પ્યુન દાદાની એ હચમચાવી દેનારી વાર્તા પછી, પેલેસના રસ્તેથી પસાર થતાં પણ મારા પગ ધ્રૂજતા હતા. પણ આ મહેલના ગર્ભમાં હજુ કેટલાય રહસ્યો ધરબાયેલા હતા, જેની મને કલ્પના પણ નહોતી. બીજો અનુભવ પેલેસની સુરક્ષા કરતા નાઇટ ગાર્ડ શંભુભાઈનો હતો. શંભુભાઈ જાડી મૂછોવાળા, પડછંદ કાઠું ધરાવતા અને અત્યંત હિંમતવાન માણસ હતા. આજુબાજુના પાંચ ગામમાં તેમની બહાદુરીના વખાણ થતા, પણ આ રાજ પેલેસની કાળી રાતોએ તેમની એ હિંમતના પણ લીધેલીરા ઉડાડી દીધા હતા.
એક સાંજે ઑફિસનું કામ પતાવીને હું નીકળતી હતી, ત્યારે મેં તેમને મહેલના ખૂણામાં આવેલી હનુમાનજીની નાની ડેરી પાસે અત્યંત વ્યાકુળ થઈને દીવો કરતા જોયા. રોજ રૂઆબમાં રહેતા શંભુભાઈના ચહેરા પર આજે એક અજીબ ગભરાટ હતો. હું ઉત્સુકતા રોકી ન શકી અને તેમની નજીક ગઈ.
મારા પૂછવા પર શંભુભાઈએ ધ્રૂજતા હાથે લાકડી પર વજન ટેકવતા કહ્યું:
"મેડમ, આ હનુમાનજી મહારાજ બેઠા છે એટલે જ અમે રાત્રે અહીં ટકી શકીએ છીએ, બાકી આ મહેલ રાત પડતા જ કોઈ અદ્રશ્ય, માયાવી નગરીમાં ફેરવાઈ જાય છે. દિવસના અજવાળામાં જે પથ્થરો મૂંગા લાગે છે, તે રાત્રે બોલવા લાગે છે!
વાત ગયા શિયાળાની જ લો ને. કકડતી ઠંડી હતી અને રાતના બરાબર બે વાગ્યા હશે. ચારેય તરફ સ્મશાન જેવી શાંતિ હતી. હું હાથમાં ફાનસ અને લાકડી લઈને પેલા જૂના સાગના દરવાજા વાળા લાંબા ગલિયારામાં (લોબીમાં) રાઉન્ડ મારી રહ્યો હતો.
અચાનક, વચલા ચોગાનમાં આવેલા 'કામોદીપ વૃક્ષ'ના ફૂલોની સુગંધ હવામાં એટલી તીવ્ર બની ગઈ કે જાણે કોઈએ હવામાં ભારે અત્તર છાંટ્યું હોય! એ સુગંધ એટલી માદક અને ગૂંગળાવી દે તેવી હતી કે મને ચક્કર આવવા માંડ્યા. એ જ ક્ષણે, પેલા સાગના વર્ષોથી બંધ દરવાજાઓની અંદરથી કોઈના રડવાનો અવાજ આવવા લાગ્યો. એક નહીં મેડમ, જાણે સેંકડો સ્ત્રીઓ એકસાથે છાતી કૂટીને વિલાપ કરી રહી હોય એવો કાળજું કંપાવી દેનારો અવાજ એ બંધ ઓરડામાંથી આવતો હતો!"
શંભુભાઈએ ડરના માર્યા ગળું ખોંખાર્યું અને શ્વાસ હેઠો મૂકીને આગળ ચલાવ્યું:
"હું હજુ એ રૂદન સાંભળીને ઊભો જ હતો અને પાછા વળવાનો વિચાર કરતો હતો, ત્યાં જ મારી જમણી બાજુએ આવેલા દરવાજા વગરના નાના રૂમમાંથી—જ્યાં સદીઓ પહેલાં રાજાના સૈનિકો પહેરો ભરતા—ત્યાંથી બૂટનો અવાજ આવ્યો! 'ખટ... ખટ... ખટ...' જાણે કોઈ સૈનિક ભારે લોખંડી પગરખાં પાડીને સીધો મારી તરફ આવી રહ્યો હોય! મેં ધ્રૂજતા હાથે ટોર્ચ એ તરફ મારી, પણ ત્યાં કોઈ જ નહોતું. છતાં એ પગલાંનો અવાજ મારી સાવ નજીક, અરે... મારી બરાબર કાન પાસે આવીને અટકી ગયો! અને પછી જે થયું એ યાદ કરતાં આજેય મારી ચામડી હજી છોલાઈ જાય છે. મારી કાન પાસે કોઈ પુરુષના ઘેરા, પડઘાતા અને ક્રોધિત અવાજમાં આદેશ સંભળાયો—'ચાલ્યો જા અહીંથી, આ રાણીવાસ છે!'
એ અવાજ પૂરો થતાં જ, જાણે આખા ગલિયારામાં પાગલ કરી મૂકે તેવા ઝાંઝરના ઘૂંઘરુનો જોરજોરથી અવાજ ગૂંજવા માંડ્યો! 'છન... છન... છન...' જાણે કોઈ સ્ત્રી અત્યંત ભયભીત થઈને એ લાંબી લોબીમાં ગોળ-ગોળ દોડી રહી હોય! એ ઘૂંઘરુનો અવાજ મારી ચારેય તરફ ચક્કર લગાવવા લાગ્યો. મારો જીવ તાળવે ચોંટી ગયો, મેડમ! હું લાકડી અને ફાનસ બધું ત્યાં જ પડતું મૂકીને નીચે હનુમાનજીની ડેરીએ ભાગ્યો. આખી રાત મેં આંખો બંધ કરીને ધ્રૂજતા અવાજે હનુમાન ચાલીસાના પાઠ કર્યા ત્યારે માંડ સવાર પડ્યું. એ રાણીઓ અને સૈનિકો આજેય એમના સમયમાંથી બહાર નથી નીકળી શક્યા. આ મહેલ રાત્રે એમના કબ્જામાં હોય છે, મેડમ... એમના કબ્જામાં!"
શંભુભાઈની એ આપવીતી સાંભળીને મારી નજર આપોઆપ એ અંધારા ગલિયારા તરફ ગઈ. ચોગાનમાં લહેરાતા કામોદીપના ફૂલોની સુગંધ હવે મને સુગંધ નહીં, પણ કોઈ અજ્ઞાત ભયનો સંકેત લાગી રહી હતી.
