മരുന്ന് ചീട്ട്
രാവിലെ ആറുമണി കഴിഞ്ഞിട്ടും മുറ്റത്ത് ഇരുട്ടിന്റെ നേർത്ത പാളി ബാക്കിനിന്നിരുന്നു. മഴ പെയ്തുതോർന്ന മണ്ണിന്റെ മണം വീടിനകത്തേക്കും നിറഞ്ഞിരുന്നു. അടുക്കളയിൽ അമ്മ ചായ ഉണ്ടാക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം.
മുറിയുടെ മൂലയിൽ കിടന്നിരുന്ന പഴയ അലമാര തുറന്ന് എന്തോ തിരയുകയായിരുന്നു രാഘവൻ.
“എന്താ നോക്കുന്നത്?” ഭാര്യ സരള ചോദിച്ചു.
“ആ മരുന്നിന്റെ ചീട്ട് കാണുന്നില്ല.”
“ഏത് മരുന്നിന്റെ?”
“കഴിഞ്ഞ തവണ ഡോക്ടർ തന്നത്... അതില്ലാതെ ഫാർമസിയിൽ മരുന്ന് കിട്ടില്ല.”
സരള അലമാരയുടെ മുകളിലെ തട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ കവർ എടുത്തു. അതിനുള്ളിൽ നിരവധി കടലാസുകളുണ്ടായിരുന്നു—ആശുപത്രി ബില്ലുകൾ, പരിശോധനാ റിപ്പോർട്ടുകൾ, പഴയ പ്രിസ്ക്രിപ്ഷനുകൾ...
അവസാനം ഒരു ചെറിയ വെള്ളക്കടലാസ് അവളുടെ കൈയിൽ കിട്ടി.
“ഇതാണോ?”
രാഘവൻ അത് വാങ്ങി നോക്കി.
ഡോക്ടറുടെ കൈയക്ഷരത്തിൽ കുറിച്ചിരുന്ന കുറച്ച് മരുന്നുകളുടെ പേരുകൾ.
പക്ഷേ ആ ചീട്ടിന്റെ മറുവശത്ത് മറ്റൊരു എഴുത്തുണ്ടായിരുന്നു.
“അച്ഛന് മരുന്ന് വാങ്ങണം.”
ആ വാക്കുകൾ കണ്ടതും രാഘവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അത് മകൻ അനന്തുവിന്റെ കൈയക്ഷരമായിരുന്നു.
പതിനഞ്ച് വർഷം മുമ്പുള്ളത്.
---
അനന്തു ചെറുപ്പം മുതലേ പഠനത്തിൽ മിടുക്കനായിരുന്നു. സാധാരണ കുടുംബമായിരുന്നെങ്കിലും അവന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് വലിയ അതിരുകളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.
ഡോക്ടറാകണമെന്നായിരുന്നു അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം.
അച്ഛൻ രാഘവൻ ഒരു ചെറിയ തയ്യൽക്കട നടത്തുകയായിരുന്നു. രാവിലെ കട തുറന്ന് രാത്രി വൈകിയാണ് വീട്ടിലെത്താറ്. കിട്ടുന്ന വരുമാനം കൊണ്ട് വീടിന്റെ ചെലവും മകന്റെ പഠനവും മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാൻ അദ്ദേഹം ഏറെ ബുദ്ധിമുട്ടിയിരുന്നു.
“നീ നന്നായി പഠിച്ചാൽ മതി മോനേ. ബാക്കിയൊക്കെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം,” രാഘവൻ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു.
അനന്തുവിന് അച്ഛനായിരുന്നു ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മനുഷ്യൻ.
ഒരു ദിവസം കടയിൽ നിന്ന് വീട്ടിലെത്തിയ രാഘവന് ശക്തമായ നെഞ്ചുവേദന അനുഭവപ്പെട്ടു. സരളയും അനന്തുവും ചേർന്ന് അദ്ദേഹത്തെ ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചു.
പരിശോധനകൾക്കുശേഷം ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു:
“ഹൃദയത്തിൽ ചെറിയൊരു പ്രശ്നമുണ്ട്. ഭയപ്പെടേണ്ട. പക്ഷേ മരുന്ന് കൃത്യമായി കഴിക്കണം. പരിശോധനകളും തുടർച്ചയായി നടത്തണം.”
ഡോക്ടർ കുറിച്ചുകൊടുത്ത മരുന്ന് ചീട്ട് രാഘവൻ കൈയിൽ വാങ്ങി.
ഫാർമസിയിലെത്തിയപ്പോൾ മരുന്നുകളുടെ വില കേട്ട് അദ്ദേഹം കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദനായി.
“ഇത്രയും പണമോ?”
ഫാർമസിസ്റ്റ് തലയാട്ടി.
രാഘവൻ പോക്കറ്റിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പണം എണ്ണി നോക്കി. വീട്ടിലേക്കുള്ള പച്ചക്കറിയും അരിയും വാങ്ങാനുള്ള പണം മാത്രമേ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
“ഇന്ന് വേണ്ട. നാളെ വാങ്ങാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അനന്തു ചോദിച്ചു.
“അച്ഛൻ മരുന്ന് വാങ്ങിയില്ലേ?”
“നാളെ വാങ്ങാം.”
“എന്തിനാ നാളെ?”
“കടയിൽ കുറച്ച് പണം കിട്ടാനുണ്ട്.”
അച്ഛന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ സത്യം മനസ്സിലായെങ്കിലും അനന്തു ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.
അന്ന് രാത്രി അവൻ ഉറങ്ങിയില്ല.
പിറ്റേന്ന് കോളേജിൽ പോകാതെ അവൻ അച്ഛന്റെ തയ്യൽക്കടയിലെത്തി.
“നീ ഇന്ന് കോളേജിൽ പോയില്ലേ?”
“ഇന്ന് ക്ലാസ് ഇല്ല.”
അച്ഛന് കാര്യം മനസ്സിലായില്ല.
വൈകുന്നേരം കട അടച്ച ശേഷം അനന്തു തന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ കവർ പുറത്തെടുത്തു.
“ഇതാ.”
“എന്താണിത്?”
“എനിക്ക് കിട്ടിയ സ്കോളർഷിപ്പ് പണം.”
രാഘവൻ കവർ തുറന്ന് നോക്കി.
“ഇത് നീ പഠനത്തിന് ഉപയോഗിക്കണം.”
“പഠിക്കാൻ അച്ഛൻ വേണം.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ രാഘവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അദ്ദേഹം മകനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
---
കാലം കടന്നുപോയി.
അനന്തു മെഡിക്കൽ പഠനം പൂർത്തിയാക്കി. നഗരത്തിലെ പ്രശസ്തമായ ഒരു ആശുപത്രിയിൽ ജോലി ലഭിച്ചു. വർഷങ്ങളായി കുടുംബത്തെ അലട്ടിയിരുന്ന സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ പതുക്കെ മാറി.
ആദ്യ ശമ്പളം കിട്ടിയ ദിവസം അനന്തു നേരെ വീട്ടിലെത്തി.
“അച്ഛാ, ഇനി കടയിൽ അധികം കഷ്ടപ്പെടേണ്ട.”
രാഘവൻ ചിരിച്ചു.
“നീ ഡോക്ടറായല്ലോ. ഇനി എനിക്ക് എന്ത് പേടി?”
അനന്തുവിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള ദിവസങ്ങളായിരുന്നു അവ.
പക്ഷേ ജീവിതം ചിലപ്പോൾ സന്തോഷത്തിന് പിന്നാലെ വേദന ഒളിപ്പിച്ചുവയ്ക്കും.
ഒരു മഴയുള്ള രാത്രി ആശുപത്രിയിൽ ജോലി ചെയ്യുമ്പോഴാണ് അനന്തുവിന് നാട്ടിൽ നിന്ന് ഫോൺ വന്നത്.
“മോനേ... അച്ഛന് വീണ്ടും നെഞ്ചുവേദന.”
അനന്തു ഉടൻ വീട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
പക്ഷേ ആശുപത്രിയിലെത്തുമ്പോഴേക്കും എല്ലാം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അച്ഛൻ പോയിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കിടക്കയ്ക്കരികിൽ ഒരു ചെറിയ വെള്ളക്കടലാസ് കിടന്നിരുന്നു.
അനന്തു അത് എടുത്തു.
അത് പഴയ മരുന്ന് ചീട്ടായിരുന്നു.
അച്ഛൻ വർഷങ്ങളായി സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന അതേ ചീട്ട്.
പിന്നിൽ അനന്തു ഒരിക്കൽ എഴുതിയിരുന്ന വാക്കുകൾ ഇപ്പോഴും വ്യക്തമായിരുന്നു:
“അച്ഛന് മരുന്ന് വാങ്ങണം.”
ആ കടലാസ് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് അനന്തു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
അന്ന് ആദ്യമായി അവൻ മനസ്സിലാക്കി—
ഡോക്ടറായിട്ടും അച്ഛനെ രക്ഷിക്കാൻ തനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ അച്ഛൻ അവസാന നിമിഷംവരെ മകന്റെ ഒരു ചെറിയ എഴുത്തിനെ പോലും കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരുന്നു.
---
പതിനഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം...
അനന്തു ഇപ്പോൾ പ്രശസ്തനായ ഡോക്ടറാണ്.
പക്ഷേ അച്ഛന്റെ മരണം അവന്റെ മനസ്സിൽ ഇന്നും മായാത്ത മുറിവായിരുന്നു.
അന്ന് അലമാരയിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ആ മരുന്ന് ചീട്ട് കിട്ടിയപ്പോൾ, പഴയ ഓർമ്മകൾ ഒന്നൊന്നായി മനസ്സിലേക്ക് വന്നു.
അതേ ദിവസം ആശുപത്രിയിൽ ഒരു വയോധികൻ ചികിത്സയ്ക്കായി എത്തി.
പരിശോധന കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അനന്തു മരുന്ന് കുറിച്ചു.
വൃദ്ധൻ ചീട്ട് വാങ്ങി പുറത്തേക്ക് പോകാൻ തുടങ്ങി.
“ഒരു നിമിഷം,” അനന്തു വിളിച്ചു.
വൃദ്ധൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“മരുന്ന് വാങ്ങുമല്ലോ?”
വൃദ്ധൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“ഡോക്ടർ... മരുന്നിന് കുറച്ച് പണം കൂടുതലാണ്. ഇപ്പോൾ എന്റെ കൈയിൽ അത്രയില്ല.”
അനന്തു ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ താൻ തന്റെ അച്ഛന്റെ മുഖം കണ്ടു.
“മരുന്ന് വാങ്ങിക്കോളൂ.”
“പക്ഷേ പണം...”
“ആശുപത്രിയിലെ ഫാർമസിയിൽ എന്റെ പേരിൽ വാങ്ങിക്കോളൂ.”
വൃദ്ധന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ഞാൻ പണം പിന്നെ തരാം.”
അനന്തു ചിരിച്ചു.
“വേണ്ട.”
“എങ്കിലും...”
“ആരോഗ്യം കാത്തിരിക്കില്ല.”
വൃദ്ധൻ കൈകൂപ്പി.
“നിങ്ങളെന്റെ മകനെപ്പോലെയാണ്.”
ആ വാക്കുകൾ അനന്തുവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു.
അവൻ മേശയുടെ ഡ്രോയർ തുറന്നു.
അവിടെ അച്ഛന്റെ പഴയ മരുന്ന് ചീട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു.
അത് കൈയിലെടുത്ത് അനന്തു പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അച്ഛാ... അന്ന് നിന്റെ മരുന്ന് വാങ്ങാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഇന്ന് കഴിയുന്നത്ര അച്ഛന്മാരുടെ മരുന്ന് ഞാൻ വാങ്ങിക്കൊടുക്കും.”
ആ ദിവസത്തിനു ശേഷം അനന്തു തന്റെ ശമ്പളത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ഭാഗം മാറ്റിവെച്ച് പാവപ്പെട്ട രോഗികൾക്കായി മരുന്നുകൾ വാങ്ങിത്തുടങ്ങി.
ആ ചെറിയ സഹായം പിന്നീട് വലിയൊരു പദ്ധതിയായി.
അവൻ അതിന് ഒരു പേര് നൽകി—
“മരുന്ന് ചീട്ട്.”
ആ പദ്ധതിയിലൂടെ മരുന്ന് വാങ്ങാൻ കഴിയാത്ത നിരവധി രോഗികൾക്ക് സൗജന്യമായി മരുന്നുകൾ ലഭിച്ചു.
ഒരു ദിവസം സരള ആ പഴയ ചീട്ട് വീണ്ടും കണ്ടു.
“ഇത് ഇപ്പോഴും സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”
അനന്തു ചിരിച്ചു.
“ഇത് ഒരു മരുന്ന് ചീട്ടല്ല അമ്മേ.”
“പിന്നെ?”
“എന്റെ അച്ഛന്റെ അവസാന സമ്മാനമാണ്.”
സരള അവനെ നോക്കി.
“ഒരു കടലാസ് എങ്ങനെ സമ്മാനമാകും?”
അനന്തു ചീട്ട് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“ചില കടലാസുകളിൽ മരുന്നിന്റെ പേരാണ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്. ചിലതിൽ ജീവിതത്തിന്റെ വില.”
പുറത്ത് മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആശുപത്രിയുടെ വാതിൽക്കൽ മരുന്നിനായി കാത്തുനിന്നിരുന്ന ഒരു വയോധികന്റെ കൈയിലേക്ക് അനന്തു പുതിയൊരു മരുന്ന് ചീട്ട് നൽകി.
അയാൾ അത് രണ്ടു കൈകൊണ്ടും വാങ്ങി.
ആ ചെറിയ വെള്ളക്കടലാസിൽ കുറിച്ചിരുന്നത് മരുന്നുകളുടെ പേരുകൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല.
ഒരാളുടെ ജീവിതം കുറച്ചുകൂടി നീട്ടാനുള്ള പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു അത്.
അനന്തു അകലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
മഴത്തുള്ളികൾ ആശുപത്രിയുടെ ജനൽച്ചില്ലിൽ പതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അവന്റെ മനസ്സിൽ അച്ഛന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും മുഴങ്ങി—
“നീ നന്നായി പഠിച്ചാൽ മതി മോനേ... ബാക്കിയൊക്കെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം.”
അനന്തു കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“അതെ അച്ഛാ... ഇനി ബാക്കിയൊക്കെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം.”
അങ്ങനെ, ഒരിക്കൽ ഒരു മകന്റെ കണ്ണുനീർ വീണിരുന്ന ആ പഴയ മരുന്ന് ചീട്ട്, പിന്നീട് നൂറുകണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് പ്രതീക്ഷയുടെ വെളിച്ചമായി മാറി.
ചില മരുന്നുകൾ ശരീരത്തിലെ വേദന മാറ്റും.
പക്ഷേ ചില മരുന്ന് ചീട്ടുകൾ... ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിക്കും.
