ભાગ ૧૩ — પિતાનું છેલ્લું રહસ્ય
દરવાજાની સામે મિહિર ઊભો હતો.
એક બાજુ સંજય શાહ.
બીજી બાજુ એની પોતાની પપ્પા.
અને પાછળ નિશા, હર્ષ અને વર્ષો પછી મળેલા નિશાના પપ્પા.
મિહિરને કંઈ સમજાતું નહોતું.
“પપ્પા… તમે અહીં શું કરો છો?”
પપ્પાએ એની આંખોમાં જોયું.
“મારે તને બધું કહેવું પડશે.”
સંજય શાહ શાંતિથી પાછળ ઊભો હતો.
મિહિરે એની તરફ જોયું.
“અને તમે?”
સંજયે હળવું સ્મિત કર્યું.
“આજે કદાચ તને ઘણા પ્રશ્નોના જવાબ મળી જશે.”
મિહિરનો ગુસ્સો વધી ગયો.
“મારા પરિવારને આ બધામાં શા માટે ખેંચ્યા?”
સંજયે જવાબ ન આપ્યો.
પપ્પાએ કહ્યું,
“પહેલા મારી વાત સાંભળ.”
⸻
પપ્પાનું સત્ય
બધા રૂમમાં બેઠા.
પપ્પાએ ધીમેથી વાત શરૂ કરી.
“મિહિર, તને યાદ છે ને કે મેં હંમેશાં કહ્યું છે કે માણસે કોઈના ઉપકાર નીચે દબાઈને જીવવું નહીં?”
“હા.”
“પણ હું પોતે એ જ ભૂલ કરી.”
મિહિર ચૂપ રહ્યો.
“દિનેશ શાહે તારા જન્મના દિવસે અમારી મદદ કરી હતી. એ સાચું છે.”
“પણ તમે કહ્યું હતું કે પૈસા પાછા આપી દીધા હતા.”
“હા.”
“તો પછી?”
પપ્પાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો.
“પૈસા પાછા આપ્યા હતા. પણ એ દિવસથી દિનેશભાઈ અને મારી વચ્ચે એક બીજો સંબંધ રહ્યો.”
“કયો?”
“વિશ્વાસનો.”
પપ્પાએ કહ્યું,
“દિનેશભાઈની કંપનીમાં ચાલી રહેલી ગેરરીતિ વિશે મને ખબર પડી હતી. નિશાના પપ્પા પણ એ જ વાત શોધી રહ્યા હતા.”
નિશાએ પોતાના પપ્પા તરફ જોયું.
“એટલે તમે બંને એકબીજાને ઓળખતા હતા?”
નિશાના પપ્પાએ માથું હલાવ્યું.
“હા.”
મિહિરના મનમાં અચાનક બધું જોડાવા લાગ્યું.
“તો તમે બંનેએ મળીને શું કર્યું?”
પપ્પાએ કહ્યું,
“અમે પુરાવા ભેગા કર્યા.”
“પછી?”
“દિનેશભાઈ એ બધું કાયદેસર રીતે બહાર લાવવા માગતા હતા.”
“પણ એમનું અકસ્માતમાં મૃત્યુ થયું.”
“હા.”
રૂમમાં મૌન છવાઈ ગયું.
⸻
અકસ્માત કે કંઈક બીજું?
મિહિરે ધીમેથી પૂછ્યું,
“પપ્પા… દિનેશ શાહનું મૃત્યુ ખરેખર અકસ્માતમાં થયું હતું?”
પપ્પાએ સીધો જવાબ ન આપ્યો.
નિશાના પપ્પાએ કહ્યું,
“અમને ક્યારેય સંપૂર્ણ સત્ય મળ્યું નથી.”
મિહિરે સંજય શાહ તરફ જોયું.
“તમને ખબર છે?”
સંજયના ચહેરા પર પહેલીવાર તણાવ દેખાયો.
“મારા પિતાનું મૃત્યુ અકસ્માત હતું.”
હર્ષ તરત બોલ્યો,
“તો પછી તપાસની ફાઇલ શા માટે બંધ કરાવી?”
સંજયે હર્ષ તરફ તીક્ષ્ણ નજર કરી.
“તને બહુ કંઈ ખબર છે.”
“જેટલું જાણવું જરૂરી છે એટલું.”
મિહિરે બંનેને રોક્યા.
“મારે જવાબ જોઈએ છે.”
સંજયે કહ્યું,
“મારા પિતાના મૃત્યુનો મારી સાથે કોઈ સંબંધ નથી.”
પપ્પાએ ધીમેથી કહ્યું,
“સંજય, હવે ખોટું બોલવાનો સમય નથી.”
સંજય થોડો ગુસ્સે થયો.
“તમને લાગે છે તમે સત્ય જાણો છો?”
“હા.”
“તો કહો.”
પપ્પાએ કહ્યું,
“દિનેશભાઈના મૃત્યુ પહેલાં તેમણે જે પુરાવા ભેગા કર્યા હતા, એની એક નકલ મારી પાસે હતી.”
મિહિર ચોંક્યો.
“ક્યાં છે?”
પપ્પાએ મિહિર તરફ જોયું.
“એ તારી પાસે છે.”
“મારી પાસે?”
“હા.”
⸻
જૂની ડાયરી
પપ્પાએ મિહિરને એક જૂની ડાયરી આપી.
મિહિરે ડાયરી ખોલી.
પાનાં પીળાં પડી ગયાં હતાં.
અંદર કંપનીના હિસાબ, નામો અને તારીખો લખેલા હતા.
એક પાનાં પર મિહિર અટકી ગયો.
ત્યાં લખેલું હતું—
“જો આ ડાયરી ખોટા હાથમાં જાય તો ઘણા પરિવારો બરબાદ થઈ શકે છે.”
અને નીચે દિનેશ શાહની સહી હતી.
મિહિરે પાનાં ફેરવ્યાં.
છેલ્લા પાનાં પર એક નામ વારંવાર લખાયેલું હતું.
વિનય.
બીજું નામ—
સંજય.
મિહિરની નજર સંજય પર ગઈ.
“આ શું છે?”
સંજય ચૂપ રહ્યો.
હર્ષે ધીમેથી કહ્યું,
“હવે સત્ય બહાર આવી ગયું.”
સંજય ઊભો થયો.
“આ બધું અધૂરું છે.”
મિહિર બોલ્યો,
“પણ મારી સિસ્ટમનો ઉપયોગ કરીને જે ગેરરીતિ થઈ એ?”
“મને ખબર નથી.”
“મારા પપ્પાને વચન યાદ અપાવનાર તમે.”
“એ માત્ર જૂની વાત હતી.”
“અને મારી ઓફિસમાં તમારા લોકો?”
સંજય ગુસ્સે થઈ ગયો.
“તને લાગે છે તું મને ફસાવી શકે છે?”
મિહિરે શાંત અવાજમાં કહ્યું,
“હું તમને ફસાવવા નથી આવ્યો. હું સત્ય શોધવા આવ્યો છું.”
⸻
પપ્પાની સૌથી મોટી ભૂલ
મિહિરે પપ્પા તરફ જોયું.
“પણ તમે મને આ બધું વર્ષોથી કેમ ન કહ્યું?”
પપ્પાની આંખો ભીની થઈ ગઈ.
“કારણ કે હું ડરી ગયો હતો.”
“કઈ વાતથી?”
“તને ગુમાવવાથી.”
“પણ હું તો તમારો દીકરો છું.”
“એટલા માટે જ.”
પપ્પાએ કહ્યું,
“જ્યારે તું નાનો હતો ત્યારે હું વિચારતો હતો કે ભૂતકાળને ભૂલી જઈશ તો બધું શાંત થઈ જશે.”
“પણ થયું નહીં.”
“ના.”
“પછી?”
“જ્યારે તું મોટો થયો, મેં વિચાર્યું કે હવે તને બધું કહી દઉં. પણ દરેક વખતે મને લાગ્યું કે સત્ય તારી જિંદગીમાં ઝેર બની જશે.”
મિહિરની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“પપ્પા, સત્ય ક્યારેક દુઃખ આપે છે. પણ ખોટું બોલવાથી માણસ આખી જિંદગી અજાણ્યો રહે છે.”
પપ્પાએ માથું ઝુકાવી દીધું.
“મને માફ કર.”
મિહિર આગળ વધ્યો.
એણે પપ્પાને ગળે લગાવી લીધા.
“મારે તમને માફ કરવાની જરૂર નથી.”
“શા માટે?”
“કારણ કે તમે મને બચાવવા માટે ખોટું બોલ્યા હતા.”
પપ્પા રડી પડ્યા.
⸻
નિશાની આંખોમાં વર્ષોનું દુઃખ
નિશા પોતાના પપ્પા પાસે ગઈ.
“તમે મને છોડીને ગયા એ માટે હું તમને માફ કરી શકીશ?”
એના પપ્પાએ ધીમેથી કહ્યું,
“મને માફ કરવી જરૂરી નથી.”
“પણ હું તમને ફરી ગુમાવવા નથી માગતી.”
એણે પિતાને ગળે લગાવી લીધા.
વર્ષોનું અંતર એક ક્ષણમાં સમાઈ ગયું.
મિહિર દૂર ઊભો આ દૃશ્ય જોતો રહ્યો.
એને સમજાયું—
ઘરમાં ક્યારેક માણસો એકબીજાથી દૂર નથી થતા.
તેઓ પોતાની મજબૂરીઓની પાછળ છુપાઈ જાય છે.
⸻
છેલ્લો પુરાવો
હર્ષે પોતાની બેગમાંથી એક પેન ડ્રાઇવ કાઢી.
“આમાં બધું છે.”
મિહિરે પૂછ્યું,
“શું?”
“વિનયના ઈમેલ, કંપનીના ટ્રાન્ઝેક્શન, જૂના રેકોર્ડ અને તારી સિસ્ટમમાં થયેલી ઍક્સેસ.”
સંજય તરત આગળ વધ્યો.
“એ મને આપ.”
હર્ષ પાછળ હટી ગયો.
“ના.”
સંજયે ગુસ્સાથી કહ્યું,
“તને ખબર છે આમાં શું છે?”
“હા.”
“તો?”
“સત્ય.”
રૂમમાં ફરી મૌન છવાયું.
મિહિરે પેન ડ્રાઇવ હાથમાં લીધી.
“આ હવે કાયદેસર રીતે સોંપવામાં આવશે.”
સંજયે કહ્યું,
“જો તું આ કરશે તો…”
મિહિર શાંત રહ્યો.
“તો શું?”
સંજયે કોઈ જવાબ ન આપ્યો.
મિહિરે કહ્યું,
“મારી નોકરી જાય તો જાય. પૈસા જાય તો જાય. લોકો મારી વિરુદ્ધ થાય તો થાય.”
એણે પપ્પા તરફ જોયું.
“પણ હું મારી ઈમાનદારી નહીં ગુમાવું.”
પછી નિશા તરફ જોયું.
“અને મારા પરિવારને કોઈ જૂના વચનની કિંમત ચૂકવવી નહીં પડે.”
⸻
એક અણધારી વાત
સંજય દરવાજા તરફ આગળ વધ્યો.
પણ બહાર જતાં પહેલાં અટક્યો.
એણે પાછળ વળીને કહ્યું,
“મિહિર, તને લાગે છે કે આ બધું અહીં પૂરું થઈ ગયું?”
મિહિરે કહ્યું,
“હા.”
સંજય હળવું હસ્યો.
“ના.”
“કેમ?”
“કારણ કે તારા પપ્પાએ તને એક સત્ય કહ્યું છે…”
એ થોડો અટક્યો.
“પણ બીજું સત્ય હજી બાકી છે.”
મિહિરના ચહેરા પર ચિંતા આવી.
“કયું?”
સંજયે માત્ર એટલું કહ્યું—
“દિનેશ શાહના મૃત્યુ પહેલાં છેલ્લે જેને ફોન કર્યો હતો… એ તારા પપ્પા નહોતા.”
સંજય બહાર નીકળી ગયો.
મિહિર પથ્થર બની ગયો.
પપ્પાના ચહેરા પર પણ આશ્ચર્ય હતું.
નિશાના પપ્પાએ ધીમેથી કહ્યું,
“તો પછી એ કોણ હતો?”
હર્ષે ફોનમાં કંઈક તપાસ્યું.
થોડી ક્ષણ પછી એની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.
“મિહિર…”
“શું?”
હર્ષે સ્ક્રીન એની સામે કરી.
કૉલ રેકોર્ડમાં દિનેશ શાહના મૃત્યુના થોડા કલાકો પહેલાં કરેલો છેલ્લો ફોન દેખાતો હતો.
નંબર જોઈને મિહિરના હાથ ધ્રૂજી ગયા.
એ નંબર…
મિહિરની પોતાની મમ્મીનો હતો.
મિહિરે ધીમેથી માથું ઊંચું કર્યું.
“મમ્મી…?”
