સમજી ગઈ. તમને ટૂંકું નહીં, આખું પ્રકરણ લગભગ 500 શબ્દનું વિસ્તારથી જોઈએ છે
---
*પૃથા*chapter -10
*પ્રકરણ - 10 : ભાવનગરની બજારે*
➖➖➖➖➖➖
આગલા દિવસે રાતે જ નક્કી થઈ ગયું હતું કે કાલે સવારે ભવાનીપુર જવાનું છે. નવરાત્રીના 3 દિવસ જ બાકી રહ્યા હતા અને પૃથાનો ચણીયાચોળીનો સવાલ હજુ પત્યો નહોતો. સવારે બરાબર 9 વાગે કાકી અને પૃથા ઘરથી નીકળ્યા. અમીરપુરથી ભાવનગર 35 કિમી દૂર હતું. એસ.ટી. બસ પકડીને બારી પાસેની સીટ પર બેઠેલી પૃથા બહારનું જોતી નહોતી. એની આંખો બંધ હતી અને મનમાં તો ફક્ત એક જ દ્રશ્ય હતું. ઘેરદાર ઘાઘરો, ચમકતો ચોળી અને ઉપર ઓઢવાની દુપટ્ટો. એ કેવો લાગશે, કયા રંગનો લે, ગરબા રમતી વખતે બધી બેનપણીઓ શું કહેશે... આવા હજાર દીવાસ્વપ્નોમાં એટલી લીન હતી કે બસમાં ચાલતી વાતો, બૂમો, હોર્ન કશુંય એને સંભળાતું નહોતું.
"એય પૃથા! ઊંઘી ગઈ કે શું?" કાકીના અવાજથી એ ચમકી. આંખો ચોળતા પૃથાએ આજુબાજુ જોયું.
"આખો ચોળતી...
*પૃથા* આવી ગયું?"
*કાકી* "હા બેટા, બસ હવે 5 મિનિટમાં ભવાનીપુરનું બસ સ્ટેન્ડ આવશે.
હમણાં નવરાત્રીની ગીર્દી બહુ છે. રીક્ષા માટે લાઈન લાગી હશે, ઉતરવાની તૈયારી રાખ."
બસ ઊભી રહેતાની સાથે જ પૃથા કાકીની પહેલા કૂદકો મારીને નીચે ઉતરી ગઈ.
ઉત્સાહ એના ચહેરા પર દેખાતો હતો. જેવા બંને નીચે ઉતર્યા કે તરત જ રીક્ષાવાળાઓની બૂમો શરૂ થઈ ગઈ. "ચલો કોર્ટ રોડ, દસ દસ રૂપિયા!" શહેરમાં બધું દૂર હોવાથી સ્પેશિયલ રીક્ષા પોસાય નહીં એટલે શટલ રીક્ષામાં 6-7 જણા ગીચોગીચ બેસીને જતા.
*પૃથા* રીક્ષામાં બેસતા બોલી, "કાકી આ કાંઈ કપડાં શેરી નથી લઈ જતા?"
*રીક્ષાવાળો હસીને બોલ્યો*, "બેટા પહેલીવાર આવી લાગે છે. કોર્ટ રોડની બાજુની ગલીમાંથી જ કપડાં શેરી શરૂ થઈ જશે."
*કાકી બોલ્યા*, "કામ હોય એટલે અમે એકલા આવી જઈએ. છોકરાઓને સાથે ન લાવીએ એટલે એને ખબર ન હોય."
વાતો કરતા કરતા કોર્ટ રોડ આવી ગયો. ત્યાં જ સૌરાષ્ટ્ર સમાચારની ઓફિસ હતી. ગામમાંથી કોયડા સ્પર્ધામાં પૃથાનેં ઇનામ મલ્યું હતું એના ઇનામના પૈસા ત્યાંથી લેવાના હતા.
એ કામ પતાવીને બંને સીધા કાપડ શેરી તરફ વળ્યા.
શેરીની શરૂઆત થતાની સાથે જ બંને બાજુ રંગબેરંગી લારીઓ હતી. બોરિયા, બક્કલ, રૂમાલ, ઘરેણા અને એની પાછળ મોટી મોટી કપડાની દુકાનો. જે રસ્તે નજર જાય ત્યાં કપડા જ કપડા.
*પૃથા* તો મુગ્ધ થઈને જોતી જતી હતી અને કહેતી "કાકી આ લઈએ, કાકી એ લઈએ" એવું એ દર 2 ડગલે બોલતી હતી.
*કાકી* દર વખતે એક જવાબ આપતા, "વળતી વખતે કેટલા પૈસા વધે છે એના પર આધાર છે. નહીંતર તારા માટે સરસ ચણીયાચોળી કેવી રીતે લઈએ?"
થોડે આગળ જતા જમણી બાજુ એક મોટી ચણીયાચોળીની દુકાન દેખાઈ. બહાર લોકોને દેખાડવા લાઈનબન્ધ ઘણા સેટ ટાંગેલા હતા. એમાં એક ઘેરદાર ઘાઘરો, ઘાટા ભૂરા રંગનો પૃથાને બહુ જ ગમ્યો. એણે મનમાં નક્કી કરી લીધું "આ જ મારો છે."
અંદર ગયા પછી કાકીએ કહ્યું, "આ છોકરીના માપના સારાં ચણીયાચોળી બતાવો."
દુકાનદારે એક પછી એક પીસ કાઢ્યા. ગુલાબી, કેસરી, લાલ, લીલો. "લ્યો આ સરસ લાગશે છોકરીને" એમ કહેતા બધા રંગ બતાવ્યા. પણ પૃથાની નજર તો બહાર ટાંગેલા પીસ પર જ હતી.
"આમાંથી એકેય નહીં. ઓલા બહાર છે એ જોઈએ."
દુકાનદારે ઉભા થઈને એ ઉતાર્યા. કાકીએ પૂછ્યું, "આમાં બીજા કલર?"
પૃથા તરત બોલી, "ના, મારે તો આ જ."
કાકીએ કહ્યું, "તહેવારમાં લાલ, પીળા રંગ પહેરાય. તું હજુ નાની છે એટલે શુભ રંગો જ સારા. આછા રંગો અશુભ કહેવાય."
દુકાનદારે પછી કોફી, કાળો, લાલ-સફેદ કોમ્બિનેશન બતાવ્યા. એમાંથી પણ પૃથાએ કાળો રંગ પસંદ કર્યો.
કાકી ચોંકી ગયા, "અલી કાળો ય એવો જ અશુભ થયો."
પૃથાએ દલીલ કરી, "એવું બધું રંગથી સારું ખરાબ હોય કંઈ!"
કાકીએ ઘડિયાળમાં જોયું. "મોડું થાય છે. મારે ડીઇઓ ઓફિસે પણ જવાનું છે. સવારે વહેલા નહોતી ખુલી. હવે ઉતાવળ કર." એટલે આખરે કાકીએ હા પાડી અને કાળો ચણીયાચોળી લઈ લીધો.
ખરીદી કરીને બંને પાછા ફર્યા. રસ્તામાં નાકે એક નાસ્તાની દુકાન આવી. પૃથાથી જોરથી બોલાઈ ગયું, "એય આઈસ્ક્રીમ! હું ખાઈશ હોં."
કાકી હસ્યા, "સારું ચાલ. હું મારો ઢોસો મંગાવું. તું મારામાંથી ખાઈશ કે અલગ?"
"ના, આખો હું નહીં ખાઈ શકું." કહીને બંનેએ નાસ્તો કર્યો અને પછી બસ્ટેન્ડ તરફ ગયા.
અમીરપુરની બસ આવી. ખરીદેલો સામાન લઈને બંને ચડ્યા. હરખના માર્યા રસ્તો કપાયો જ નહીં. નવી ચણીયાચોળી હાથમાં આવી જવાથી પૃથાના મનનો ભાર હળવો થઈ ગયો અને એ કાકીના ખભે માથું મૂકીને સૂઈ ગઈ. અમીરપુર આવતા કાકીએ ઉઠાડી. ઉતાવળે ઉતાવળે બંને ઘરે પહોંચ્યા.
ઘરે બધા રાહ જોઈને બેઠા હતા.
કાકી બોલ્યા, "હાશ, બહુ ભીડ હતી. ચણીયાચોળી સિવાય કાંઈ ન લેવાયું."
પ્પાએ કહ્યું, "એ આવ્યા એટલે બસ."
તરત જ પૃથાએ ખોખું ખોલીને બધાને બતાવ્યું, "હું પહેરીને જોઉં? પછી ચોરે બેનપણીઓને પણ બતાવું."
કાકી બોલ્યા, "તું અમને ઘરમાં પહેરીને બતાવ. બેનપણીઓને તો સ્પર્ધાના દિવસે જ બતાવજે."
પૃથા હસીને બોલી, "હા, નહીંતર મારાથી સારા લઈ આવશે નહીં?"
અંદર જઈને પહેરીને આવી. બધાએ વખાણ કર્યા, તાળીઓ પાડી *પપ્પા* છેલ્લે *બોલ્યા*, "હાશ, નવ દિવસ હવે શાંતિ રહેશે!!"
વધુ આગળના પ્રકારણમાં...
સ્પર્ધાના દીવસે પૃથા કેવી લાગશે
શું બેનપણીઓને બતાવ્યા વિના એ રહીં શકશે?
