागर-७ काहीच बोलला नाही. तो फक्त खिडकीबाहेर पाहत होता — जिथे आता पहाटेचा अंधुक प्रकाश दिसू लागला होता.
"सागर," तो अखेर म्हणाला, आवाज विलक्षण शांत. "मला आता समजतंय. आपली सगळी गणना चुकली होती — कारण आपण चुकीचा प्रश्न विचारत होतो."
"म्हणजे?"
"आपण विचारत होतो — 'टेम्पोरल कोर कुठे आहे, आणि तो कधी सक्रिय होईल'. पण खरा प्रश्न हा आहे — 'टेम्पोरल कोर कोणासाठी सक्रिय होतो'."
सागरने वर पाहिले.
"शून्य म्हणाला होता — कोर त्या व्यक्तीला निवडतो जो 'सर्वात जास्त गमावलेला, सर्वात जास्त तुटलेला' असतो," सागर-७ पुढे म्हणाला. "सागर — आपण गृहीत धरलं की ती व्यक्ती तू आहेस. कारण तू तुझं संपूर्ण कुटुंब गमावलंस. पण..."
"पण?"
"पण अर्जुनने काय गमावलं, सागर? जर हा होलोग्राम खरा असेल — जर अर्जुन कुठेतरी, कुठल्यातरी विश्वात, मोठा झाला असेल — तर त्याने काय गमावलं असेल, ज्यामुळे तो टेम्पोरल कोरच्या इतक्या जवळ पोहोचला?"
सागरच्या मनात अचानक एक भयानक उत्तर आले.
"मी," तो कुजबुजला. "त्याने... मला गमावलं असेल."
"विचार कर," सागर-७ म्हणाला, आता त्याच्या आवाजात तीव्रता होती, जणू तुकडे जुळत होते. "जर एखाद्या विश्वात — अपघातात सानवी, प्रिया मेल्या, पण अर्जुन वाचला — आणि सागर... सागर सुद्धा मेला किंवा हरवला — तर तो दहा वर्षांचा अर्जुन एकटा वाढला. बापाशिवाय. आणि जसजसा तो मोठा होत गेला, त्याने काय केलं असेल?"
"त्याने... त्याने माझ्यासारखंच काहीतरी केलं असेल," सागरने हळूच म्हटले, सत्य उलगडत असताना त्याचा आवाज जड होत गेला. "त्यानेही... त्यानेही टाईम मशीन बनवली असेल. किंवा त्याहून मोठं काहीतरी. कारण त्यालाही... मला परत मिळवायचं होतं."
"आणि त्या प्रयत्नात," सागर-७ म्हणाला, "तो टेम्पोरल कोरपर्यंत पोहोचला. आणि कोरने त्याला निवडलं — कारण 'सर्वात तुटलेला' तोच होता. एक मूल, ज्याने त्याचे संपूर्ण कुटुंब एकाच रात्री गमावले."
खोलीत एक भयाण शांतता पसरली.
"मग... मग शून्य कोण आहे?" सागरने हळूच विचारले, जरी त्याला उत्तर आधीच जाणवत होते — एक थंड, सरपटणारी भावना त्यांच्या पाठीच्या कण्यातून खाली जात होती.
सागर-७ ने सागरकडे पाहिले. त्याचे डोळे पाणावले होते.
"शून्य... तो प्रौढ अर्जुन आहे. पण... पण कोरने जेव्हा त्याला निवडलं, तेव्हा त्याने कोरचा 'स्वीकार' केला — नकार नाही. आणि त्या स्वीकारातून... तो हळूहळू माणूस राहिला नाही. तो... तो कोरचा भाग बनला. कोरचा 'आवाज'. कोरचा 'उद्देश'."
"आणि आता तो कोरचा वापर करून सगळ्या कालरेषा मिटवू पाहतोय — कारण..."
"कारण त्याला वाटतं की सगळी विश्वं मिटवली, सगळ्या शक्यता एका 'परिपूर्ण' विश्वात विलीन केल्या, की त्याचं दुःख — त्याच्या वडिलांचा वियोग — कधीच घडलंच नसेल असं होईल," सागर-७ म्हणाला, आवाज जवळजवळ तुटला. "तो... तो माझा मुलगा आहे, सागर. आणि तो दुःखातून... राक्षस झालाय."
सागर उठून उभा राहिला. त्याच्या हातातले घड्याळ अजूनही थंड, निर्जीव होते. पण त्याच्या डोळ्यांत आता एक नवीन प्रकाश होता — दुःख आणि निर्धार यांचे विचित्र मिश्रण.
"तर मग," तो म्हणाला, आवाज स्थिर होता, "आता खरी निवड स्पष्ट झाली. शून्य — माझा अर्जुन — कोरला 'स्वीकार' देणार आहे, कायमचा. आणि जर तसं झालं..."
"तर सगळी विश्वं संपतील," सागर-७ म्हणाला. "आणि अर्जुन — माझा मुलगा — कायमचा शून्य बनून राहील. एक संपूर्ण अस्तित्वहीन गोष्ट."
"मला... मला त्याच्यापर्यंत पोहोचायला हवं," सागर म्हणाला. "मला त्याला सांगायला हवं — मी त्याला सोडलं नाहीये. मी कधीच त्याला सोडणार नव्हतो."
"पण कसं? मशीन कूलडाऊनमध्ये आहे. आणि टेम्पोरल कोर..."
सागरने घड्याळाकडे पाहिले — आणि मग त्याच्या मनात एक विचार चमकला.
"सानवीने म्हटलं होतं — कोरला 'सत्य' हवंय, निवड नाही," सागर म्हणाला, आवाजात आता घाई होती. "आणि हे घड्याळ — सानवीच्या आजोबांचं घड्याळ — आर्किटेक्ट्सची भाषा त्यावर कोरलेली आहे. सागर-७, हे घड्याळ... हे केवळ एक 'व्ह्यूअर' नाहीये, हो ना?"
सागर-७ चे डोळे विस्फारले. त्याने घड्याळ सागरच्या हातातून घेतले आणि त्याच्या मागच्या बाजूचे प्रतीक बारकाईने पाहिले.
"सागर... हे घड्याळ एक 'चावी' आहे," तो म्हणाला, आवाज कापत होता. "टेम्पोरल कोरकडे जाण्याची चावी. मशीनशिवाय. कोणत्याही ट्रान्झिटशिवाय."
"मग वापरूया ती!"
"पण सागर — एकदा ही चावी वापरली, की परतीचा मार्ग नसेल. आणि तिथे — कोरजवळ — तुला अर्जुनला... तुझ्या स्वतःच्या मुलाला सामोरं जावं लागेल. एक मुलगा जो आता तुझ्यापेक्षा अनंतपटीने शक्तिशाली आहे, आणि ज्याचा एकच हेतू आहे — सगळं संपवणं."
सागरने घड्याळ पुन्हा हातात घेतले. त्याकडे पाहत, त्याच्या डोळ्यांतून एक अश्रू ओघळला आणि घड्याळाच्या काचेवर पडला.
घड्याळ अचानक पुन्हा गरम झाले. आणि यावेळी, त्याच्या काट्यांभोवती, एक लहानसा, फिरणारा प्रकाशाचा सर्पिल तयार होऊ लागला.
"सागर," सागर-७ म्हणाला, मागे सरकत, "मला वाटतं... तुझ्या अश्रूंनी ते सक्रिय केलं. कारण घड्याळाला 'सत्य' हवं होतं — आणि तुझं दुःख, तुझं प्रेम, हेच ते सत्य आहे."
प्रकाशाचा सर्पिल मोठा होत गेला, तळघराच्या भिंतींवर विचित्र सावल्या पाडत.
"सागर-७," सागर म्हणाला, प्रकाशाकडे पाहत, स्थिरपणे, जणू अनेक वर्षांनंतर पहिल्यांदाच त्याला त्याच्या आयुष्याचा खरा उद्देश सापडला होता. "जर मी परत आलो नाही..."
"तू परत येशील," सागर-७ म्हणाला, आवाज दृढ करत. "कारण तू सागर-१ आहेस. तूच... तूच तो आहेस ज्याने हे सगळं चक्र तोडायचं आहे."
सागरने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि प्रकाशाच्या सर्पिलमध्ये पाऊल टाकले.
जग पांढऱ्या प्रकाशात विरघळले.
----
सागर १ परत येईल का?
----
अध्याय ९ लवकरच....
