ભાગ ૬ — ઓફિસની ચાર દીવાલો
હર્ષનો ફોન હજુ મિહિરના કાન પાસે હતો.
“મારે માત્ર બિઝનેસ માટે પૈસા નથી જોઈતા.”
મિહિરનું હૃદય ધબકવા લાગ્યું.
“તો પછી શા માટે?”
હર્ષે ઊંડો શ્વાસ લીધો.
“મારા પર દેવું છે, મિહિર.”
“કેટલું?”
હર્ષે એક મોટી રકમ કહી.
મિહિર થોડી ક્ષણ માટે ચૂપ થઈ ગયો.
“આટલું બધું?”
“હા.”
“પણ આ દેવું શેનું?”
“મારા નાના ભાઈના સારવારના ખર્ચનું.”
મિહિરની આંખો બંધ થઈ ગઈ.
હવે એને સમજાયું કે હર્ષ શા માટે આખી વાત કહી શક્યો નહોતો.
“તું મને પહેલાં કેમ ન કહ્યું?”
“કારણ કે મને ખબર હતી કે તું પોતાનું બધું આપી દેશે.”
“તો?”
“મને મિત્ર તરીકે તારી મદદ જોઈતી હતી, પણ તને તારી મુશ્કેલીમાં નાખીને નહીં.”
મિહિર કંઈ બોલી શક્યો નહીં.
હર્ષે ધીમેથી કહ્યું,
“મારી નોકરી ગઈ છે. ઘરમાં દેવું છે. ભાઈની દવા ચાલુ છે. અને બેંકની લોનનો હપ્તો બાકી છે.”
“હર્ષ…”
“મને માફ કર.”
“માફી શા માટે?”
“કારણ કે મેં તારી સામે આખી વાત છુપાવી.”
મિહિર થોડો સમય મૌન રહ્યો.
“કાલે મળ.”
“શા માટે?”
“બેસીને વાત કરીશું.”
⸻
બીજા દિવસે સવારે મિહિર ઓફિસ પહોંચ્યો.
એની આંખો નીચે કાળા ઘેરા હતા.
ગઈ રાતે લગભગ ઊંઘ આવી જ નહોતી.
હર્ષની વાત મનમાં ફરતી રહી.
એક બાજુ મિત્ર.
બીજી બાજુ પરિવાર.
અને હવે ત્રીજી બાજુ—પોતાની નોકરી.
મિહિર પોતાની ડેસ્ક પર બેઠો.
કમ્પ્યુટર ચાલુ કર્યું.
પણ થોડા જ મિનિટમાં બોસનો મેસેજ આવ્યો.
“મારા કેબિનમાં આવો.”
મિહિર ઊભો થયો.
કેબિનમાં પહોંચ્યો.
“સર?”
બોસે સામેની ખુરશી તરફ ઈશારો કર્યો.
“બેસો.”
મિહિર બેઠો.
“તમારી કામગીરી છેલ્લા કેટલાક મહિનાથી સારી રહી છે.”
“Thank you, sir.”
“કંપનીમાં થોડા ફેરફાર થવાના છે.”
મિહિર શાંતિથી સાંભળતો રહ્યો.
“કેટલાક વિભાગો બંધ થશે.”
મિહિરના ચહેરા પર ચિંતા આવી.
“સર…”
“હજુ તમારું નામ નક્કી થયું નથી.”
“એટલે?”
“પણ જો વિભાગ બંધ થશે તો કેટલાક લોકોને બીજી જગ્યાએ ટ્રાન્સફર કરવું પડશે.”
“ક્યાં?”
બોસે શહેરનું નામ કહ્યું.
મિહિર થોડી ક્ષણ માટે સ્થિર થઈ ગયો.
એ શહેર તેના ઘરથી ઘણું દૂર હતું.
“સર, એ શક્ય નહીં બને.”
“મને ખબર છે.”
“તો?”
“મને વ્યક્તિગત રીતે તને અહીં જ રાખવો છે. પણ નિર્ણય મારા હાથમાં નથી.”
મિહિર કેબિનમાંથી બહાર આવ્યો.
એને પહેલીવાર લાગ્યું—
ચાર દીવાલોની વચ્ચે બેસીને આખું ઘર ચલાવતો માણસ પોતે કેટલી નાની નોકરી પર ઊભો છે.
⸻
બપોરે હર્ષનો ફોન આવ્યો.
“મળવાનો સમય છે?”
“હા.”
બંને એક શાંત જગ્યાએ મળ્યા.
હર્ષે કહ્યું,
“મારે તારી પાસે પૈસા માંગવા નથી.”
“તો?”
“મારે તારી મદદ બીજી રીતે જોઈએ છે.”
“કઈ રીતે?”
“તારી કંપનીમાં કોઈ કામ મળી શકે?”
મિહિર થોડો ચોંક્યો.
“તને નોકરી જોઈએ?”
“હા.”
“પણ તું તો બિઝનેસ…”
હર્ષ હસ્યો.
“બિઝનેસ પછી કરીશ. અત્યારે ઘરને બચાવવું છે.”
મિહિરે તરત કહ્યું,
“હું પ્રયત્ન કરીશ.”
હર્ષે એની તરફ જોયું.
“મને પૈસા કરતાં નોકરીની જરૂર છે.”
મિહિરે એનો હાથ પકડી લીધો.
“આ વખતે હું તને સાચી રીતે મદદ કરીશ.”
⸻
પણ સાંજે ઘરે પહોંચતા જ મિહિરને બીજો આઘાત મળ્યો.
પપ્પા હોલમાં બેઠા હતા.
“બેટા, તારી કંપનીમાં કંઈક સમસ્યા છે?”
મિહિર અટકી ગયો.
“તમને કોણે કહ્યું?”
“તારી ઓફિસના એક ઓળખીતાએ પપ્પાને કહ્યું,” મમ્મીએ પાછળથી કહ્યું.
મિહિર ખુરશી પર બેઠો.
“હજુ કંઈ નક્કી નથી.”
નિશા એની બાજુમાં આવી.
“જો ટ્રાન્સફર થાય તો?”
“ખબર નથી.”
“તમે જશો?”
મિહિર પાસે જવાબ નહોતો.
પપ્પાએ કહ્યું,
“જવાબદારીથી ભાગીશ નહીં.”
મિહિર હળવેથી બોલ્યો,
“પણ જો નોકરી જતી રહે તો?”
પપ્પાએ એની તરફ જોયું.
“નોકરી માણસને નથી બનાવતી. માણસ નોકરી બનાવે છે.”
મિહિર હસ્યો.
“આ વાત કહેવી સરળ છે પપ્પા.”
“હા. જીવવી મુશ્કેલ છે.”
પપ્પા પણ હસ્યા.
⸻
રાત્રે નિશા અને મિહિર એકલા હતા.
“મિહિર.”
“હા?”
“જો તારી નોકરી ખરેખર જાય તો?”
“મારે બીજી શોધવી પડશે.”
“અને જો શહેર બદલવું પડે?”
મિહિર ચૂપ.
“તું શું વિચારે છે?”
“મને ખબર નથી.”
નિશાએ ધીમેથી કહ્યું,
“જે થશે એ સાથે મળીને સંભાળીશું.”
મિહિર એની તરફ જોયું.
“તું મારી સાથે બીજા શહેરમાં આવશે?”
નિશાએ સ્મિત કર્યું.
“તું એકલો જઈશ એવું તને લાગે છે?”
મિહિરની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“મને ક્યારેક લાગે છે કે હું જ બધું સંભાળું છું.”
નિશાએ તેનો હાથ પકડી લીધો.
“તું એકલો નથી.”
આ ત્રણ શબ્દો મિહિર માટે આખા દિવસની સૌથી મોટી દવા બની ગયા.
⸻
બીજા દિવસે ઓફિસમાં વાત વધુ ગંભીર બની.
બોસે આખી ટીમને મીટિંગમાં બોલાવી.
“કંપનીમાં ખર્ચ ઘટાડવાના કારણે કેટલાક નિર્ણયો લેવાઈ રહ્યા છે.”
દરેક ચહેરા પર ચિંતા.
મિહિર શાંત બેઠો હતો.
“કેટલાક પ્રોજેક્ટ બંધ થશે.”
એક પછી એક નામ જાહેર થવા લાગ્યાં.
મિહિરનું નામ આવ્યું નહીં.
એણે રાહતનો શ્વાસ લીધો.
પણ પછી બોસે કહ્યું—
“મિહિર, તમારી પોસ્ટ બીજા શહેરની ટીમ સાથે મર્જ થશે.”
હોલમાં મૌન.
“તમારી પાસે બે વિકલ્પ છે.”
“એક—ટ્રાન્સફર સ્વીકારો.”
“બીજો—રાજીનામું આપો.”
મિહિરને લાગ્યું કે સમય અટકી ગયો.
એના મનમાં તરત ઘર આવ્યું.
મમ્મી.
પપ્પા.
નિશા.
હર્ષ.
EMI.
અને પોતાનું ભવિષ્ય.
એણે બોસને માત્ર એટલું કહ્યું,
“મને કેટલો સમય મળશે વિચારવા માટે?”
“એક અઠવાડિયું.”
⸻
ઓફિસમાંથી બહાર નીકળીને મિહિર પોતાની કારમાં બેઠો.
એણે ફોન કાઢ્યો.
સૌથી પહેલાં કોને ફોન કરવો?
મમ્મીને?
પપ્પાને?
નિશાને?
હર્ષને?
થોડી ક્ષણ વિચાર્યા પછી એણે નિશાને ફોન કર્યો.
“હેલો?”
“નિશા…”
એના અવાજ પરથી જ નિશાને કંઈક સમજાઈ ગયું.
“શું થયું?”
“મારે કદાચ શહેર છોડવું પડશે.”
થોડી ક્ષણ મૌન.
“કેટલા સમય માટે?”
“ખબર નથી.”
“અને તું?”
“હું હજી નિર્ણય કર્યો નથી.”
નિશાએ ધીમેથી કહ્યું,
“પહેલા ઘરે આવ.”
“હા.”
“પછી બધા સાથે બેસીને નક્કી કરીશું.”
મિહિરે ફોન મૂક્યો.
એની આંખોમાં પાણી હતું.
આ વખતે એ રડતો નહોતો.
એને માત્ર રાહત હતી કે નિર્ણય હવે એકલાએ લેવાનો નહોતો.
⸻
રાત્રે આખું પરિવાર એક સાથે બેઠું.
મિહિરે વાત કહી.
મમ્મી થોડા સમય ચૂપ રહી.
પછી બોલી,
“તારે જ્યાં સારું લાગે ત્યાં જજે.”
મિહિરે આશ્ચર્યથી મમ્મી તરફ જોયું.
“મમ્મી?”
“હું તને મારી પાસે રાખવા માગું છું. પણ તારી જિંદગી રોકીને નહીં.”
પપ્પાએ માથું હલાવ્યું.
“આ જ વાત હું પણ કહું છું.”
નિશાએ મિહિરનો હાથ પકડ્યો.
“આપણે નિર્ણય લઈશું.”
મિહિરની આંખો ભીની થઈ ગઈ.
એણે ધીમેથી કહ્યું,
“મને લાગે છે… હું પહેલીવાર ખરેખર પરિવાર સાથે છું.”
⸻
પણ એ જ રાત્રે મિહિરના ફોન પર એક ઈમેલ આવ્યો.
Subject: Internal Investigation
મિહિરે ઈમેલ ખોલ્યો.
એની આંખો ફાટી ગઈ.
કંપનીના એક મોટા પ્રોજેક્ટમાં નાણાકીય ગેરરીતિ મળી હતી.
અને એ પ્રોજેક્ટની મુખ્ય જવાબદારી…
મિહિરના વિભાગ પાસે હતી.
ઈમેલના અંતમાં એક વાક્ય હતું—
“You are requested to attend the investigation meeting tomorrow at 10:00 AM.”
મિહિરે ફોન ધીમેથી નીચે મૂક્યો.
હવે પ્રશ્ન માત્ર નોકરીનો નહોતો.
પ્રશ્ન એની ઈમાનદારીનો હતો.
અને જો આ તપાસમાં કોઈએ ખોટું નામ આપ્યું હશે…
તો મિહિરની આખી જિંદગી બદલી શકે તેમ હતું.
