આદમખોરનું રહસ્ય
પ્રકરણ ૧૮: ગીરની પ્રાચીન ગુફા (અનાદિ રહસ્ય)
ગુફાની અંધારી ઊંડાણમાં પથરાયેલી એ બે વિરાટ, લાલચોળ અને ચમકતી આંખોમાંથી નીકળતો પ્રકાશ જાણે શિવલિંગ પર પડેલા પ્રાચીન જળધારીના પથ્થર પર પ્રતિબિંબિત થઈ રહ્યો હતો. ગુફાની દિવાલોમાંથી લટકી રહેલા મહાકાય વડના મૂળિયાં પવનના સપાટા વગર જ થરથર કાંપવા લાગ્યા. ગુફાની પથરાળ જમીન પરથી આવેલી એ ઘેરી ઘુરરાટી માત્ર કાનમાં નહીં, પણ ઈવાના છાતીના ધબકારામાં પડઘાઈ રહી હતી.
અંધારામાંથી ધીમે ધીમે એક અતિ વિરાટ, રક્ષાસી કાયા બહાર આવવા લાગી. વીજળીનો એક તીવ્ર ચમકારો ગુફાના મુખમાંથી સરીને અંદર સુધી પહોંચ્યો અને એ પ્રકાશમાં ઈવાએ જે દ્રશ્ય જોયું તે જોઈને તેની આંખો ભય અને આશ્ચર્યથી પહોળી થઈ ગઈ.
એ આંખો કોઈ આદમખોર સિંહની નહોતી, પણ ગીરના વિસરાયેલા ઇતિહાસમાં વર્ણવાયેલા 'અનાદિ મહાસિંહ'—જંગલના પૌરાણિક ક્ષેત્રપાળની હતી! એનું કદ સામાન્ય સાવજ કરતાં બમણું હતું, આંખોમાં ગુસ્સો નહીં પણ એક અલૌકિક તેજ હતું અને તેના ગળાની આળ પર સદીઓ જૂની રાખ અને ધૂળની પરતો જામી ગઈ હતી. સ્થાનિક માલધારીઓ જે 'અરણ્યપાળ'ની વાર્તાઓ કહેતા હતા, તે પૌરાણિક અસ્તિત્વ આજે સાક્ષાત સાચું સાબિત થયું હતું!
બીજી તરફ, ગુફાના મુખ પર ઊભેલો આદમખોર 'ટારઝન' પણ આ પ્રચંડ ગર્જનાથી સ્તબ્ધ થઈ ગયો. ઘેન અને ઝેરની અસર હેઠળ પાગલ બનેલો ટારઝન પોતાની હિંસક પ્રકૃતિ મુજબ ઈવાને છોડીને એ અનાદિ ક્ષેત્રપાળ તરફ ધસ્યો. ટારઝને પોતાની આખરી શક્તિ ભેગી કરીને અંધારા ઊંડાણ તરફ તરાપ મારી.
પણ ગીરના અનાદિ રક્ષક સામે આ આદમખોરની તાકાત તુચ્છ સાબિત થઈ.
એ ક્ષેત્રપાળે પોતાની કદાવર સોનેરી-કાળી આળ ઝાટકી અને પોતાના વિરાટ પંજાનો એક જ પ્રચંડ ઝાપટો હવામાં વીંઝ્યો—‘ધડામ!’
એક જ ઝાપટાની તાકાતથી આદમખોર 'ટારઝન' ગુફાની પથરાળ દીવાલ સાથે અથડાઈને નીચે પછડાયો. તેનો અહંકાર અને હિંસક ઉન્માદ ક્ષણવારમાં ચૂર-ચૂર થઈ ગયો. ટારઝન વેદનાથી કરાહતો જમીન પર ઢળી પડ્યો.
ઈવા જમીન પર બેસીને શ્વાસ રોકીને આ અદ્ભુત દ્રશ્ય જોઈ રહી હતી. અનાદિ ક્ષેત્રપાળે ટારઝનને શાંત કર્યા પછી પોતાની લાલ આંખો ઈવા તરફ ફેરવી. તે ધીમી ચાલે ઈવાની સાવ નજીક આવ્યો. ઈવાનો શ્વાસ અટકી ગયો, પણ ક્ષેત્રપાળે ઈવા પર કોઈ હુમલો ન કર્યો. તેણે માત્ર શિવલિંગની પાસે પડેલી ઈવા તરફ જોયું અને હળવી ગંભીર ગર્જના કરી, જાણે તે આ પવિત્ર ભૂમિનું રક્ષણ કરી રહ્યો હોય.
એ જ ક્ષણે, ગુફાના પ્રવેશદ્વાર પરથી અર્જુનસિંહ લથડાતા પગલે અંદર દોડી આવ્યા. તેમના હાથમાં લોડ કરેલી રાઇફલ હતી. "ઈવા!" અર્જુનસિંહે ચીસ પાડી.
"અર્જુન, રોકાઈ જાઓ! શૂટ ન કરતા!" ઈવાએ તુરંત હાથ ઊંચો કરીને બૂમ પાડી. "આ કોઈ આદમખોર નથી... આ જંગલનો અનાદિ આત્મા છે!"
અર્જુનસિંહે અંધારામાં ક્ષેત્રપાળની ભવ્ય આકૃતિ જોઈ. વન વિભાગના વર્ષોના અનુભવ પછી પણ અર્જુનસિંહે આવો અદ્ભુત અને રોફદાર સાવજ ક્યારેય નહોતો જોયો. અર્જુનસિંહે પોતાની રાઇફલ ધીમે રહીને નીચે નમાવી દીધી.
ગુફાની બહાર વરસાદ હવે ધીમો પડી રહ્યો હતો. પ્રભાતનો આછો પ્રકાશ ગુફાના મુખમાંથી અંદર પથરાવા લાગ્યો હતો. અનાદિ ક્ષેત્રપાળે અર્જુનસિંહ અને ઈવા તરફ આખરી નજર નાખી, પછી ધીમે રહીને શિવલિંગની પાછળ આવેલી ગુફાની વધુ ઊંડી પહાડી ગુપ્ત ગુફાઓ તરફ ચાલી ગયો અને અંધારામાં વિલીન થઈ ગયો.
પરંતુ રહસ્યનો આખરી અંક હજુ બાકી હતો!
જ્યારે અર્જુનસિંહ અને ઈવા ગુફાના મુખ તરફ બહાર આવ્યા, ત્યારે તેમણે જોયું કે બહાર વરસાદ રોકાઈ ગયો હતો, પણ ગુફાની બહારની ઝાડીઓમાં ફોરેસ્ટ ચીફ રાઠોડ પોતાની સશસ્ત્ર ટુકડી સાથે રાઇફલો તાકીને ઊભો હતો!
રાઠોડના ચહેરા પર એક ક્રૂર હાસ્ય હતું. "ખૂબ સરસ અર્જુનસિંહ! તમે અને ઈવા મેડમ આદમખોરોનો ખેલ ખતમ કરી દીધો... પણ હવે આ જંગલમાં બનેલી આખી કહાનીનો અસલી પુરાવો તમે બંને છો. અને હું કોઈ પુરાવો જીવતો નથી છોડતો!"
રાઠોડે પોતાની રાઇફલનો બોલ્ટ ચડાવ્યો. શું અર્જુનસિંહ અને ઈવા આદમખોરો સામે બચીને હવે માનવરૂપી અસલી શેતાન રાઠોડની બંદૂકની ગોળીઓથી બચી શકશે?
