🙄ദൃശ്യം 4 — “അവസാന കളി”
Fan-made Prediction Story
രാത്രി 2:17.
പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെ ലോക്കപ്പിൽ ഒരാൾ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
മുഖം താഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നു.
പുറത്ത് കനത്ത മഴ.
ഒരു പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി.
“ജോർജുകുട്ടി എവിടെയാണ്?”
ലോക്കപ്പിലുള്ളയാൾ പതുക്കെ മുഖമുയർത്തി.
ചിരിച്ചു.
“നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ജോർജുകുട്ടിയെ അന്വേഷിക്കുകയാണോ?”
SIയുടെ മുഖം കടുത്തു.
“നീ ആരാണ്?”.....
അയാൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
പകരം മേശപ്പുറത്തുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി.
ഫോട്ടോയിൽ—
ജോർജുകുട്ടി.
ഭാര്യ റാണി.
മകൾ.
പിന്നെ ഒരു നാലാമത്തെ വ്യക്തി.
SI ആ ഫോട്ടോ എടുത്തു.
“ഇയാളെ അറിയാമോ?”
ലോക്കപ്പിലുള്ളയാൾ ചിരിച്ചു.
“അറിയാം.”
“ആരാണ്?”
അയാൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ജോർജുകുട്ടിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ രഹസ്യം.”
---------
ഏഴ് ദിവസം മുമ്പ്…
ജോർജുകുട്ടി പതിവുപോലെ രാവിലെ എഴുന്നേറ്റു.
വീട്ടിൽ എല്ലാം സാധാരണമായിരുന്നു.
റാണി അടുക്കളയിൽ.
മകൾ മൊബൈലിൽ.
ജോർജുകുട്ടി പത്രം വായിക്കുന്നു.
പക്ഷേ പത്രത്തിന്റെ അവസാന പേജിൽ വന്ന ഒരു ചെറിയ വാർത്ത അവന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു.
“പതിനഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് കാണാതായ യുവാവിന്റെ കേസ് വീണ്ടും അന്വേഷിക്കുന്നു.”
വാർത്ത വായിച്ച ജോർജുകുട്ടിയുടെ കൈ വിറച്ചു.
റാണി ശ്രദ്ധിച്ചു.
“എന്തുപറ്റി?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“നിങ്ങൾക്ക് വീണ്ടും പഴയ കാര്യം ഓർമ്മ വന്നോ?”
ജോർജുകുട്ടി പത്രം മടക്കി.
“ചില കാര്യങ്ങൾ മറക്കാൻ പറ്റില്ല.”
റാണി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അപ്പോഴാണ് വീട്ടിലെ ലാൻഡ്ലൈൻ ഫോൺ മുഴങ്ങിയത്.
ജോർജുകുട്ടി ഫോൺ എടുത്തു.
മറുവശത്ത് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം.
“നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
“ആരാണ്?”
“ആ രാത്രിയിൽ നിങ്ങൾ കണ്ട അവസാന മനുഷ്യൻ.”
ജോർജുകുട്ടി നിശ്ചലനായി...
“നിങ്ങൾ ആരാണ്?”
“നിങ്ങൾ എന്നെ അന്വേഷിക്കേണ്ടതില്ല.”
“പിന്നെ എന്തിനാണ് വിളിച്ചത്?”
മറുപടി:
“നിങ്ങളെ ആരോ അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്.”
കോൾ കട്ട്.
---
അതേ ദിവസം
പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ പുതിയൊരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ എത്തി.
ACP ആദിത്യ വർമ്മ.
വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് അടച്ചുപൂട്ടിയ ചില കേസുകൾ വീണ്ടും പരിശോധിക്കാനായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിയമനം.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മേശയിൽ ഒരു ഫയൽ.
വരുൺ കൊലക്കേസ്.
ഫയൽ തുറന്നപ്പോൾ ആദ്യ പേജിൽ ഒരു കുറിപ്പ്:
«“ശരീരം കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ല.”»
അടുത്ത പേജിൽ:
«“പ്രധാന സംശയിതൻ — ജോർജുകുട്ടി.”»
ആദിത്യ കുറച്ചുനേരം ഫയൽ നോക്കി.
“ശരീരം ഇല്ല…”
അദ്ദേഹം അടുത്തിരുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥനോട് ചോദിച്ചു:
“പിന്നെ എങ്ങനെയാണ് കൊലപാതകം തെളിയിച്ചത്?”
“സാഹചര്യത്തെളിവുകൾ, സാർ.”
ആദിത്യ ചിരിച്ചു.
“സാഹചര്യത്തെളിവുകൾ ഒരാളെ കുറ്റക്കാരനാക്കാം.”
അദ്ദേഹം ഫയൽ അടച്ചു.
“പക്ഷേ ഒരു ശരീരം ഇല്ലാതെ… സത്യം എങ്ങനെ കണ്ടെത്തും?”
---
ആദ്യ ചോദ്യം
അടുത്ത ദിവസം ജോർജുകുട്ടിയെ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വിളിച്ചു.
അവൻ ശാന്തമായി എത്തി.
ആദിത്യ മുന്നിലിരുന്നു.
“ജോർജുകുട്ടി…”
“സാർ.”
“നിങ്ങൾക്ക് വരുൺ എന്നയാളെ അറിയാമല്ലോ?”
“അറിയാം.”
“അവൻ മരിച്ചുവെന്ന് നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ?”
ജോർജുകുട്ടി കുറച്ച് നിമിഷം മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.
പിന്നെ പറഞ്ഞു:.
“അത് എനിക്ക് അറിയില്ല.”
ആദിത്യ അവനെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“കാരണം…”
ജോർജുകുട്ടി പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ ഒരിക്കലും അവന്റെ മൃതദേഹം കണ്ടിട്ടില്ല.”
ആദിത്യയുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു മാറ്റം.
“പക്ഷേ നിങ്ങൾ പോലീസിനോട് അവൻ മരിച്ചുവെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു.”
“അത് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”
“പിന്നെ ആരാണ് പറഞ്ഞത്?”
ജോർജുകുട്ടി എഴുന്നേറ്റു.
“സാർ…”
“എന്താ?”
“നിങ്ങൾ തെറ്റായ മനുഷ്യനോടാണ് ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നത്.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
ജോർജുകുട്ടി വാതിലിലേക്ക് നടന്നു.
പിന്നെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“എന്നെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്… നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഓഫീസറുടെ ഭൂതകാലം അന്വേഷിക്കൂ.”
---
ആ രാത്രി
ആദിത്യ തന്റെ പഴയ രേഖകൾ പരിശോധിച്ചു.
അവൻ ഞെട്ടി.
വരുൺ കാണാതായ രാത്രിയിൽ…
അവൻ ആ നഗരത്തിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അത് മാത്രമല്ല.
അവന്റെ ഔദ്യോഗിക ഡ്യൂട്ടി രേഖയിൽ ആ രാത്രിയിലെ സമയം രണ്ട് മണിക്കൂർ കാണാനില്ല.
ആ രണ്ട് മണിക്കൂറിൽ അവൻ എവിടെയായിരുന്നു?
ആർക്കും അറിയില്ല.
അവനും ഓർമ്മയില്ല.
---
രണ്ടാം ഞെട്ടൽ
അടുത്ത ദിവസം പോലീസ് ജോർജുകുട്ടിയുടെ വീട്ടിൽ പരിശോധന നടത്തി.
പഴയ സ്റ്റോർ റൂമിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ മെമ്മറി കാർഡ് കിട്ടി.
അതിൽ ഒരു വീഡിയോ.
വീഡിയോ തുറന്നപ്പോൾ—
ഒരു ഇരുണ്ട മുറി.
ഒരു കസേര.
കസേരയിൽ ഒരാൾ ഇരിക്കുന്നു.
മുഖം കാണുന്നില്ല.
പിന്നിൽ ഒരു ശബ്ദം:
“എന്നെ കൊന്നത് ജോർജുകുട്ടിയല്ല.”
പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ ഞെട്ടി.
വീഡിയോ തുടർന്നു.
“പക്ഷേ…”
അയാൾ തല ഉയർത്തി.
മുഖം ക്യാമറയിൽ തെളിഞ്ഞു.
വരുൺ.
“ജോർജുകുട്ടി എന്റെ മൃതദേഹം ഒളിപ്പിച്ചിട്ടില്ല.”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“കാരണം…”
“എനിക്ക് മൃതദേഹം ഇല്ല.”
വീഡിയോ അവസാനിച്ചു.
---
ജീവനോടെ?
പോലീസ് മുഴുവൻ നഗരവും പരിശോധിച്ചു.
വരുൺ ജീവനോടെ ഉണ്ടോ?
ആ വീഡിയോ എപ്പോൾ എടുത്തത്?
ആരാണ് അത് അയച്ചത്?
ഒടുവിൽ വീഡിയോയിലെ പശ്ചാത്തലം കണ്ടെത്തി.
ഒരു പഴയ ഫാക്ടറി.
അവിടെ പോലീസ് എത്തി.
അകത്ത് ഒരു മുറി.
ചുമരിൽ എഴുതി വെച്ചിരുന്നു:
“ജോർജുകുട്ടി, കളി ഇപ്പോൾ തുടങ്ങുന്നു.”
താഴെ മറ്റൊരു വാചകം:
“നിന്നെ രക്ഷിക്കാൻ നീ പണിത കള്ളം… ഇനി നിന്നെ തന്നെ കുടുക്കും.”
---
ജോർജുകുട്ടിയുടെ രഹസ്യം
ആദിത്യ വീണ്ടും ജോർജുകുട്ടിയെ ചോദ്യം ചെയ്തു.
“വരുൺ ജീവനോടെ ഉണ്ടെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.”
ജോർജുകുട്ടി മിണ്ടിയില്ല.
“അവനെ നിങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചോ?”
“ഇല്ല.”
“പിന്നെ?”
ജോർജുകുട്ടി പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് വരുൺ എന്നെ സമീപിച്ചിരുന്നു.”
“എന്തിന്?”
“അവൻ ഒരാളെ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു.”
“ആരെ?”
ജോർജുകുട്ടി ആദിത്യയുടെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി.
“അത് നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തണം.”
“നിങ്ങൾക്കറിയാം.”
“അതെ.”
“പറയൂ.”
ജോർജുകുട്ടി തലകുനിച്ചു.
“എനിക്ക് പേടിയുണ്ട്.”
ആദിത്യ ആദ്യമായി കണ്ടു—
ജോർജുകുട്ടി ശരിക്കും ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു.
---
യഥാർത്ഥ കൊലയാളി
അന്വേഷണം ഒടുവിൽ മറ്റൊരു വ്യക്തിയിലേക്ക് എത്തി.
രാജൻ.
വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് വരുൺ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന സ്ഥാപനത്തിലെ ഉടമ.
രാജന്റെ പഴയ അക്കൗണ്ടുകളിൽ നിന്ന് വലിയ സാമ്പത്തിക തട്ടിപ്പിന്റെ രേഖകൾ കണ്ടെത്തി.
വരുൺ അതിന് സാക്ഷിയായിരുന്നു.
അതിനാൽ രാജൻ വരുണിനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു.
പക്ഷേ ഒരു ചോദ്യം ബാക്കി.
ജോർജുകുട്ടി എന്തിനാണ് ഇതിൽ ഇടപെട്ടത്?
അപ്പോൾ റാണി ഒരു സത്യം വെളിപ്പെടുത്തി.
വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് വരുൺ അവരുടെ വീട്ടിലെത്തിയിരുന്നു.
അവൻ പറഞ്ഞിരുന്നു:
“എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ… ജോർജുകുട്ടി സാറിനെ വിശ്വസിക്കണം.”
ജോർജുകുട്ടി വരുണിനെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ രാത്രി വരുൺ കാണാതായി.
അവനെ കൊന്നുവെന്ന് എല്ലാവരും കരുതി.
ജോർജുകുട്ടി മാത്രം…
അവൻ ജീവനോടെ ഉണ്ടെന്ന് വിശ്വസിച്ചു.
---
പക്ഷേ യഥാർത്ഥ ട്വിസ്റ്റ്
പോലീസ് രാജനെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ പോകുന്ന സമയത്ത് ജോർജുകുട്ടിക്ക് വീണ്ടും ഫോൺ വന്നു.
“നീ ജയിച്ചു എന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ?”
ജോർജുകുട്ടി ചോദിച്ചു:
“വരുൺ?”
“അവൻ ജീവനോടെയുണ്ട്.”
“എവിടെ?”
“നിന്റെ വീട്ടിൽ.”
ജോർജുകുട്ടി ഞെട്ടി.
അവൻ വീട്ടിലേക്ക് ഓടി.
വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ…
റാണിയും മകളും സുരക്ഷിതരായിരുന്നു.
പക്ഷേ മേശപ്പുറത്ത് ഒരു കവർ.
അതിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നു:
“നിങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്ന വരുൺ ഞാൻ അല്ല.”
അകത്ത് ഒരു ഫോട്ടോ.
ഫോട്ടോയിൽ വരുൺ.
അവന്റെ അടുത്ത് മറ്റൊരാൾ.
ജോർജുകുട്ടി ആ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ…
അവൻ തളർന്നുപോയി.
കാരണം ആ മനുഷ്യൻ…
അവന്റെ സ്വന്തം സഹോദരനായിരുന്നു.
പക്ഷേ ജോർജുകുട്ടിക്ക് സഹോദരനില്ല.
അപ്പോൾ ആരാണ് അയാൾ?
---
ക്ലൈമാക്സ്
അവസാനം ആദിത്യ ഒരു പഴയ ആശുപത്രി രേഖ കണ്ടെത്തി.
വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് ജനിച്ച രണ്ട് കുട്ടികൾ.
ഒരാൾ—
ജോർജുകുട്ടി.
മറ്റൊരാൾ—
പേര് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല.
ആദിത്യ ഞെട്ടി.
“ഇതാണോ സത്യം?”
ജോർജുകുട്ടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ പതുക്കെ തന്റെ പഴയ കുടുംബഫോട്ടോ എടുത്തു.
അതിന്റെ പിന്നിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
“രണ്ടാമത്തെ മകനെക്കുറിച്ച് ആരോടും പറയരുത്.”
ആദിത്യ ചോദിച്ചു:
“അവൻ ആരാണ്?”
ജോർജുകുട്ടി മറുപടി നൽകി:
“എന്റെ സഹോദരനല്ല.”
“പിന്നെ?”
ജോർജുകുട്ടി ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
“അവൻ…”
ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത.
“എന്റെ അച്ഛന്റെ ആദ്യ കുടുംബത്തിലെ മകനാണ്.”
ആദിത്യയുടെ മുഖത്ത് ഞെട്ടൽ.
“അവൻ എവിടെയാണ്?”
ജോർജുകുട്ടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“അവൻ നമ്മുടെ വീട്ടിലാണ്.”
---
അവസാന രംഗം
വീട്ടിലെ മുകളിലെ മുറി.
വാതിൽ പതുക്കെ തുറക്കുന്നു.
ഇരുട്ടിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു.
മുഖം പതുക്കെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് വരുന്നു.
വരുൺ.
അവൻ ഫോൺ എടുത്തു.
“ജോർജുകുട്ടി എല്ലാം പറഞ്ഞോ?”
മറുവശത്ത് ശബ്ദം:
“ഇല്ല.”
“പിന്നെ?”
“അവൻ ഇപ്പോഴും ഒരു കാര്യം മറച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ട്.”
വരുൺ ചിരിച്ചു.
“എന്ത്?”
മറുവശത്തെ ശബ്ദം:
“ആ രാത്രിയിൽ മരിച്ചത് വരുൺ അല്ല.”
വരുൺ ചിരി നിർത്തി.
“പിന്നെ ആരാണ്?”
CUT TO BLACK.
സ്ക്രീനിൽ ഒരു വരി:
“സത്യം ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്ക് വരില്ല.”
ദൃശ്യം 4 — തുടരും…
