Chapter 8 – अनपेक्षित क्षण
दिवस नेहमीसारखाच सुरू झाला होता.
ऑफिसमध्ये कामाचा नेहमीचा गोंधळ होता. कुणाचे फोन सुरू होते, कुणी ई-मेल्समध्ये व्यस्त होतं, तर कुणी deadline पूर्ण करण्यासाठी घाई करत होतं.
ताराही आपल्या कामात गुंतलेली होती.
पण तिच्या मनात एक गोष्ट मात्र शांतपणे चालू होती.
ती स्वतःला बदलत होती.
कालपर्यंत ज्या प्रत्येक गोष्टीत तिला ध्रुवची आठवण यायची, त्याच गोष्टींकडे आता ती थोड्या वेगळ्या नजरेने पाहत होती.
त्याची आठवण अजूनही होती.
कमी झालेली नव्हती.
पण त्या आठवणीने तिचं आयुष्य थांबवणं तिने बंद केलं होतं.
दुपारच्या वेळी स्नेहा तिच्या टेबलाजवळ आली.
"काय गं? आज खूप शांत आहेस."
तारा हसली.
"मी नेहमी एवढी बोलते का?"
"तू बोलत नाहीस तेव्हाच जास्त कळतं की काहीतरी चाललंय."
तारा काही क्षण शांत राहिली.
मग ती म्हणाली,
"कधी कधी एखादी व्यक्ती आपल्या आयुष्यात नसते... पण तरीही तिची आठवण आपल्या आयुष्याचा भाग बनते."
स्नेहाने तिच्याकडे पाहिलं.
"तोच ना?"
ताऱ्याने उत्तर दिलं नाही.
फक्त हलकंसं हसली.
तेवढंच उत्तर पुरेसं होतं.
---
संध्याकाळ जवळ आली होती.
तारा आपलं काम पूर्ण करत होती.
तेवढ्यात ऑफिसच्या बाहेर थोडी लगबग जाणवली.
कुणीतरी नवीन व्यक्ती आली होती.
ताराचं त्याकडे फारसं लक्ष नव्हतं.
तिने फाईल बंद केली आणि उठणार इतक्यात तिच्या टेबलावर एक कागद ठेवला गेला.
"हे तुमच्यासाठी."
तिने वर पाहिलं.
"माझ्यासाठी?"
"हो."
समोरच्या व्यक्तीने फक्त एवढंच सांगितलं आणि निघून गेला.
ताराने कागद उघडला.
तो ऑफिसच्या एका नवीन project संदर्भातला होता.
काही क्षण ती तो वाचत राहिली.
मग अचानक तिच्या नजरेला एका नावावर नजर थांबली.
ती काही सेकंद स्तब्ध झाली.
ते नाव...
तिच्या मनाला इतकं परिचित होतं की फक्त वाचतानाही हृदयाची धडधड वाढली.
पण ते ध्रुवचं नाव नव्हतं.
फक्त त्याच्याशी संबंधित असू शकणारा एक धागा होता.
तिने पुन्हा कागद वाचला.
कदाचित हा फक्त योगायोग होता.
कदाचित त्याचा ध्रुवशी काहीही संबंध नव्हता.
पण तिच्या मनाने आधीच एक प्रश्न विचारला होता—
"जर हा फक्त योगायोग नसेल तर?"
तिने कागद अलगद दुमडला.
आणि स्वतःलाच समजावलं—
"तारा... प्रत्येक गोष्टीत त्याला शोधू नकोस."
ती पुन्हा आपल्या कामाकडे वळली.
पण मन?
मन त्या एका नावाजवळच अडकून राहिलं होतं.
---
त्या दिवशी ऑफिसमधून बाहेर पडताना आकाशात ढग जमले होते.
तारा काही क्षण गेटजवळ थांबली.
पहिल्या पावसाच्या थेंबाने तिच्या हातावर अलगद स्पर्श केला.
ती आकाशाकडे पाहून हसली.
काही आठवणी पावसासारख्या असतात...
कितीही दूर लोटल्या तरी पुन्हा कुठूनतरी परत येतात.
तिने बॅग खांद्यावर घेतली आणि घरी जाण्यासाठी चालू लागली.
तिला अजूनही माहीत नव्हतं—
आज ऑफिसमध्ये मिळालेला तो छोटासा कागद...
तिच्या आयुष्यात पुढे किती मोठा बदल घेऊन येणार होता.
आणि कदाचित...
नियतीने तिच्या आयुष्यात पुन्हा एकदा एक दार उघडायला सुरुवात केली होती.
पण त्या दाराच्या पलीकडे काय होतं?
ध्रुव... की फक्त आणखी एक योगायोग?
तारालाही माहीत नव्हतं.
---
घरी पोहोचल्यानंतरही ताऱ्याच्या मनातून ऑफिसमध्ये मिळालेला तो कागद जात नव्हता.
तिने बॅग बाजूला ठेवली आणि थेट आपल्या खोलीत गेली.
कागद पुन्हा बाहेर काढला.
ते नाव पुन्हा वाचलं.
तिच्या मनाने लगेच ध्रुवशी त्याचा संबंध जोडला होता...
पण तिने स्वतःलाच थांबवलं.
"नाही तारा... प्रत्येक योगायोगाला अर्थ असतोच असं नाही."
तिने कागद डायरीमध्ये ठेवला.
डायरी उघडली तर पहिल्याच पानावर तिचं जुनं वाक्य दिसलं—
"माझं आयुष्य माझं आहे."
ती काही क्षण त्या वाक्याकडे पाहत राहिली.
मग हळूच हसली.
"हो... माझं आयुष्य."
तिने पेन हातात घेतलं आणि खाली एक नवीन वाक्य लिहिलं—
"कदाचित काही लोकांना आपण पुन्हा भेटत नाही... पण त्यांच्यामुळे आपण स्वतःला भेटतो."
पेन थांबलं.
ताऱ्याच्या डोळ्यांत नकळत पाणी आलं.
तिला ध्रुवची आठवण आली.
फक्त एकदा पाहिलेला तो चेहरा...
पण सहा वर्षांनंतरही मनात तितकाच जिवंत.
तिने डोळे पुसले.
"तू कुठेही असशील... सुखी राहा."
पहिल्यांदाच तिने मनात त्याच्यासाठी काही मागितलं होतं—
त्याचं तिच्या आयुष्यात असणं नाही...
तर त्याचं सुख.
आणि कदाचित याच क्षणी ताऱ्याचं प्रेम आणखी शांत झालं होतं.
आता त्यात हट्ट नव्हता.
अपेक्षा नव्हती.
फक्त एक भावना होती...
मनापासून जपलेली.
बाहेर पाऊस सुरू झाला.
तारा खिडकीजवळ उभी राहिली.
पावसाच्या थेंबांकडे पाहताना तिच्या मनात एक विचार आला—
"कधी कधी नियती आपल्याला उत्तर देत नाही... फक्त पुढे चालत राहण्याची दिशा देते."
तिने खिडकी बंद केली.
दिवा बंद केला.
आणि त्या रात्री...
तिला पहिल्यांदा वाटलं—
कदाचित तिची आणि ध्रुवची गोष्ट अजून सुरूच झालेली नाही.
कदाचित ती फक्त एका क्षणापासून सुरू होऊन... योग्य वेळेची वाट पाहत आहे.
क्रमशः... 🌸
