ભાગ ૧૪ — માની છુપાવેલી વાત
મિહિરના હાથમાં ફોન હતો.
સ્ક્રીન પર એક જ નંબર દેખાતો હતો.
એની મમ્મીનો નંબર.
દિનેશ શાહના મૃત્યુ પહેલાંનો છેલ્લો ફોન.
મિહિરની આંખો એ નંબર પર જ અટકી ગઈ.
“આ… કેવી રીતે શક્ય છે?”
હર્ષે ધીમેથી કહ્યું,
“કૉલ રેકોર્ડ ખોટો નથી.”
નિશા મિહિરની બાજુમાં આવી ઊભી રહી.
“મિહિર…”
પણ મિહિર કંઈ સાંભળી રહ્યો નહોતો.
એના મનમાં એક જ વાત ચાલી રહી હતી—
“મમ્મીએ દિનેશ શાહને ફોન શા માટે કર્યો હતો?”
⸻
ઘરમાં પાછા
રાત્રે બધા ઘરે પાછા આવ્યા.
ઘરમાં અસામાન્ય શાંતિ હતી.
મમ્મી રસોડામાં બેઠી હતી.
એમને ખબર નહોતી કે આજે શું બહાર આવ્યું છે.
મિહિર સીધો એમની સામે જઈને ઊભો રહ્યો.
“મમ્મી.”
મમ્મીએ ઉપર જોયું.
“શું થયું?”
મિહિરે ફોન એમની સામે મૂકી દીધો.
કૉલ રેકોર્ડ જોઈને મમ્મીના હાથમાંથી ચમચી નીચે પડી ગઈ.
થોડા સમય સુધી કોઈ બોલ્યું નહીં.
પછી મમ્મીએ આંખો બંધ કરી.
“તને ખબર પડી ગઈ?”
મિહિરનો અવાજ તૂટી ગયો.
“શું ખબર પડી ગઈ?”
મમ્મીની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“કે દિનેશભાઈને છેલ્લો ફોન મેં કર્યો હતો.”
પપ્પા પણ ચોંકી ગયા.
“તુંએ મને ક્યારેય કહ્યું નહોતું.”
મમ્મીએ ધીમેથી કહ્યું,
“મારે કહેવું હતું.”
“તો કહ્યું કેમ નહીં?”
“કારણ કે હું ડરી ગઈ હતી.”
મિહિરે કડક અવાજમાં પૂછ્યું,
“કઈ વાતથી?”
મમ્મીએ ધીમેથી કહ્યું—
“તારા માટે.”
⸻
એ રાતનો ફોન
મમ્મીએ વર્ષો જૂની વાત કહેવાનું શરૂ કર્યું.
“તારા જન્મના થોડા મહિના પહેલાં મને દિનેશભાઈ વિશે કેટલીક વાતો ખબર પડી હતી.”
“કઈ વાત?”
“તારા પપ્પા અને દિનેશભાઈ વચ્ચે જે કામ ચાલતું હતું એની.”
“પૈસાની ગેરરીતિ?”
“હા.”
“તો તમે દિનેશભાઈને ફોન કર્યો?”
“હા.”
“શા માટે?”
મમ્મીએ આંખો નીચે કરી.
“મને ખબર પડી હતી કે કેટલાક લોકો તારા પપ્પાને પણ આ કેસમાં ફસાવવાના હતા.”
પપ્પાએ આશ્ચર્યથી પૂછ્યું,
“પણ તને આ વાત કોણે કહી?”
મમ્મીએ જવાબ ન આપ્યો.
મિહિરે ફરી પૂછ્યું,
“મમ્મી?”
થોડા સમય પછી એમણે કહ્યું,
“વિનયની માતાએ.”
હર્ષ ચોંકી ગયો.
“વિનયની માતા?”
“હા.”
“એ મને ઓળખતી હતી?”
“હા.”
“એણે તમને કેમ કહ્યું?”
મમ્મીએ કહ્યું,
“કારણ કે એને ખબર હતી કે એની પતિ ખોટું કામ કરી રહ્યા હતા.”
રૂમમાં ફરી મૌન છવાયું.
⸻
મમ્મીની વિનંતી
“એ રાત્રે મેં દિનેશભાઈને ફોન કર્યો હતો.”
“શું કહ્યું?”
“મેં કહ્યું હતું કે તમે આ બધું બંધ કરો. મારા પતિને આમાં ન ખેંચો.”
“અને દિનેશભાઈએ?”
“એમણે કહ્યું હતું કે તેઓ મારા પરિવારને નુકસાન નહીં થવા દે.”
મિહિર શાંતિથી સાંભળતો રહ્યો.
“પછી?”
“મેં એમને એક વિનંતી કરી.”
“કઈ?”
મમ્મીની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“મેં કહ્યું કે જો ક્યારેય આ બધું મારા દીકરાના જીવન સુધી પહોંચે, તો એને સત્યથી દૂર ન રાખશો.”
મિહિરનું હૃદય ધ્રૂજી ગયું.
“પણ તમે જ તો મને આખી જિંદગી સત્યથી દૂર રાખ્યો.”
મમ્મી રડી પડી.
“હા.”
“શા માટે?”
“કારણ કે દિનેશભાઈ પછી બધું બદલાઈ ગયું.”
⸻
છેલ્લી મુલાકાત
મમ્મીએ આગળ કહ્યું,
“એ ફોન પછી દિનેશભાઈએ મને બીજી વાર મળવા બોલાવ્યા હતા.”
“તમે મળ્યા?”
“હા.”
“ક્યાં?”
“મંદિર પાસે.”
“શું વાત થઈ?”
“એમણે મને એક કવર આપ્યું.”
મિહિર તરત પૂછે છે,
“કવર ક્યાં છે?”
મમ્મી ઊભી થઈ.
જૂના કબાટમાંથી એક નાની લોખંડની પેટી કાઢી.
પેટી ખોલી.
અંદર એક પીળું પડી ગયેલું કવર હતું.
મમ્મીએ મિહિરને આપ્યું.
“આ મેં વર્ષોથી સાચવી રાખ્યું છે.”
મિહિરે કવર ખોલ્યું.
અંદર એક નાનું કાગળ હતું.
એમાં માત્ર એક જ વાક્ય હતું—
“તમારા દીકરાને ક્યારેય ઉપકારના ભાર નીચે જીવવા ન દેજો.”
મિહિરની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
પપ્પાએ એ કાગળ વાંચ્યો.
એ પણ રડી પડ્યા.
“આટલા વર્ષો સુધી તું આ બધું એકલી સહન કરતી રહી?”
મમ્મીએ ધીમેથી કહ્યું,
“મારે પરિવાર બચાવવો હતો.”
⸻
સત્યનો બીજો ભાગ
મિહિર હજુ સંતોષાયો નહોતો.
“પણ મમ્મી…”
“હા?”
“દિનેશ શાહના મૃત્યુ પછી શું થયું?”
મમ્મીનું મોઢું સફેદ પડી ગયું.
“એ રાત્રે…”
એ અટકી ગઈ.
“કહો.”
“એ રાત્રે દિનેશભાઈએ મને ફરી ફોન કર્યો હતો.”
“શું કહ્યું?”
“એમણે કહ્યું હતું કે એમની પાસે જે પુરાવા હતા એ સુરક્ષિત નથી.”
“પછી?”
“એમણે કહ્યું કે કોઈ એમનો પીછો કરી રહ્યું છે.”
મિહિરની ધડકન વધી ગઈ.
“તમે પોલીસને કેમ ન કહ્યું?”
“મેં ફોન મૂક્યા પછી તરત તમારા પપ્પાને ફોન કર્યો.”
પપ્પાએ ધીમેથી કહ્યું,
“હા.”
“તમે મને કહ્યું નહોતું?”
પપ્પાએ માથું હલાવ્યું.
“મારે તને બચાવવો હતો.”
મિહિર થોડી ક્ષણ ચૂપ રહ્યો.
પછી બોલ્યો,
“તમને બંનેને લાગતું હતું કે સત્ય છુપાવીને તમે મને બચાવી શકશો.”
મમ્મીએ એની તરફ જોયું.
“હા.”
“પણ તમે બંને ભૂલી ગયા કે એક દિવસ હું મોટો થઈશ.”
મમ્મીની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા.
“માફ કર.”
મિહિરે એમનો હાથ પકડી લીધો.
“હું ગુસ્સે છું.”
મમ્મી ચૂપ.
“પણ તમારાથી દૂર નથી જતો.”
⸻
હર્ષનો ફોન
એ જ સમયે હર્ષનો ફોન આવ્યો.
“મિહિર, મને કંઈક મળ્યું છે.”
“શું?”
“દિનેશ શાહના ફોનનો જૂનો બેકઅપ.”
“એમાં શું છે?”
“મૃત્યુના દિવસે તમારા મમ્મીના ફોન પછી એક બીજો નંબર છે.”
“કોનો?”
“હજુ ખાતરી નથી.”
“મોકલ.”
થોડી જ ક્ષણમાં મિહિરના ફોનમાં નંબર આવ્યો.
એણે નંબર જોયો.
એ નંબર ઓળખીતો હતો.
ખૂબ જ ઓળખીતો.
મિહિરના ચહેરા પર આશ્ચર્ય છવાઈ ગયું.
“આ તો…”
નિશાએ પૂછ્યું,
“કોનો નંબર છે?”
મિહિરે ધીમેથી કહ્યું—
“મારા પપ્પાના જૂના બિઝનેસ પાર્ટનરનો.”
પપ્પાએ તરત કહ્યું,
“એ માણસ તો વીસ વર્ષ પહેલાં વિદેશ ગયો હતો.”
હર્ષે ફોન પર કહ્યું,
“મિહિર, સમસ્યા એ છે…”
“શું?”
“આ નંબર પરથી દિનેશ શાહને ફોન થયો હતો…”
થોડી ક્ષણ મૌન.
પછી હર્ષ બોલ્યો—
“અને આ જ નંબર પરથી આજે પણ તારી ઓફિસના એકાઉન્ટમાં લૉગિન થાય છે.”
મિહિર સ્થિર થઈ ગયો.
હવે બધું એકબીજા સાથે જોડાઈ રહ્યું હતું.
પણ રમતનો સૌથી મોટો ખેલાડી હજુ પડદા પાછળ હતો.
⸻
મિહિરે પપ્પા તરફ જોયું.
“હવે આપણે શું કરીશું?”
પપ્પાએ કહ્યું,
“આ વખતે સત્ય છુપાવીશું નહીં.”
મિહિરે માથું હલાવ્યું.
“હા.”
એણે હર્ષને કહ્યું,
“કાલે સવારે આપણે બધા પુરાવા પોલીસને આપીશું.”
હર્ષે કહ્યું,
“બરાબર.”
ફોન મૂક્યા પછી મિહિરે બારી બહાર જોયું.
ઘણા વર્ષોથી એ પોતાના પરિવારની વચ્ચે રહીને પણ એકલો અનુભવતો હતો.
મમ્મી એક વાત છુપાવતા હતા.
પપ્પા બીજી.
નિશા પોતાના પિતાના દુઃખ સાથે જીવતી હતી.
હર્ષ પોતાની લડાઈ લડી રહ્યો હતો.
અને મિહિર બધાની વચ્ચે ઊભો હતો.
પણ આજે પહેલીવાર એને લાગ્યું—
કદાચ માણસ એકલો ત્યારે નથી હોતો જ્યારે એની પાસે કોઈ નથી.
માણસ ત્યારે એકલો હોય છે જ્યારે પોતાના લોકો વચ્ચે પણ સત્ય બોલી શકતો નથી.
આજે એ દીવાલ તૂટી રહી હતી.
પણ સવાર સાથે…
એક નવી મુશ્કેલી રાહ જોઈ રહી હતી.
⸻
બીજા દિવસે સવારે
મિહિર ઓફિસ પહોંચ્યો.
તપાસ અધિકારી પહેલેથી જ ત્યાં હતા.
“મિહિર, અમને એક મહત્વની માહિતી મળી છે.”
“શું?”
અધિકારીએ એક ફોટો એની સામે મૂક્યો.
ફોટામાં એક માણસ હતો.
મિહિર એને ઓળખતો હતો.
એ એની ઓફિસમાં ઘણી વાર આવતો હતો.
પણ અધિકારીએ કહ્યું—
“આ માણસને ગઈકાલે રાત્રે શહેર છોડતા રોકવામાં આવ્યો છે.”
મિહિરે પૂછ્યું,
“કોણ છે?”
અધિકારીએ ધીમેથી કહ્યું—
“તમારો પોતાનો સિનિયર બોસ.”
મિહિરના ચહેરા પર આશ્ચર્ય છવાઈ ગયું.
અને અધિકારીએ આગળ ઉમેર્યું—
“એની પાસે તમારા નામે બનાવેલા દસ્તાવેજો મળ્યા છે.”
હવે મિહિર સમજી ગયો.
આ લડાઈ માત્ર ભૂતકાળની નહોતી.
આ લડાઈમાં એની પોતાની નોકરી, પરિવાર અને આખું ભવિષ્ય દાવ પર હતું.
